Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej uchylili postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń [...] w N. S. z dnia [...] nr [...], [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń [...] w N. S. zarzucając błędną wykładnię art. 64 e § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz błędne ustalenia stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, gdyż według niego, wniesiona została przez podmiot nieuprawniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Skarga Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń [...] w N. S. jest w istocie skargą organu, który wydał decyzję w I instancji. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że organ administracji publicznej, który wydał w I instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od przedmiotowej decyzji. Organ ten nie ma uprawnienia do wniesienia skargi. Wskazać należy, że zgodnie z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W świetle przytoczonego przepisu, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi. Legitymację czynną do wniesienia skargi posiada generalnie każdy, kto ma interes prawny w zaskarżeniu określonego aktu, czynności, czy też bezczynności organu administracji publicznej. Przy wnoszeniu skargi, posiadania interesu prawnego nie muszą wykazać jedynie wyraźnie określone w tym przepisie podmioty, tj. prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna.
O interesie prawnym w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy wtedy, gdy jest on oparty na prawie lub jest chroniony przez prawo. Co do zasady, legitymację skargową posiada strona postępowania, w ramach którego podjęty został zaskarżony akt lub czynność administracyjnoprawna lub która skarży bezczynność organu administracji publicznej w tym zakresie. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1717/06).
Ukształtowana na tym tle linia orzecznictwa zgodnie przyjmuje, że organ administracji publicznej rozstrzygający sprawę administracyjną indywidualnego podmiotu nie ma statusu strony postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez organ administracji II instancji. Organowi temu nie służy zatem prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie obejmuje go bowiem pojęcie "każdy", użyte w art. 50 § 1 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 818/05).
W przedmiotowej sprawie zachodzi zatem brak legitymacji skargowej skutkujący odrzuceniem skargi ze względu na jej niedopuszczalność. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1017/04). Przyznanie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza bowiem możliwość dochodzenia przez ten organ, a także reprezentowaną przez niego jednostkę samorządu terytorialnego jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. (vide: ww. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 818/05 oraz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 135)
Wniesienie skargi przed podmiot nieuprawniony w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi o niedopuszczalności skargi, co uzasadniało jej odrzucenie zgodnie z dyspozycją przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia