Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31.12.2012 r. nr (...) Burmistrz Miasta G. ustalił E. T. wymiar podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie łącznej 387,00 zł.
Od decyzji tej odwołanie złożyła E. T. podnosząc następujące zarzuty:
- - niezałatwienie sprawy własności-służebności dot. działek ewidencyjnych o nr 153/6 i 153/4 i istniejącej tam drogi, którą użytkują tamtejsi mieszkańcy, w sytuacji, gdy powyższe działki stanowią służebność dla rodziny E. T. i jednocześnie nieodjęcie tej części gruntu, stanowiącego drogę samowolnie użytkowaną przez sąsiadów od kwoty należnego podatku;
- - nieuwzględnienie własności -służebności z działki o nr 153/4 do mającej powstać tam drogi oraz
- - niewypłacenie odszkodowania za grunt pod drogę jak i beton pokopalniany zlokalizowany na działce o nr 153/4.
E. T. załączyła kserokopie następujących dokumentów:
- - protokołu GE.6620.98.7.2011 spisanego w dniu 29.04.2011 r. w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym dot. bieżącej aktualizacji operatu ewidencyjnego w obrębie działki nr (...) położonej w obrębie ewidencyjnym Sokół jednostki ewidencyjnej miasto Gorlice mającym na celu wydzielenie z przedmiotowej działki odrębnych własności;
- - pisma skierowanego przez Wydział Gospodarki Przestrzennej do Wydziału
Księgowości Finansowo-Budżetowej w dniu 23.11.2012 r. dot. podziału działek o nr 153/4 i 153/6 stanowiących własność E.T., a także
- - pisma Wydziału Gospodarki Przestrzennej Mienia Komunalnego z dnia 31.10.2012 r. dot. podziału działki nr (...) i regulacji prawnej działki nr (...), Gorlice obręb Sokół,
- - pisma Wydziału Gospodarki Przestrzennej Mienia Komunalnego z dnia 09.07.2012 r. dot. postępowania w sprawie podziału działek.
E. T. wskazała na uciążliwości jakie wiążą się z użytkowaniem jej własności- służebności przez sąsiadów, posiadających samowolnie zrobione dojazdy do swoich posesji.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 maja 2013r. nr (...), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 1, art. 3 ust 1 pkt 1, art. 4 ust 1 pkt 2, art. 6a ust. 6, art. 6 c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, art. 2 ust. 1 pkt. 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz uchwały Nr 166/XIV/2011 Rady Miasta Gorlice z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości i uchwały Nr 168/XIV/2011 Rady Miasta Gorlice z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta dla celów wymiaru podatku rolnego w roku 2012, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów na 9.11.2012 roku E. T. jest właścicielem działek o łącznej powierzchni 0,3860 ha obejmujących:
- - działkę o numerze (...) i powierzchni 0,2933 ha sklasyfikowanej jako: RIVa (grunty orne) o powierzchni 0,1251 ha, RIVb o powierzchni 0,1664 ha, oraz B-PsIV (tereny mieszkaniowe) o powierzchni 0,0018 ha i
- - działkę o numerze (...) i powierzchni 0,0927 ha sklasyfikowanej jako B (tereny mieszkaniowe);
Zgodnie z przedłożoną informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 23.04.2012 r. E. T. jest również właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 76,80 m2.
Organ podatkowy ustalając wymiar podatku od gruntów, stosownie do art. 21 ust. 1 w/w ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - dokonuje tego na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla danej miejscowości, co daje powyższej ewidencji prawo pierwszeństwa przed innymi dokumentami jak i ewidencjami. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno, co do wielkości gruntów danego podatnika, jak i sposobu ich kwalifikacji. Burmistrz Miasta G. jako organ podatkowy nie będąc uprawionym do dokonywania własnych ustaleń w przedmiocie zapisów widniejących w rejestrze gruntów prawidłowo przyjął do opodatkowania powierzchnie gruntów oraz powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego. Obowiązujące przepisy podatkowe nie przewidują możliwości zastosowania ulg i zwolnień w odniesieniu do powierzchni działek, na których ustanowiona jest służebność i pozostawione po-kopalniane betony.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się E. T. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przywolując w niej zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Skarga nie jest zasadna, albowiem dokonana przez sąd kontrola nie doprowadziła do ujawnienia wad przeprowadzonego przez organy postępowania podatkowego, które w istotny sposób rzutowałyby na wynik sprawy. Skarżąca eksponuje zarzuty ukierunkowane na wykazywanie nieprawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania w następstwie nieuwzględnienia przy wymiarze podatku okoliczności związanych z ustanowioną na działkach służebnością drogową oraz niewypłaceniem odszkodowania za grunt pod drogę jak i beton pokopalniany zlokalizowany na działce nr 153/4. Zarzuty te nie mogą odnieść skutku. Opodatkowaniu podatkiem rolnym, w świetle art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, podlegają grunty stanowiące własność danej osoby oraz grunty stanowiące jej współwłasność w zakresie pozostającym w jej posiadaniu, jako tworzące jedno gospodarstwo rolne w rozumieniu tych przepisów.
Organy podatkowe, ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym, nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstwa rolnego podatnika (wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2003r. sygn. akt: III SA 346/02 LEX nr 142208). Zaistnienie obowiązku podatkowego w podatku rolnym zależne jest od powierzchni gruntu będącego przedmiotem opodatkowania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 1994r. sygn. akt: III SA 663/93 M. Podat. 1994/5/143, POP 1999/2/63), zaś wymiar podatku powinien być dokonany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 maja 1994r. sygn. akt: III SA 1685/93 POP 1999/2/67).
Należy więc podzielić stanowisko organu, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego dla określenia wysokości podatku rolnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie akcentuje się, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (wyrok NSA z 13.01 2010r. sygn.akt II FSK 1243/08) Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (vide wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.
Zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonej podstawie i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454). Zgodnie z § 44 zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu (§ 46). Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2007 roku, syg. akt IV SA/Wa 301/07, LEX nr 347773). Zmian w ewidencji gruntów nie dokonują organy podatkowe, lecz starosta.
Wobec powyższego niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa, poprzez wydanie decyzji jedynie w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, a co za tym idzie, w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Organy podatkowe czyniąc zadość art. 122 Ordynacji podatkowej podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z przywołaną zasadą ustaliły okoliczności sprawy, niezbędne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisu prawa W konsekwencji niewadliwie, na podstawie art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek. Słusznie przy tym nie uwzględniły przy jego wymiarze okoliczności związanych ze służebnością drogową i odszkodowaniem za służebność i pozostawiony beton, jako że nie mają one wpływu na wysokość podatku.
Mając na uwadze przedstawione argumenty skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a. O przyznaniu wynagrodzenia dla pełnomocnik ustanowionego dla skarżącej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy.