Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia 21 czerwca 2017 r. nr [...] określił M. B. – dalej skarżącej, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 90,70 zł miesięcznie w okresie od 01 lipca 2013 r. – 30 czerwca 2014 r. oraz opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 86,50 zł miesięcznie od dnia 01 lipca 2014 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniami z dnia 03 sierpnia 2017 r. odmówiło skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienia doręczono skarżącej dnia 8 sierpnia 2017 r, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych.
Pismem z dnia 5 września 2017 r. skarżąca za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2017r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia 14 września 2017 r. wezwało skarżącą do wskazania, czy powyższe pismo z dnia 5 września 2017 r. dotyczy:
1.postanowienia z dnia 3 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, 2.postanowienia z dnia 3 sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, czy też
- 3. decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2017 r.
W odpowiedzi na wezwanie M. B. oświadczyła, że przedmiotowe pismo jest skargą na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2017 r.
W odpowiedzi na skargę SKO w T. wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Złożenie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do § 2 tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powyższego wynika, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona powinna najpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji.
W przedmiotowej sprawie skarżącej, na podstawie art. 220 § 1 i 223 w zw. z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201) przysługiwało prawo do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. O prawie tym strona została prawidłowo pouczona w treści zaskarżonej decyzji. Przedmiotową decyzję strona odebrała w dniu 23 czerwca 2017 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję). Strona skorzystała z prawa do wniesiona odwołania, jak również złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniami z dnia 3 sierpnia 2017 r. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Postanowienia te nie zostały jednak zaskarżone do tut. Sądu. Wskazać również należy, że skarżąca odpowiadając na wezwanie Kolegium o sprecyzowanie, czego w istocie dotyczy jej skarga z dnia 5 września 2017 r., wyraźnie wskazała, że dotyczy decyzji organu I instancji, tj. Prezydenta Miasta.
Na marginesie wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca, aby zakwestionować decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2017 r. powinna zakwestionować najpierw ww. postanowienia z dnia 3 sierpnia 2017 r. w drodze skargi do tut. Sądu, czego jednak nie uczyniła. Dopiero prawomocne uchylenie tych postanowień dałoby podstawę organowi do merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji z dnia 21 czerwca 2017 r., a następnie ewentualnego zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego.
Reasumując za niedopuszczalne należało uznać wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.