Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi Z. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 7 maja 2013r., znak [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 1999r. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie oddalony. Następnie, w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 kwietnia 2014r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 15 maja 2014r. Skarżący w wyznaczonym terminie wpisu nie uiścił, wniósł natomiast o przedłużenie terminu uiszczenia wpisu.
Terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym dzieli się na ustawowe oraz sądowe. Terminem sądowym jest termin, wyznaczony przez sąd lub przewodniczącego (art. 82 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.). Jak wskazuje art. 84 p.p.s.a., przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Terminy ustawowe wynikają wprost z przepisów. Ponieważ ustawodawca nie przewidział w odniesieniu do nich regulacji, analogicznej do art. 84 p.p.s.a., należy przyjąć, że nie mogą być one ani przedłużane, ani skracane.
Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 wymienionej ustawy skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis w należnej wysokości, podlega odrzuceniu przez sąd. Termin, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., jest terminem ustawowym. Przepisy p.p.s.a. nie dają możliwości przedłużenia siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punktach I i II sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 220 § 3 p.p.s.a