Uzasadnienie
Postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2017 roku przyznane zostało skarżącej E.K. prawo pomocy obejmujące m. in. ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych w dniu 16 marca 2017 roku wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego B.C. o numerze wpisu [...]
Wyznaczona pełnomocnik reprezentowała skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Podczas rozprawy w dniu 24 maja 2017 roku doradca podatkowy B.C. zgłosiła do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa udzielonego z urzędu.
Wyrokiem z dnia 24 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę E.K. oddalił.
Wniosek o zarządzenie wypłaty wynagrodzenia dla pełnomocnika świadczącego pomoc prawną z urzędu doradca podatkowy B.C. ponowiła w piśmie z dnia 26 maja 2017 roku.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153).
Stosownie do treści § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala ono określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać przez Skarb Państwa pokryte.
Z protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie z dnia 24 maja 2014 roku wynika, że zgłaszając wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa udzielonego z urzędu doradca podatkowy B.C. nie złożyła oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Również wniosek o zarządzenie wypłaty wynagrodzenia z dnia 26 maja 2017 roku takiego oświadczenia nie zawiera.
Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania doradcy podatkowego do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał natomiast, iż brak oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Brak oświadczenia nie stanowi bowiem uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45 - 48 p.p.s.a. Oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II FZ 90/09).
W przedmiotowej sprawie wniosek doradcy podatkowego B. C. nie zawierał stosownego oświadczenia i dlatego, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., podlega on oddaleniu.