Uzasadnienie
J. Ł., działający przez pełnomocnika - M. B., wniósł o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku we własnym utrzymaniu. Wezwany do złożenia w terminie 7 dni wniosku na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie przesłał wypełniony, lecz niepodpisany druk "PPF".
Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie przez skarżącego J. Ł. (w rubryce 15 formularza) oraz wskazanie miejscowości i daty (w rubryce 14) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych na okoliczność wykazania stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony w piśmie procesowym z dnia 8 stycznia 2018 r. oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Podał, że chwilowo utracił kontakt z mocodawcą, który przebywa poza granicami kraju, a sam nie jest w stanie uzupełnić wniosku o dodatkowe dokumenty i oświadczenia.
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, ustawa nie przewiduje możliwości działania sądu w tym zakresie z urzędu.
Stosownie do treści art. 249a p.p.s.a, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W przedmiotowej sprawie działający w imieniu skarżącego pełnomocnik oświadczył o wycofaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Z tego względu, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.