Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1038/16 oddalił skargę J.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe płatnika za sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1).
Analiza ww. przepisu prowadzi do wniosku, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania.
Z kolei stosownie do art. 156 § 2 P.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por.: postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu, czy wreszcie błędzie gramatycznym.
Z akt sądowych i administracyjnych wynika niewątpliwie, że przedmiotem postępowania sądowego było orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej (Skarżącego) za zaległości podatkowe płatnika (Spółki N. Sp. z o.o. w K.) za sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem ewidentne jest, że opisanie przedmiotu postępowania jak w komparycji wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. oraz w protokole rozprawy należy uznać za oczywistą omyłką pisarską.
Sprostowanie to nie prowadzi do zmiany wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia.
Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a.