Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020r. znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (zwany dalej w skrócie jako: DIAS) po rozpatrzeniu zażalenia T. M. (zwany dalej zobowiązanym, lub skarżącym), na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia 10.04.2020r. nr [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 256 dalej k.p.a.) w związku z art. 17 § 1, art. 18 i art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019r. póz. 1438 ze zm. dalej u.p.e.a.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. (dalej Dyrektor O/ZUS) jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego T. M. na podstawie własnych tytułów wykonawczych od nr [...] do [...] oraz od nr [...] do [...] obejmujących należności składkowe na łączną kwotę należności głównej 115.703,20 zł. Odpisy tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 03.03.2020r. wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunku bankowego w BNP PARIBAS BANK POLSKA S.A.
W dniu 09.03.2020r. zobowiązany złożył do Dyrektora O/ZUS pismo zatytułowane
"zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej". W przedmiotowym piśmie zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie przepisów:
- - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego jest dopuszczalne pomimo wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku,
- - art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec zobowiązanego jest dopuszczalne,
- - art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że upomnienie zostało zobowiązanemu doręczone,
- - art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,
- - art.33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ.
Zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz "cofnięcie zobowiązania banku (...) do czasu rozstrzygnięcia sprawy".
W związku z wniesionymi zarzutami, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 1.04.2020r. nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów.
Po rozpatrzeniu zarzutów, organ I instancji postanowieniem z dnia 10.04.2020r. nr [...] odmówił uwzględnienia złożonych zarzutów.
Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem, zobowiązany pismem z dnia 01.06.2020r., złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zażalenie.
W zażaleniu zobowiązany podtrzymał w całości wszystkie zgłoszone zarzuty w piśmie z dnia 09.03.2020r.
Organ II instancji nie podzielając argumentacji zażalenia w opisanym na wstępie postanowieniu zauważył na wstępie, iż zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W myśl natomiast art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty na postępowanie egzekucyjne, zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9 i 10 w/w ustawy organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W niniejszej sprawie wierzyciel nie wyraził swojego stanowiska w oddzielnym postanowieniu, gdyż zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.06.2007r. I FPS 4/06, postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela są bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to ta sama jednostka organizacyjna.
Równocześnie DIAS zaznaczył, iż w toku postępowania zażaleniowego organ II instancji dokonuje sprawdzenia czy organ egzekucyjny rozpatrzył wszystkie podnoszone przez stronę zarzuty i czy w sposób wystarczający uzasadnił swoje stanowisko. Ponadto dokonuje sprawdzenia czy postanowienie organu I instancji było poprawne pod względem formalnym i czy spełnia wymogi art. 124 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie daje organowi nadzoru uprawnień do badania istnienia i wymagalności obowiązku w związku z wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu stanowiskiem wierzyciela. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Dyrektora O/ZUS organ zażaleniowy stwierdził, że organ I instancji szczegółowo odpowiedział na wszystkie postawione przez zobowiązanego zarzuty.
Zdaniem DIAS odpowiadając na zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku organ I instancji wyjaśnił, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym wymienione okoliczności nie występują. Podkreślił, że wierzyciel wystawiając tytuły wykonawcze potwierdził, że zobowiązanie powstało, istnieje oraz nie wygasło. DIAS zauważył, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis powyższy nakłada na organ egzekucyjny powinność badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Badanie to obejmuje ustalenie, czy dany rodzaj obowiązku podlega trybowi egzekucji administracyjnej (natomiast nie istnienie czy wysokość konkretnego zobowiązania), czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie.
Organ egzekucyjny bada sprawę dopuszczalności egzekucji wyłącznie pod względem formalnym, w przeciwnym razie wkraczałby w sferę merytorycznej oceny podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Również zarzut nieistnienia obowiązku z powodu przedawnienia nie mógł być kolejnym sposobem sprawdzania decyzji będących podstawą wystawienia w/w tytułów wykonawczych. Niemniej wyjaśniono, że do przedawnienia nie doszło, gdyż w przedmiotowej sprawie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia w wyniku ogłoszenia upadłości.
W dalszej kolejności DIAS zauważył, iż odnośnie zarzutu niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 6 u.p.e.a.) wyjaśniono, że skoro obowiązek objęty w/w tytułami wykonawczymi jest wymagalny to zarzut ten jest nieuzasadniony.
Zarzut dotyczący braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 7 u.p.e.a.) uznano również za nieuzasadniony. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że upomnienia dotyczące dochodzonych należności zostały skierowane do zobowiązanego, a ich odbiór potwierdzony przez zobowiązanego w dniu 16.02.2009r.
