Uzasadnienie
Decyzjami z dnia 13 lutego 2019 r. nr PD.01-4.3120.4.23.2019.KJ, PD.01-4.3120.4.24.2019.KJ, PD.01-4.3120.4.25.2019.KJ i PD.01-4.3120.4.26.2019.KJ Prezydent Miasta Krakowa określił K. Sp. J. w likwidacji z siedzibą w K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2014-2017.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzjami z dnia 29 lipca 2019r. nr SKO.Pod./4140/641/2019, SKO.Pod./4140/642/2019, SKO.Pod./4140/643/2019, SKO.Pod./4140/644/2019 utrzymało w mocy decyzje I instancji.
W dniu 16 stycznia 2023 roku podatnik zwrócił się o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego w/w decyzjami ostatecznymi Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jako podstawę wznowienia postępowania podatkowego wskazano art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 241 § 1 O.p. z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję, a to wydanie wyroku przez Trybunał Konstytucyjny z dnia 24 lutego 2021r,. sygn. SK 39/19.
Decyzjami z dnia 12 czerwca 2023r. nr SKO. Pod./4140/247/2023, SKO. Pod./4140/248/2023, SKO. Pod./4140/249/2023 i SKO. Pod./4140/250/2023 Kolegium odmówiło wznowienia postępowania zakończonego w/w ostatecznymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 lipca 2019 r. w związku z przekroczeniem miesięcznego terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 2 O.p.
Wedle organu powodem do wznowienia jest art. 240 § 1 O.p., zatem w świetle art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt. 2, pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 został opublikowany w Dzienniku Ustaw pod poz. 401 w dniu 3 marca 2021 r, a wniosek o wznowienie został złożony dopiero w dniu 16 stycznia 2023 r. Wyrok TK nie jest nową okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Podatnik złożył odwołania, zarzucając naruszenie art. 244 § 1, art. 245 § 1 pkt 2, w zw. z art. 240 § 1 O.p., poprzez ich błędną wykładnię i odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w całości w związku z brakiem stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p.
Ostatecznie Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Krakowie decyzjami z dnia 5 października 2023 roku nr SKO. Pod/4140/822/2023, SKO. Pod/4140/823/2023, SKO. Pod/4140/824/2023, SKO. Pod/4140/825/2023 utrzymało w mocy decyzje I instancji.
W uzasadnieniu podzielono stanowisko prezentowane w uzasadnieniach decyzji organu I instancji.
W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podatnik zarzucił naruszenie:
- - art. 244 § 1, art. 245 § 1 pkt 2, w zw. z art. 240 § 1 O.p., poprzez jego błędną wykładnię i odmowę uchylenia decyzji dotychczasowych w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w związku z brakiem stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p.,
- - art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1 i art. 124 w zw. z art. 180 i art. 187 § 1 i art. 191 i art. 193 § 2 i § 3 O.p. poprzez naruszenie przepisów i zasad postępowania, błędne i niezgodne z prawdą obiektywną ustalenie stanu faktycznego prowadzące do oparcia rozstrzygnięcia na ocenach zamiast na dowodach oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów.
Wedle skarżącej w przedmiotowej sprawie istotną wartość dla jej rozstrzygnięcia posiada wyżej wskazany wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt. SK 39/19 - organ wydający decyzję w swoim pierwotnym rozstrzygnięciu zdaje się pomijać istotę tego wyroku. Wyrok ten nie był również znany wcześniej stronie odwołującej się. W związku z powyższym należy przyjąć, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Powyższe jest wystarczającą podstawą dla wznowienia postępowania podatkowego, czego jednak organ wydający decyzje odmówił.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe swe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 29.01.2023 r. zarządzono połączenie spraw wynikających z zaskarżonych decyzji - sygn. akt od I SA/Kr 1081/23 do I SA/Kr 1084, w celu rozpoznania ich i rozstrzygnięcia pod wspólną sygn. I SA/Kr 1081/23.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Skargi nie są uzasadnione.
Ordynacja podatkowa enumeratywnie i jednoznacznie określa przesłanki wznowienia postepowania i jednocześnie wskazuje termin do złożenia wniosku o wznowienie w zależności od mającej być podstawą przesłanki wznowienia. W myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, w sytuacji, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Natomiast w myśl art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu o którego niezgodności z Konstytucją RP orzekł TK.
Jak wynikało wprost z treści wniosków o wznowienie, powodem do wznowienia postepowania w przedmiotowych sprawach, w ocenie wnioskodawcy, był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021r, sygn. akt SK 39/19, stwierdzający niezgodność z Konstytucją art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumianego w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zasadnie zatem w ocenie sądu organ przyjął, że nie można jednocześnie jako podstawy do wznowienia powoływać wyroku TK i podnosić, że jest to nowa okoliczność lub nowy dowód w rozumieniu pkt 5 art. 240 § 1 5 Ordynacji podatkowej.
Ponadto wbrew argumentacji zawartej w skardze, wyrok TK wydany po wydaniu decyzji ostatecznej nie może oznaczać spełnienia przesłanki wyjścia na jaw nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu, ponieważ pkt 5 art. 240 § 1 5 Ordynacji wymaga, aby istniały one już w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Nowa okoliczność faktyczna jest nowym dowodem wyłącznie gdy istnieje już w dacie wydania pierwotnej decyzji, a powołany wyrok TK wydany został przecież po wydaniu decyzji ostatecznych.
Zatem trafnie organ przyjął, że zgłoszoną we wnioskach przesłanką wznowienia jest przesłanka z pkt 8 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego, w świetle art. 241 § 2 pkt 2 tej ustawy wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt.
2) pkt 8 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Warunek zachowania terminu nie został przez wnioskodawcę spełniony, ponieważ wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 został opublikowany w Dzienniku Ustaw w poz. 401 w dniu 3 marca 2021 r, a wniosek został złożony w dniu 16 stycznia 2023 r., zatem po upływie wymaganego okresu 1 miesiąca. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że termin nie został przez skarżącą zachowany, stąd zasadnym była odmowa wznowienia postępowania.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg, podkreślić należy, iż podniesiono liczne kwestie niezwiązane bezpośrednio z przedmiotem postępowania, a więc okolicznością, czy wnioski o wznowienie złożono w terminie, co było wszak istotą sprawy. Organ przyjmując, że wnioski o wznowienie oparte zostały o przesłankę z pkt 8 art. 240 § 1 O.p. nie miał zatem obowiązku szczegółowego odniesienia się do tych zarzutów. Istotą postępowania wznowieniowego opartego na przesłance z pkt 8, wskazanego przepisu było najpierw zbadanie kwestii zachowania terminu, co organ uczynił. Brak było więc podstaw do weryfikacji całego postępowania podatkowego przeprowadzonego w sprawie w oparciu o dowody lub okoliczności faktyczne, co do których podatnik zgłasza swoje wątpliwości, czy również względem oceny prawnej dokonanej przez organy podatkowe w swoich ostatecznych decyzjach podatkowych w zakresie podatku od nieruchomości.
Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargi.