Uzasadnienie
Sygn. I SA/Kr 1033/01
W dniu [...].2000 r. wydana została decyzja przez Urząd Skarbowy określająca wysokość zaległości w podatku od towarów i usług Spółki z o.o "S." za miesiąc październik 1997 roku, za rok 1998 oraz za rok 1999 do miesiąca września włącznie.
Następnie w dniu [...].2001 zapadła kolejna decyzja tego organu orzekająca w stosunku do A. L. odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe tej spółki w podatku VAT lecz jedynie za miesiąc październik 1997 r. w kwocie [...] zł - proporcjonalnie do posiadanych w niej udziałów wynoszących [...] %.
Decyzja ta oparta została między innymi na przepisach ustawy o zobowiązaniach podatkowych z dnia 19 grudnia 1980 r./ tekst jedn. DZ. U. nr 108 z 1993 r. poz. 486 z późn. zm./, a mianowicie art. 40 ust. l i 2, art. 47 ust. 2 - przy powołaniu się między innymi na przepis art. 332 ordynacji podatkowej /DZ. U. Nr. 137 z 1997 r. poz. 926 ze zm./.
W jej uzasadnieniu podano, ze wymieniona wyżej spółka nie zapłaciła podatku VAT za ten miesiąc w wysokości określonej w opisanej decyzji. A. L. w świetle art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych jako wspólnik tejże spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada całym swym majątkiem za jej zobowiązania z tytułu podatków w takiej części w jakiej ma prawo uczestniczyć w podziale zysków - co wynosi [...] %.
Nadto stwierdzono, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od orzeczenia tej odpowiedzialności wymienione w art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zaś złożone przez skarżącego pismo zawierające jego wyjaśnienia z dnia [...].1999 r. nie daje podstaw do zmiany stanowiska organu w tym zakresie.
W odwołaniu od tej decyzji kwestionowano przede wszystkim nie przyjęcie odstąpienia od odpowiedzialności mimo,że zachodzą ku temu podstawy oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie: faktu zapłaty na rzecz spółki należności za wykonane przez nią prace związane z realizacją filmów,pozbycia się przez spółkę jej wyposażenia / meble, sprzęt/, nie odebranie od pozostałych wspólników oświadczeń o majątku spółki pod rygorem odpowiedzialności karnej, nie przeprowadzenie dowodów wskazanych przez A. L. w pismach z 1999 roku, nie ustosunkowanie się do zarzutu co do wartości i stanu majątku spółki do czasu jego odejścia ze spółki, lakoniczne uzasadnienie decyzji.
Rozpoznając odwołanie Izba Skarbowa w dniu 30 kwietnia 2004 roku utrzymała w mocy tą decyzję.
Decyzję organu I instancji uznała za prawidłową w świetle art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych,gdyż skarżący jako wspólnik spółki z o.o. odpowiada solidarnie całym majątkiem za jej zobowiązania stosownie do takiej części w jakiej ma prawo uczestniczyć w zyskach. Warunkiem przeniesienia odpowiedzialności pod rządami tej ustawy jest by w chwili orzekania w odniesieniu do konkretnej osoby była udziałowcem spółki, a warunek tenże A. L. spełnia.
Odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie dotyczy zaległości z 1997 roku, a zatem zgodnie z treścią art. 322 ustawy Ordynacja podatkowa wyżej powołanej do odpowiedzialności osób trzecich o której mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych stosuje się przepisy tej ustawy a nie artykułu 116 Ordynacji, co podnosił odwołujący się. W grę więc nie wchodzi przesłanka bezskuteczności egzekucji z art. 116 ordynacji.
Za prawidłowe uznano nie odstąpienie od odpowiedzialności w oparciu o art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych w świetle protokołu o stanie majątkowym odwołującego się i zeznania PIT 36 z 2001 r.-
W skardze na decyzję Izby Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2001 r. Nr. [...] A. L. podnosi się te same zarzuty jak w odwołaniu.
Zarzuca naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania,w szczególności przepisu art. 40 ust. l i 2 ustawy z dnia 19 XII 1980 roku poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki pozwalające na odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego, mimo że istniały ku temu podstawy ze względu na okoliczności sprawy, zasady współżycia społecznego i ważne względy społeczno-gospodarcze, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 122, 180, 188, art. 210 par. 4 i art. 39 z dnia 29 VIII 1997 r. Ordynacja Podatkowa poprzez nie podjęcie przez organy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy a szczegółowo w skardze wymienionych.
Podkreśla się nadto, że jako udziałowiec spółki nie odpowiadał za sprawy związane z jej finansami, należało to do Prezesa zarządu, który winien odpowiadać za wszelkie nieprawidłowości.
Wedle skarżącego organy winny wyjaśnić czy nie zachodziły powiązania finansowe między spółką S. a spółką S. prowadzoną przez tego samego prezesa, jak również czy wpłynęły środki finansowe za filmy zrealizowane do 1998 r i na co je przeznaczono. Stoi on na stanowisku, że przedwcześnie zaniechano postępowania egzekucyjnego wobec spółki,a skoro straciła zdolność finansową winna być postawiona w stan upadłości.
Skarżący twierdzi, że odpowiada za zobowiązania spółki jeśli egzekucja okaże się bezskuteczna - co nie ma miejsca w tej sprawie.
Skarga zmierza do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej niezgodności z prawem. Izba Skarbowa domagała się oddalenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego znajdującego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a jej wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym zgodnie z procedurą określoną w ordynacji podatkowej.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że odpowiedzialność skarżącego dotyczy zaległości podatkowej spółki z 1997 roku, a zatem zgodnie z treścią art. 332 Ordynacji podatkowej do jego odpowiedzialności jako wspólnika stosuje się przepisy materialnoprawne ustawy z dnia 19 grudnia 1980 roku o zobowiązaniach podatkowych wyżej powołanej.
Nie jest to zatem odpowiedzialność na podstawie art. 116 Ordynacji, co podnosił skarżący. Ma to istotne znaczenie w świetle warunków tejże odpowiedzialności, która w obu tych ustawach kształtuje się odmiennie.
Z artykułu 47 ustawy o zobowiązaniach podatkowych wynika jedynie solidarna odpowiedzialność wspólnika za zobowiązania spółki z tytułu podatków,w takiej części w jakiej ma prawo uczestniczyć w podziale zysku. Brak jest warunku uprzedniej bezskuteczności egzekucji, o czym mowa w art. 116 Ordynacji.
Z tego względu znaczna część zarzutów podnoszonych w skardze związanych z istnieniem majątku spółki, który się w skardze częściowo wskazuje / w różnej postaci / i dowodami które zdaniem skarżącego organy winny w tym kierunku przeprowadzić, a z którego to majątku można prowadzić egzekucję celem pokrycia jej zobowiązań podatkowych,nie może odnieść skutku.
Identycznie należy ocenić podnoszone w skardze twierdzenia o mających istnieć powiązaniach działalności gospodarczej prowadzonej przez prezesa R. K. - indywidualnie w innej spółce- ze spółką której udziałowcem był skarżący.
Wobec uwag wyżej przez sąd poczynionych, te okoliczności dla kwestii przeniesienia odpowiedzialności na skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki na gruncie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie są istotne, a organom nie można czynić skutecznie zarzutu o nie badaniu wiarygodności wyniku postępowania egzekucyjnego.
Również dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie było konieczne ustalanie poprzez przesłuchanie wskazywanych świadków przyczyn z jakich spółka nie uregulowała podatku VAT a także powoływanie biegłego dla wydania opinii co do prawidłowości prowadzenia ksiąg podatkowych.
Nie istotny też był fakt zróżnicowania zakresu działalności i odpowiedzialności poszczególnych wspólników.
Ustosunkowując się do wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 20 XII 2002 r. sygn. I S.A./Kr 875/00 uchylającego decyzję Izby Skarbowej o orzeczeniu odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe tej samej spółki, na który się A. L. powoływał i do motywów w jego uzasadnieniu powołanych, stwierdzić należy ze chodziło tutaj o zobowiązania spółki za rok 1998 r. a zatem w grę wchodził inny stan prawny w zakresie jego odpowiedzialności.
Nie budzi zastrzeżeń sądu w świetle zebranego materiału dowodowego również argumentacja organów o braku podstaw do odstąpienia od orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej na podstawie przepisu art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Nie przemawiaj ą za nią ani zasady współżycia społecznego ani względy społeczno - gospodarcze.
Mając na uwadze powyższe, zaskarżoną decyzję Sąd uznał za zgodną z prawem i dlatego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DZ, U, Nr, 153, poz. 1270/ w zw. z art. 97 par. l przepisów wprowadzających tą ustawę /DZ. U. Nr 153 z 2002 roku, Nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.