Uzasadnienie
Skarżący J.P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2008 r., w przedmiocie odmowy zwolnienia z podatku rolnego za 2006 r. i 2008 r. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r. tut. Sąd oddalił skargi.
Skarżący (zwolniony od kosztów sądowych na mocy postanowienia z dnia 8 października 2008 r.) złożył w dniu 24 czerwca 2009 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2009 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ustanowił dla skarżącego adwokata. Odpis postanowienia został doręczony Okręgowej Radzie Adwokackiej, która zarządzeniem z dnia 18 września 2009 r. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, w osobie adw. T. Ś. Pismem z dnia 29 września 2009 r. pełnomocnik skarżącego wniósł we własnym imieniu sprzeciw od w/w postanowienia Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się umorzenia postępowania w przedmiocie udzielenia pomocy prawnej w celu sporządzenia skargi na decyzję SKO. Wnosząc sprzeciw pełnomocnik podniósł, że w/w postanowienie o ustanowieniu adwokata dla skarżącego zostało wydane "w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2008 r., nr [...]i Nr [...]w przedmiocie odmowy zwolnienia z podatku rolnego za 2006 r. i 2008 r.".
Zdaniem wnoszącego sprzeciw ustanowienie adwokata z urzędu nastąpiło celem sporządzenia w jego imieniu skargi do WSA, a następnie reprezentowania go przed tym sądem w postępowaniu I instancji. Wobec faktu, że zapadło orzeczenie oddalające skargę, zdaniem wnoszącego sprzeciw, postanowienie o ustanowieniu adwokata jest bezprzedmiotowe albowiem dotyczy zakończonego już etapu postępowania sądowoadministracyjnego. Wnoszący sprzeciw podniósł też, że doręczone mu postanowienie o ustanowieniu adwokata z urzędu dla skarżącego, nie zawiera informacji wymaganej § 35 ust. 3 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 169, poz. 1646), a nawet informacji o wydaniu orzeczenia w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
_@KON@_Zgodnie z treścią art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 02 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Do czynności tych należy również wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.
Natomiast stosownie do treści art. 259 § 1 P.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jeżeli nie wniesiono sprzeciwu albo wniesiony sprzeciw został prawomocnie odrzucony, zarządzenia i postanowienia, o których mowa w § 1, mają skutki prawomocnego orzeczenia sądu.
Kwestia, komu przysługuje prawo do zaskarżania zarządzeń i postanowień wydawanych w toku postępowania sądowego prowadzonego w sprawie o przyznanie prawa pomocy, budziła istotne wątpliwości zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przedmiotu - por. H. Knysiak-Molczyk: Prawo pomocy w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PS 2003, nr 11-12, s. 90-91. Przedmiot rozważań w tym zakresie zawężał się tylko do stron postępowania. Ostatecznie skłoniono się ku poglądowi, że przysługuje ono jedynie tym osobom, których praw lub obowiązków dotyczą, czyli tym, którym przyznaje się prawo pomocy lub odmawia się przyznania. W postanowieniu z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 640/08 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "prawo do zaskarżania orzeczeń dotyczących prawa pomocy należałoby przyznać tylko tym osobom, które z wnioskiem o przyznanie tego prawa wystąpiły.
Tym samym trzeba stwierdzić, że strona nie występująca z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie ma legitymacji skargowej do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza wydanego w tejże sprawie. Z tego powodu sprzeciw takiej strony podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.".
W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wnosi we własnym imieniu sprzeciw od postanowienia referendarza przyznającego skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia dla niego adwokata z urzędu. Pomimo tej odrębności w zakresie stanu faktycznego sprawy, w ocenie orzekającego Sądu, przedstawiony wyżej pogląd oraz rozważania będą miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Literalne brzmienie przepisu art. 259 § 1 wskazuje, że adwokat ma prawo wniesienia sprzeciwu od zarządzeń i postanowień wymienionych w art. 258 § 2 pkt 6-8, tj. również dotyczących przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy. Nie mniej jednak zdaniem Sądu celowościowa wykładania tego przepisu wskazuje, że nie ma on legitymacji skargowej do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza wydanego w tym przedmiocie. Pogląd ten potwierdza fakt, że postanowienie takie po wydaniu go na posiedzeniu niejawnym nie jest nawet doręczane adwokatowi, przez co nie ma możliwości ustalenia czy sprzeciw wnoszony imieniem własnym adwokata, został wniesiony w terminie.
Na marginesie zauważyć należy, że Sąd nie odniósł się do zarzutów wnoszącego sprzeciw albowiem przedmiotem badania Sądu była kwestia dopuszczalności wniesienia sprzeciwu adwokata będącego ustanowionym z urzędu pełnomocnikiem skarżącego, wniesionego w imieniu własnym.
Mając powyższe na uwadze sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.