Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2016 roku nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi skarżący K.S. zawarł motywowany trudną sytuacją materialną, rodzinną i zdrowotną wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz wyznaczenie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata K.H..
W związku z tym, że wniosek o prawo pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 września 2016 roku skarżący został wezwany do uzupełnienia braku poprzez wypełnienie i odesłanie w terminie 7 dni urzędowego formularza "PPF".
W zakreślonym terminie brak został uzupełniony. We wniosku skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jego utrzymania jest zasiłek z pomocy społecznej w wysokości 309 zł. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi udział 7/32 we własności domu, w którym zamieszkuje (strona zajmuje pomieszczenie o powierzchni 25 m²) oraz udział 7/32 we własności nieruchomości rolnej o areale ok. 7 ha, stanowiącej ziemię V i VI klasy (część w terenach górskich), stanowiącą lasy i nieużytki. Nie posiada on zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, że nie pracuje ze względu na zły stan zdrowia. Brakuje mu pieniędzy na jedzenie i leki, żyje na granicy nędzy. Poza pomocą społeczną nie posiada innych źródeł utrzymania. Jego wydatki przedstawiają się następująco: prąd 31 zł, woda 25 zł, leki 50 zł miesięcznie i podatek 45(?) zł rocznie. Posiada zadłużenie alimentacyjne w wysokości 55.000 zł. Nie posiada środków na opłacenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, ani na wynajęcie adwokata.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie związanych z tym kosztów we własnym zakresie.
Przyznanie prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym), lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W niniejszej sprawie skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz adwokata z urzędu.
Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie tego prawa we wnioskowanym zakresie.
W ocenie orzekającego K.S. uwiarygodnił, że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy w pełnym zakresie. Skarżący ma problemy zdrowotne i pozostaje w stałym leczeniu. Legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Nie pracuje zawodowo, a jedynym źródłem jego utrzymania jest pomoc społeczna w formie zasiłku stałego. Niewysokie świadczenie w całości przeznaczane jest na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania i leczenia strony. Skarżący nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, ani cennymi przedmiotami, które mogłyby zostać spieniężone. Posiada znaczne zadłużenie z tytułu świadczeń alimentacyjnych.
Okoliczności te wskazują jednoznacznie, że opłacenie we własnym zakresie kosztów sądowych oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika przekracza możliwości płatnicze skarżącego. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.