Uzasadnienie
Nakazem płatniczym z dnia z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] organ pierwszej instancji ustalił skarżącemu J. P. wymiar łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2008 w kwocie 88 zł w tym podatek rolny na kwotę 82 zł oraz podatek leśny na kwotę 6 zł.
Skarżący wniósł od powyższego nakazu odwołanie, zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Podniósł także, że nie osiąga dochodu z gospodarstwa rolnego objętego zaskarżoną decyzją albowiem jego gospodarstwo jest w całości obsiane wierzbą energetyczną i jako użytek ekologiczny korzysta z ustawowego zwolnienia przewidzianego w ustawie o podatku rolnym.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 16 maja 2008 r., Nr [...] uchyliło w całości w/w decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 nie została prawidłowo ustalona. Uznano, że do obliczenia podatku leśnego przyjęto błędną powierzchnię hektarów fizycznych lasów. Ponadto w decyzji organu pierwszej instancji grunt należący do skarżącego, a oznaczony symbolem droga "dr" i uznany za nieużytki i nie został opodatkowany. Tymczasem zdaniem organu odwoławczego, grunty takie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa ponieważ podana powierzchnia 0,05 ha zakrzaczenia jest niezgodna ze stanem faktycznym i w rzeczywistości wynosi 0,13 ha. Zaznaczył także, iż grunt oznaczony jako droga o pow. 0,04 ha nie prowadzi wyłącznie do zabudowań ale także do sąsiadujących pól będących odłogami oraz słupów elektrycznych, a zatem opodatkowanie go podatkiem od nieruchomości jest bezprawne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.; dalej - p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Jeśli zaś Sąd nie dopatrzy się niezgodności decyzji lub postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującymi prawa materialnego bądź procesowego, to skargę oddala na zasadzie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Analiza akt przeprowadzonego postępowania oraz zarzutów skargi doprowadziły Sąd do przekonania, iż skarga nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej zdanie pierwsze in fine, można wydać decyzję kasacyjną przewidzianą w tym przepisie gdy zdaniem organu odwoławczego, organ l instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 229 Ordynacji podatkowej, tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego albo zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.
Wobec powyższego, dyspozycja art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi swoistego rodzaju wyłom w przyjętej także w Ordynacji (w ślad za art. 138 kpa) konstrukcji postępowania odwoławczego, którego celem jest ponowne rozpatrzenie rozstrzygnięcia sprawy podatkowej przez organ odwoławczy, przy czym organ ten ma uprawnienia merytoryczno-reformacyjne, ograniczone jedynie zakazem art. 234 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołanym powyżej art. 233 § 2, organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną i przekazując sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy, tj. wskazać okoliczności faktyczne mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie może zaś przesądzać treści przyszłego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w całości lub części np. poprzez wiążące ustalenia co do podstawy faktycznej czy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny w swych wyrokach, obejmujących skargi od decyzji kasacyjnych niejednokrotnie podkreślał, iż w takim przypadku naruszono by zasadę dwuinstancyjności, pozbawiając organ l instancji samodzielności. W wyroku NSA z dnia 31 maja 2000 r. w sprawie l SA/Kr 2226/98 wskazano, że organ odwoławczy nie może przesądzać o treści rozstrzygnięcia przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla odwołującego. O treści takiego rozstrzygnięcia decydować powinien wyłącznie organ l instancji, który powinien brać pod uwagę całokształt okoliczności rozstrzygnięcia sprawy, a więc także argumentację podnoszoną w odwołaniu od swej wcześniejszej decyzji. Ponowne rozstrzygnięcie spraw otwiera zaś, zgodnie z art. 220 § -1 Ordynacji podatkowej, możliwość wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną w oparciu o art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, prawidłowo uzasadnił swe stanowisko w zakresie konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Błędnie bowiem określono powierzchnię lasu, przyjętą do opodatkowania podatkiem leśnym. Organ podatkowy pierwszej instancji przyjął powierzchnię 0,19 ha, podczas gdy z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że w posiadaniu skarżącego znajdują się grunty leśne oznaczone symbolem Ls IV o powierzchni 0,14 ha. Słusznie zatem stwierdzono, że podstawą wymiaru podatku leśnego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków i właśnie w oparciu o te dane organy podatkowe powinny ustalić wymiar zobowiązania podatkowego. Stosownie bowiem do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, póz. 1086) - podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Ponadto z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. (Dz. U. z 02r. Nr 200 poz.1682 ze zm.) o podatku leśnym wynika, że opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie działalności gospodarczej niż działalność leśna, a lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy.
Zastrzeżenia organu odwoławczego dotyczyły również błędnego wyliczenia podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji nie naliczył podatku od nieruchomości od drogi należącej do skarżącego pomimo tego, że brak jest stosownej uchwały rady gminy w przedmiocie zwolnienia takiego terenu z podatku od nieruchomości.
W niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie było wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy dlatego też zasadnym było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu l instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia stworzył organowi podatkowemu możliwość usunięcia stwierdzonych uchybień w zakresie nieprawidłowego naliczenia podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.)