Odpowiadając na zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 8 u.p.e.a.) DIAS zaznaczył, iż w prowadzonym postępowaniu, organ egzekucyjny kieruje się szeregiem zasad w tym m.in. zasadą celowości, stosowania wyłącznie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie oraz prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród takich środków- środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a.). Oznacza to, iż organ egzekucyjny mając do dyspozycji zastosowanie kilku środków egzekucyjnych, powinien wybrać środki, które będą najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Problem wyboru środka egzekucyjnego nie występuje, gdy organ egzekucyjny nie ma możliwości zastosowania innego środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie. Organ egzekucyjny posiadał wiedzę o innym składniku majątku zobowiązanego tj. wynagrodzenia za pracę w Q. - sp. z o.o. Z uwagi jednak na uzyskiwanie go w minimalnej wysokości, egzekucja z tego składnika byłaby nieskuteczna.
DIAS podzielił stanowisko organu I instancji, że zajęcie rachunku bankowego jest mniej uciążliwe dla zobowiązanego, od ewentualnego zajęcia wynagrodzenia za pracę. Równocześnie organ II instancji podkreślił, iż zobowiązany powołując się na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego powinien wskazać majątek, ewentualnie składnik majątku, a organ egzekucyjny zastosowałby środek egzekucyjny adekwatny do tego składnika. W niniejszej sprawie nie wskazano innego majątku.
W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, iż w zażaleniu, jak również w zarzutach zobowiązany zarzuca, że egzekucja jest prowadzona przez niewłaściwy organ. Zobowiązany wskazał na z art. 22 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym, właściwość miejscową organu egzekucyjnego ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Podkreślił, że miejscem zamieszkania zobowiązanego są S. które nie są w okręgu działania Oddziału ZUS w C. ani Inspektoratu w W.. W tym zakresie DIAS odwołał się do stanowiska organu egzekucyjnego zawartego w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym właściwość miejscową i rzeczową Dyrektora O/ZUS jako organu egzekucyjnego określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 02.09.2016r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów ZUS wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne. Przekazanie postępowania egzekucyjnego Dyrektorowi O/ZUS właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania zobowiązanego następuje dopiero w wyniku stwierdzenia niewłaściwości organu przez odpowiednie instancje odwoławcze. W innych przypadkach postępowanie egzekucyjne jest prowadzone przez Oddział ZUS prowadzący konto zobowiązanego. W przypadku T. M. jest to Oddział ZUS w C..
W ocenie więc DIAS również zarzut z art. 33 § 9 u.p.e.a. należało uznać za nieuzasadniony.
Podsumowując organ II instancji stwierdził m.in., iż zaskarżone postanowienie nie naruszyło prawa, a podnoszone przez zobowiązanego zarzuty zostały wyjaśnione.
Z przedmiotowym postanowieniem nie zgodził się zobowiązany T. M., który zaskarżył go w całości do WSA w Krakowie.
W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie następujących przepisów prawa:
- 1. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - poprzez przyjęcie, że prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec skarżącego jest dopuszczalne pomimo wykonania lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku;
- 2. art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. - poprzez przyjęcie, że prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec skarżącego jest dopuszczalne;
- 3. art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. - poprzez przyjęcie, że upomnienie zostało skarżącemu doręczone;
- 4. art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. - poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 5. art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - poprzez prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny.
Podnosząc przedmiotowe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu l instancji oraz zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż nie może się zgodzić z wydanym rozstrzygnięciem. W jego ocenie organ drugiej instancji nieprawidłowo ocenił zarzuty sformułowane w zażaleniu. W związku z tym, skarżący poddał pod ocenę Sądu zasadnicze zastrzeżenia jakie bezskutecznie formułował do tej pory. Autor skargi zwrócił uwagę, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego celem ponownego dokładnego zweryfikowania podstaw prowadzonej egzekucji, podniósł zarzut, że wierzyciel błędnie uznał go za podmiot zobowiązany do zapłaty należności. Podnosząc ten zarzut wskazał na zaktualizowanie się przesłanek ujętych w art. 33 § 1 u.p.e.a.: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśniecie, nieistnienie obowiązku (pkt 1) a także niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej (pkt 6).
Skarżący zwrócił także uwagę na przedawnienie wszystkich należności objętych tytułami wykonawczymi oraz umorzenie w ramach prowadzonego w stosunku do niego postępowania upadłościowego. Jednocześnie skarżący zarzucił, że doręczone tytuły wykonawcze mają nieprawidłową treść. Zdaniem autora skargi konieczne jest także wzięcie pod uwagę braku doręczenia mu upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a.). Wierzyciel nie dochował tym samym ustawowego obowiązku przesłania zobowiązanemu upomnienia i odczekania 7 dni od jego doręczenia do wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Wobec tego, prowadzone obecnie postępowanie w sposób rażący narusza przepisy ustawy i dlatego też powinno zostać umorzone. Skarżący podniósł, że zastosowany w stosunku do niego środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy, co narusza art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Rachunek bankowy służy do dokonywania płatności dotyczących codziennego życia i podstawowego utrzymania. Zastosowane przez organ egzekucyjny zajęcie jest dla niego bardzo dolegliwe.
