Uzasadnienie
I. Postanowieniami z 13 lipca 2016r. znak: [...], Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 228§1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz.615 dalej-O.p.), stwierdził, że odwołania wniesione przez A.B. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 23 lutego 2016r. zostały wniesione z uchybieniem terminu.
Organ wyjaśnił, że doręczenie decyzji nastąpiło zgodnie z art. 150§4 Ordynacji podatkowej w dniu 14 marca 2016r. Pismem z 11 kwietnia 2016r. A.B. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołań od ww. decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniami z 8 lipca 2016r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołań. Organ wyjaśnił przy tym, że w wydanej decyzji z 23 lutego 2016r. zawarto prawidłowe pouczenie, iż służy od niej odwołanie zgodnie z art. 220 i 223 O.p. do Dyrektora Izby Skarbowej, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Akta sprawy potwierdzają, iż decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z 23 lutego 2016r. zostały przesłane A.B. na adres: ul. C,. Adres pod który doręczona zastała decyzja jest prawidłowy, co jest bezsporne i nie kwestionowane. W dniu 29 lutego 2016r. - z powodu niemożności doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym.
Z powodu nieodebrania korespondencji w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 8 marca 2016r. Z powodu niepodjęcia przez A.B. awizowanej przesyłki, w dniu 16 marca 2016r. nastąpił jej zwrot do nadawcy, a doręczenie nastąpiło zgodnie z art. 150§4 O.p. w dniu 14 marca 2016r. Odwołanie od tej decyzji A.B. mógł więc złożyć do 28 marca 2016r., czego jednak nie uczynił.
II. W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.B. zarzucił naruszenie art. 223§2 ust. 1 w zw z art. 150§1-3 O.p. poprzez przyjęcie przez organ, że termin na złożenie odwołań od decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z 23 lutego 2016r. upływał w dniu 28 marca 2016r., a to z uwagi na przyjęcie przez organ, że do skutecznego doręczenia decyzji doszło w dniu 14 marca 2016r. Tymczasem decyzje zostały doręczone skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2016r., a zatem odwołania, które wniesione zostały w dniu 11 kwietnia 2016r., zostały wniesione w terminie. Skarżący podniósł, że nie otrzymał ani pierwszego ani drugiego awiza i w konsekwencji nie odebrał przesyłki. Złożył reklamację w urzędzie pocztowym i już po złożeniu wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem otrzymał odpowiedź od urzędu pocztowego. Zaznaczył, że nie był wzywany przez organ do przedłożenia odpowiedzi na reklamację. Skarżący załączył do skargi odpowiedź z urzędu pocztowego, wnosząc o przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentu. Odnosząc się do treści ww. pisma, wskazał, że poczta nie zajęła w nim jednoznacznego stanowiska, co do tego, komu daje wiarę, a przy tym nie wyklucza możliwości, że listonosz rzeczywiście nie umieścił w skrzynce oddawczej skarżącego żadnego awiza. W dalszej kolejności skarżący wyjaśnił, że zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności otrzymał w dniu 1 kwietnia 2016r. (piątek) i w kolejnym dniu roboczym tj. 4 kwietnia 2016r. (poniedziałek) udał się do urzędu skarbowego celem zapoznania się z aktami sprawy i tego dnia powziął informację o przedmiotowej decyzji. W dniu 11 kwietnia 2016r. nadał na poczcie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wraz z odwołaniem. Skarżący zarzucił, że ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że nie zostało ono poprawnie wypełnione. Nieczytelnie został wypełniony pkt 2 potwierdzenia odbioru, tzn. nie da się odczytać miejsca pozostawienia pisma do dyspozycji adresata oraz daty jego pozostawienia, niejednoznacznie podkreślono także miejsce pozostawienia awiza. Po drugie z potwierdzenia nie wynika, jakoby skarżącemu zostało pozostawione drugie awizo, gdyż nie jest wypełniony pkt 3 potwierdzenia odbioru. Po trzecie nie został wypełniony punkt dotyczący przyczyn zwrotu, tj. nie został zaznaczony żaden z wariantów ani nie została wpisana data. Po czwarte podpis doręczającego jest nieczytelny. W związku z tym, zdaniem skarżącego, nie można przyjąć by decyzje zostały doręczone w trybie art. 150 O.p. bowiem z treści potwierdzenia odbioru nie wynika, czy zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art. 150§2 O.p. oraz czy upłynął 14-dniowy okres przechowywania przesyłki. Skarżący podkreślił, że jeśli pismo było awizowane po raz pierwszy w dniu 29 lutego 2016r. to powtórne awizo powinno nastąpić w dniu 7 marca 2016r., a nie jak podnosi organ w dniu 8 marca 2016r. Zgodnie natomiast z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2015r. sygn. akt: I FSK 1103/14 sam fakt przechowywania pisma w placówce pocztowej przez okres 14 dni bez względu na zachowanie terminów 7-dniowych przy awizowaniu, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia pisma w drodze doręczenia zastępczego. Aby uznać, doręczenie zastępcze za skuteczne istotne jest dwukrotne awizowanie przesyłki w odstępie co 7 dni, a nie tylko jej przechowywanie w placówce pocztowej przez okres 14 dni.
