Uzasadnienie
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]02.2005r A. J. zwrócił się o udzielenie pozytywnej odpowiedzi co do możliwości wspólnego opodatkowania z żoną dochodów, które w 2004r osiągnął z innych źródeł niż pozarolnicza działalność gospodarcza.
Postanowieniem z dnia [...].04.2005r Naczelnik Urzędu Skarbowego udzielił takiej odpowiedzi, a uzasadnił tym, że w myśl art.6 ust.8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.z 2000r Nr 14 poz.174 ze zm.) dokonania wyboru opodatkowania dochodów z żoną nie jest dopuszczalne, gdy co najmniej do jednego z nich ma zastosowanie art.30 c tej ustawy. Przepis ten zaś przewidywał opodatkowanie dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej podatkiem dochodowym według 19%. Podatnik nie osiągnął dochodów z tego źródła zatem tenże przepis nie miał do niego zastosowania.
Postanowienie to na skutek nie złożenia zażalenia stało się ostateczne. Następnie zostało ono zmienione zaskarżonym postanowieniem.
Dyrektor Izby Skarbowej przyjął w nim, że odpowiedź na pytanie podatnika winna być negatywna. Podatnik na podstawie art.9 a ust.2 dokonał wyboru sposobu opodatkowania, o którym mowa w art.30 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Miał więc zastosowanie do niego ust.4 tego artykułu stanowiący, że wybór sposobu opodatkowania dokonany w oświadczeniu, o którym mowa w art.2, dotyczy również lat następnych, chyba że podatnik w terminie do dnia 20 stycznia roku podatkowego, zawiadomi w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji ze sposobu opodatkowania, o którym mowa w art.30 c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnik nie dokonał takiego zawiadomienia. Miało więc do niego zastosowanie opodatkowanie dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej według stawki 19%.
W skardze na decyzję z dnia [...].05.2005r Nr.[...] A.J.podniósł przede wszystkim, że w jej uzasadnieniu nie wyjaśniono na czym miało polegać rażące naruszenie prawa materialnego będące zgodnie z art.14 b § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja Podatkowa (Dz.U.Nr.137 poz.926 ze zm.) przesłanką do zmiany lub uchylenia ostatecznego postanowienia o udzieleniu interpretacji prawa podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Najpierw należy rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności skargi ze względu na art.52 § 1 p.p.s.a., w którym stanowi się, że " Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...)".
Z kolei na podstawie art.14 b § 5 pkt.2 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy orzeka pierwszy raz w nowej sprawie administracyjnej, jaką jest uchylenie lub zmiana postanowienia o udzieleniu interpretacji prawa podatkowego. Nie jest to ta sama sprawa, która była przedmiotem postępowania zakończonego tym postanowieniem. Jednakże przepisy o udzieleniu interpretacji odsyła ją w art.14 a § 5 ustawy Ordynacja podatkowa wyłącznie do art.169 § 1 i 2 oraz art.170 § 1 tej ustawy, co może utwierdzać w przekonaniu, że pozostałych przepisów działu IV (w tym mieści się art.220 stanowiący, że od każdej decyzji służy odwołanie do jednej instancji). Nie jest to jednak argument przekonywujący. Nie wiadomo jakie wymogi formalne spełniać powinno postanowienie lub decyzja, jaki jest tryb ich doręczania itp.
Istnieje tu więc tzw. luka instrukcyjna w prawie, która powinna zostać zapełniona w drodze analogii, co nie budzi wątpliwości (zob.np.Bogumił Brzeziński " Analogia legis a przepisy ogólne prawa podatkowego " w Księdze Pamiątkowej ku czci profesora Apoloniusza Kosteckiego. Studia z Dziedziny Prawa Podatkowego INOIK Tarnów 1998 s.21 i nast.). Tak postąpił również organ I instancji pouczając skarżącego o prawie do złożenia zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zapełnił lukę konstrukcyjną przez stosowanie w drodze analogii art.223 § 1 w zw. z art.239 ustawy Ordynacja Podatkowa.
Należy więc rozstrzygnąć czy można,w niniejszej sprawie stosować w drodze analogii przepis mówiący o prawie odwołania od decyzji. Odpowiedź jest tu negatywna. W myśl bowiem art.14 b § 6 ustawy Ordynacja Podatkowa wydanie decyzji, o której mowa w § 5 pkt 2 tego samego artykułu ulega wstrzymaniu do dnia upływu terminu do wniesienia skargi, a jeżeli na decyzję zostanie wniesiona skarga - do dnia wydania orzeczenia przez sąd.
W przepisie tym jest mowa o skardze na decyzję, której wykonanie ulega wstrzymaniu. Jest to decyzja organu odwoławczego wydana z urzędu. Celem ustawodawcy - jak się zdaje - było, aby postępowanie nadzorcze nie trwało zbyt długo.
Stosownie do art. 30 c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podstawą obliczania podatku liniowego jest dochód ustalony zgodnie m.inn.z art.9 ust.2 i 3. Dochodem w myśl tych przepisów jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich utrzymania. Jeżeli koszty te przekraczają sumę przychodów to różnica jest stratą. Strata ta istnieje tym bardziej, gdy występują tylko koszty uzyskania przychodów. O wysokości straty z danego źródła poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno następujących latach podatkowych, z tym, że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50%.
A.J. w piśmie z dnia [...].02.2005r nie wyjaśnił, czy w 2004r poniósł koszty uzyskania przychodów. W takiej sytuacji organ I instancji powinien zwrócić się do niego o uzupełnienie braków pisma z dnia [...].02.2005r. Skoro tego nie uczynił, to naruszył art.122 i art.187 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Nie wiadomo bowiem, czy sposób opodatkowania z art.30 c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych miał do niego zastosowanie. Jeżeli nie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, to organ odwoławczy nie może przyjąć rażącego naruszenia prawa materialnego przez organ I instancji. Dlatego też podlega uchyleniu na podstawie art.145 § 1 lit.c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono zaś na podstawie art.200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.2 pkt.1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2002r w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U.Nr.103 poz.1349).