Dodatkowo skarżący zarzucił, że egzekucję prowadzi niewłaściwy organ egzekucyjny. Zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a., właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Skarżący wskazał, iż jego miejscem zamieszkania jako zobowiązanego są S.. Miejscowość ta nie znajduje się w okręgu działanie Oddziału ZUS w C. ani Inspektoratu w W.. Wobec tego, sprawa nie powinna być prowadzona przez tut. organ.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zasadny okazał się podniesiony przez skarżącego zarzut, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - poprzez prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny.
W tym miejscu należy na wstępie przypomnieć, iż stosownie do przepisu art. 1a pkt 7 u.p.e.a., przez pojęcie organu egzekucyjnego rozumie się organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków. Zgodnie natomiast z art. 22 § 2 u.p.e.a. właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2a-3a. Zgodnie natomiast z art. 19 § 4 u.p.e.a. dyrektor oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń.
Z kolei § 4a ww. artykułu wskazuje, iż Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, siedziby i właściwość rzeczową oraz miejscową dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne, uwzględniając strukturę organizacyjną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz dostępność systemu teleinformatycznego obsługującego egzekucję administracyjną. Na podstawie wskazanej delegacji ustawowej
Siedziby i właściwość miejscową dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne uprawnione do stosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 19 § 4 u.p.e.a. określa załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 02.09.2016 r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów ZUS wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1411).
W ww. załączniku do rozporządzenia, pod pozycją 5 tabeli określono Dyrektora Oddziału ZUS w C. jako właściwego miejscowo do działania jako organ egzekucyjny m.in. na terenie gminy o statucie miasta S.. Jak już wskazano powyżej zgodnie z dyspozycją przepisu art. 22 § 2 u.p.e.a., właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego (...). Jak wynika z akt sprawy, a zwłaszcza z treści wszystkich wystawionych tytułów wykonawczych miejsce zamieszkania zobowiązanego znajduje się na terenie miasta S. Adres ten skarżący konsekwentnie wskazuje także w toku postępowania zainicjowanego wniesionymi przez niego zarzutami z dnia 6 kwietnia 2020r.
Tym samym podniesiony przez skarżącego zarzut z art.33§1 pkt.9 u.p.e.a. okazał się zasadny albowiem w sprawie wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne niewłaściwy miejscowo organ egzekucyjny tj. Dyrektor Oddziału ZUS Oddział w C.. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego obowiązkiem organu egzekucyjnego jest zbadanie swojej właściwości miejscowej i rzeczowej. Podkreślić należy, iż powyższy obowiązek wynika wprost z przepisów art. 19 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a..
Nie do zaakceptowania w tym zakresie jest więc stanowisko organu egzekucyjnego, iż przekazanie postępowania egzekucyjnego Dyrektorowi O/ZUS właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania zobowiązanego następuje dopiero w wyniku stwierdzenia niewłaściwości organu przez odpowiednie instancje odwoławcze. Całkowicie oderwane od treści u.p.e.a. pozostaje stanowisko organu, iż w innych przypadkach postępowanie egzekucyjne jest prowadzone przez Oddział ZUS prowadzący konto zobowiązanego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając za zasadny podniesiony przez skarżącego zarzut z art.33§1 pkt.9 u.p.e.a. uchylił na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i lit.c) p.p.s.a. zaskarżone postanowienie DIAS jak i poprzedzającej je postanowienie organu pierwszej instancji.
Pomimo uwzględnienia skargi przez Sąd oraz wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania brak było podstaw do wyrzeczenia w tym przedmiocie albowiem skarżący był zwolniony z mocy prawa z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Nie był również reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, z którego udziałem łączyłaby się konieczność ewentualnego zwrotu kosztów postępowania. Ponadto skarżący nie wykazał poniesienia innych wydatków związanych z jego udziałem w przedmiotowym postępowaniu sądowym.
Na marginesie należy zaznaczyć, iż wobec uznania zasadności skargi w zakresie zarzutu egzekucyjnego, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt.9 u.p.e.a. Sąd nie mógł zająć swojego stanowiska w zakresie oceny zasadności pozostałych podniesionych przez skarżącego zarzutów egzekucyjnych, albowiem w sprawie byłby nim związany właściwy organ egzekucyjny, który w sprawie jeszcze nie podejmował żadnych czynności, a który w przypadku uznania tego za konieczne będzie musiał ponownie wszcząć postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie.
W świetle przedstawionych powyżej rozważań Sądu obowiązkiem Dyrektora Oddziału ZUS Oddział w C., będzie przekazanie niniejszej sprawy egzekucyjnej właściwemu miejscowo organowi egzekucyjnemu tj. Dyrektorowi Oddziału ZUS Oddział w C. celem rozważenia przez niego wszczęcia postępowania egzekucyjnego.