Odpowiadając na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
- III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 dalej- p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145§1 p.p.s.a. natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala skargę.
Skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Problem prawny w niniejszych sprawach dotyczy oceny czy skarżącemu prawidłowo doręczono decyzje, ponieważ rzutuje to na obliczenie terminu do złożenia od nich odwołań i w efekcie można stwierdzić czy zostały one wniesione przez skarżącego w ustawowym terminie. Okoliczność tę można wyjaśnić poprzez analizę potwierdzenia odbioru przesyłki doręczanej w trybie art. 150 O.p. Konieczna jest w tym zakresie ocena wskazywanych w skardze nieprawidłowości przy wypełnieniu przez doręczyciela druku umieszczonego przy przesyłce potwierdzenia odbioru.
W ocenie Sądu wbrew podniesionym zarzutom brak jest nieprawidłowości, które rzutowałyby na przyjęcie argumentacji skarżącego. Na karcie nr. 64 akt administracyjnych widnieje liczba 11 jako oznaczenie urzędu pocztowego, a zatem nie można przyjąć, iż z pkt 2 potwierdzenia odbioru nie da się odczytać miejsca pozostawienia pisma do dyspozycji adresata. Podobnie w zakresie daty oznaczono ją i w połączeniu z pieczątką pierwszego awiza na kopercie nie ma wątpliwości iż jest to 29 luty (29.02). Podkreślono również w sposób jednoznaczny miejsce pozostawienia awiza – oddawcza skrzynka pocztowa adresata.
Również wbrew zarzutom na kopercie widnieje drugie awizo dokonane w dniu 8 marca 2016r. Widnieje również pieczątka w zakresie daty zwrotu nadawcy. Druk zawiera podpis doręczyciela. W trybie art. 150 O.p. istotne jest, aby na kopercie zawarto informację o jej dwukrotnym awizowaniu, co w kontrolowanej sprawie miało miejsce. Niezasadne są zatem zarzuty wskazujące na brak spełnienia tego wymogu poprzez niezachowanie odstępu ustawowego odstępu. Warunek ten został zachowany, gdyż ustawa wskazuje na 7 dni, co należy interpretować jako co najmniej 7 dni, w niniejszej sprawie było to 8 dni od 29 lutego do 8 marca 2016r. pomiędzy pierwszym a drugim awizowaniem. Niezasadnie zatem wskazano w skardze, iż tylko przechowywano pismo w placówce pocztowej przez okres 14 dni, bez prawidłowego awizowania. Wskazywane zaś w skardze orzecznictwo odnosi się do sytuacji samego faktu przechowywania pisma w placówce pocztowej przez okres 14 dni bez drugiego awizowania lub bez zachowania odstępu co najmniej 7-dniowego przy awizowaniu.
Ponadto z załączonej do skargi odpowiedzi poczty na reklamację nie wynika okoliczność nieprawidłowego doręczenia, lecz potwierdzono w niej okoliczności ustalone i przyjęte przez skarżony organ. Skarżący nie podważył zatem w sposób skuteczny, iż doręczenie w trybie art. 150 O.p. było nieprawidłowo dokonane. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania w powyższy sposób jak w niniejszej sprawie awizowania bez podania okoliczności to uprawdopodabniających przeczyłoby sensowi dokonywania adnotacji o awizowaniu na kopercie, gdyż w każdym przypadku adresat przesyłki mógłby je kwestionować. Dokument potwierdzenia odbioru stanowi dokument urzędowy, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998r., sygn. akt: III CZ 51/98). Zatem to adresat przesyłki, powinien ten fakt udowodnić, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 marca 2010r., sygn. akt: I FSK 1929/09).
W efekcie w ocenie Sądu skarżony organ zasadnie przyjął bowiem, iż decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z 23 lutego 2016r. zostały przesłane A.B. na prawidłowy adres: ul. C.. W dniu 29 lutego 2016r. - z powodu niemożności doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. Z powodu nieodebrania korespondencji w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 8 marca 2016r. Z powodu niepodjęcia przez A.B. awizowanej przesyłki, w dniu 16 marca 2016r. nastąpił jej zwrot do nadawcy, a zatem doręczenie nastąpiło w trybie art. 150§4 O.p. w dniu 14 marca 2016r. Ostatni dzień terminu do złożenia odwołania upłynął więc 28 marca 2016r.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalając skargi.