Uzasadnienie
(...) Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie dała dostatecznych podstaw do jej uwzględnienia, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można przypisać niezgodności z prawem, o której mowa w art. 16 par. 2 Kpa, a która została poddana sądowej kontroli zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Jest poza sporem, że strona skarżąca wystąpiła ze stosownym wnioskiem o przesunięcie terminu stosowania kas rejestrujących 29 marca 1996 r. /data wpływu/.
Problematykę kas rejestrujących reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 maja 1994 r. w sprawie kas rejestrujących zawierające szczegółowe zarządzenia oparte na przepisach art. 29 ust. 3, art. 50 pkt 1 oraz art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zgodnie z par. 2 ust. 1 omawianego rozporządzenia, w okresie od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 1996 r. obowiązek rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot należnego podatku przy zastosowaniu kas rejestrujących dotyczy podatników, których wysokość obrotów osiąganych z działalności określonej w art. 29 ustawy /VAT/ w ciągu pierwszych trzech kwartałów 1995 r. przekroczyła 4 mld zł, z zastrzeżeniem par. 4 /dot. zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji obrotu i kwot od podatku od towarów i usług przy zastosowaniu kas rejestrujących w okresie od 1 lipca 1994 r. do terminów określonych w odrębnej tabeli oraz wymienionych w niej podatników/.
Według par. 2 ust. 2 rozporządzenia terminy rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego określa załącznik nr 2 do tegoż rozporządzenia dotyczący terminów rozpoczęcia prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących w zależności od wielkości obrotów za pierwsze trzy kwartały 1995 r., osiągnięte przez podatnika, zobowiązującej do rozpoczęcia prowadzenia ewidencji.
W omawianym tu przypadku, w związku z występującymi tu okolicznościami faktycznymi, odpowiadającymi przedstawionym uwarunkowaniom, strona skarżąca miała obowiązek rozpoczęcia przedmiotowej ewidencji do 1 marca 1996 roku.
Oznacza to, że w świetle art. 13 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych /cyt. uprzednio/ odroczenie terminu rozpoczęcia omawianej działalności nie mogło zostać merytorycznie rozpatrzone przez organy podatkowe, ponieważ termin ten upłynął przed złożeniem wniosku w tej materii.
Fakt powyższy został uznany przez Izbę Skarbową za okoliczność o zasadniczym znaczeniu, który spowodował konieczność umorzenia postępowania wywołanego wnioskiem skarżących.
Stanowisko to, wbrew odmiennym twierdzeniom i zarzutom skarżących, jest trafne, ponieważ zaistniała tu rzeczywiście sytuacja, w której organy podatkowe nie mogły na gruncie obowiązujących przepisów rozpatrzyć merytorycznie ich wniosku, dla braku podstawy prawnej, co zostało wykazane w sposób przekonywający.
Podstawy takiej nie może zastępować pismo Ministerstwa Finansów nr PP7-7253/139/96, które nie jest także "decyzją" mającą charakter wiążący względnie prejudycjalny dla omawianej sprawy.
Terminem instalacji kas rejestrujących zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny we wcześniejszym orzecznictwie stwierdzając w wyroku z dnia 28 lutego 1996 r. SA/Ł 2068/95, że "terminy wprowadzenia ewidencjonowania obrotu i kwot należnego podatku przy zastosowaniu kas rejestrujących, przewidziane w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, są terminami prawa materialnego, nie podlegającymi przywróceniu na zasadach przewidzianych w art. 58-60 Kpa" /Monitor Podatkowy 1996 nr 9 str. 273/.
Ponadto z uzasadnienia cyt. wyroku wynika, iż "zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy świadczący usługi, w tym również w zakresie handlu i gastronomii na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, są obowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Podatnicy naruszający ten obowiązek, do czasu zainstalowania kas rejestrujących, tracą prawo do obniżania podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług /art. 29 ust. 2/".
Rozpoznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd, niezależnie od faktów i okoliczności omówionych w poprzedniej części uzasadnienia, miał także na względzie zaprezentowane wyżej poglądy wyrażone w powołanym orzeczeniu i z tych wszystkich względów orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.