Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] listopada 2019r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 1 sierpnia 2019r., nr [...] [...] oddalające skargę D. B. na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego w Banku Pocztowym S.A.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. NUS [...], jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku ww. zobowiązanego na podstawie własnego tytułu wykonawczego o nr [...] oraz o na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], wystawionego przez wierzyciela Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie. Organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia 6 czerwca 2019r., nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku Pocztowym S.A. Zawiadomienie to doręczono do banku w dniu 7 czerwca 2019r., a zobowiązanemu w dniu 24 czerwca 2019r.
Zobowiązany, pismem z dnia 1 lipca 2019r. wniósł "skargę na egzekucję z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego", powołując datę wystawienia zawiadomienia 6 czerwca 2019r. Stwierdził, że: "egzekucja z rachunku bankowego pozbawiła mnie wpływu pensji w wysokości minimalnej, która została przekazana na rachunek bankowy w tym dniu, co jest niedopuszczalne przepisami". W dalszej części pisma dodał, że podnosi zarzut, iż: "należność została rozliczona w ramach podatku VAT zapłaconego (w szczególności w 2009 roku), co zostało wykazane korektą zeznania za ten okres". Podniósł także zarzut przedawnienia należności.
NUS [...], postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2019r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego w Banku Pocztowym S.A.
Zarzuty dot. tytułu wykonawczego [...] podniesione w ww. skardze na czynność egzekucyjną na zostały rozpatrzone w odrębnym postępowaniu.
Zobowiązany, pismem z dnia 27 sierpnia 2019r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie, nie podnosząc żadnych zarzutów pod adresem zaskarżonego postanowienia.
Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 7 listopada 2019r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu wskazano na treść art. 54 § 1, art. 80 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), a następnie podano, że w niniejszej sprawie, zajęcia rachunku bankowego w Banku Pocztowym S.A. dokonano w myśl art. 80 u.p.e.a. przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi.
Jednocześnie wezwano bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z art. 7 u.p.e.a. został zastosowany jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z rachunku bankowego. Materiał dowodowy potwierdza, że czynność egzekucyjna, polegająca na zajęciu rachunku bankowego została dokonana zgodnie z obowiązującą procedurą. Stosownie do art. 80 § 3 u.p.e.a.., zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego doręczone zostało zobowiązanemu w dniu 24 czerwca 2018r. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono także uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego.
Zajęcie zostało sporządzone poprawnie, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w rozporządzeniu Ministra Finansów zgodnie ze wzorem zamieszczonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018r. poz. 1804), a tym samym zawiera wszystkie, wymagane prawem informacje na temat zobowiązanego oraz egzekwowanej kwoty. Odnosząc się do argumentu zobowiązanego, że: "egzekucja z rachunku bankowego pozbawiła mnie wpływu pensji w wysokości minimalnej, która została przekazana na rachunek bankowy w tym dniu, co jest niedopuszczalne przepisami", organ odwoławczy powołał się na treść art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 2187).
Dodatkowo zwrócono uwagę, że organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podejmuje czynności, które mają na celu wyegzekwowanie należności objętych tytułami wykonawczymi w postępowaniu egzekucyjnym. Prawidłowa realizacja dokonanego zajęcia spoczywa natomiast na dłużniku zajętej wierzytelności. W świetle powyższego stwierdzono, że organ egzekucyjny, dokonując zaskarżonej czynności egzekucyjnej, nie naruszył obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. postanowienie zaskarżył z powodu jego niezgodności z prawem. Poza powyższym stwierdzeniem, nie sformułował żadnych dodatkowych zarzutów w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.
W dniu 16 marca 2020r. do WSA w Krakowie wpłynęło pismo skarżącego, w którym podał, że naruszenie przepisów w sprawie, polegało na nieuwzględnieniu przedawnienia możliwości egzekucji roszczenia z tytułu decyzji PARP i MR dot. zwrotu środków wydatkowanych na realizację projektu dofinansowanego z UE, a drugi tytułu egzekucyjny jest bezprzedmiotowy, ponieważ skarżący nie posiada zaległości z tytułu, wskazanego w egzekucji dotyczącej rzekomej należności podatku \/AT, jako że postępowanie dot. stwierdzenia nadpłaty dokonanej przez niego w 2015r., toczyło się bez jego winy i bez jego udziału. Skarżący powołał się na przedawnienie dot. zwrotu środków z tytułu decyzji PARP i MR, które nastąpiło zgodnie z odnośnymi przepisami po upłynięciu 5 lat od daty przekazania środków, a przed datą wydania decyzji, która jest podstawą windykacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga D. B. nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2019r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 1 sierpnia 2019r., nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego w Banku Pocztowym S.A.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest art. 54 u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego (§ 1).
W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne, podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.
Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089).
W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.
Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których, dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej.
Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak NSA w wyroku z dnia 24 października 2014r. sygn. akt II GSK 1377/13).
Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego.
Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2).
Na podstawie art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.
W art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wymienił konieczne elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to powinno zatem zawierać: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.
Na gruncie badanej sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku D. B. na podstawie własnego tytułu wykonawczego o nr [...] oraz o na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], wystawionego przez wierzyciela Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości w W.. Organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia 6 czerwca 2019r., nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku Pocztowym S.A. Zawiadomienie to doręczono do banku w dniu 7 czerwca 2019r., a zobowiązanemu w dniu 24 czerwca 2019r.
Analizując dokonaną czynność egzekucyjną, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z rachunków bankowych (art. 80 § 1 u.p.e.a.). W ocenie Sądu czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, została dokonana zgodnie z przepisami prawa.
Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny, stosownie do treści art. 80 § 3 u.p.e.a., doręczył skarżącemu w dniu 24 czerwca 2019r. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, które zostało sporządzone poprawnie, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2018r., poz. 1804), a tym samym zawiera wszystkie, wymagane prawem informacje na temat zobowiązanego oraz egzekwowanej kwoty. Powyższe wskazuje na to, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało sporządzone zgodnie z ww. rozporządzeniem i odpowiada wymogom z art. 67 § 2 u.p.e.a.
W konsekwencji, rację mają organy twierdząc, że przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu zostało sporządzone i doręczone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zarzuty skarżącego tym zakresie są bezpodstawne.
W świetle powyższych okoliczności faktycznych i powołanych regulacji prawnych, postępowanie organów obu instancji w tym zakresie, należy uznać za prawidłowe w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego.
Na marginesie Sąd zauważa, że słuszne jest stanowisko organów, które wyjaśniły skarżącemu, iż argumenty dotyczące zgłoszonych zarzutów nie mogą być rozpatrywane merytorycznie w toku skargi na czynność egzekucyjną, gdyż w tym zakresie ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przewidziała inny środek zaskarżenia, jakim są zarzuty, zgodnie z art. 33 u.p.e.a., co nie stanowi przedmiotu kontroli w niniejszej sprawie.
Sąd wskazuje również, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m.in. w art. 6, 7, 8 i 11, 77 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organy administracji publicznej, działają na podstawie przepisów prawa. W świetle art. 7 powołanego ostatnio aktu, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2).
Zgodnie zaś z art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Natomiast z dyspozycji art. 77 § 1 wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. oraz u.p.e.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy.
Dopełniając powyższe, Sąd wskazuje, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi zażaleniowemu, że nie dokonał oceny szerokiej i wybiegającej ponad to, co skarżący zawarł w zażaleniu. W swoim postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a wydane postanowienie, spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów określających sposób prowadzenia postępowania. Postępowanie było prowadzone zgodnie regułami, wynikającymi z k.p.a. i u.p.e.a. Brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.