Uzasadnienie
Postanowieniami z dnia [...] nr [...], [...], nr [...], nr Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczył K. P. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2004 roku kwoty: 19 575,12 zł, 39 400 zł oraz kwotę 12 488 zł.
Postanowienia te zostały przesłane K. P. listem zwykłym.
Pismami z dnia [...] czerwca 2007 r. skarżący K. P. złożył zażalenia na powyższe postanowienia składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do ich złożenia.
Postanowieniami z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażaleń na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], Nr [...], Nr [...] i Nr [...]. W konsekwencji, postanowieniami z dnia [...].: Nr [...], Nr [...] Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, stwierdził, iż zażalenia skarżącego na postanowienia z dnia [...], zostały wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do ich wniesienia.
Na postanowienia w przedmiocie stwierdzenia, iż zażalenia zostały wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do ich wniesienia, skarżący złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj:
- - art. 162 Ordynacji podatkowej, poprzez nie przywrócenie terminu do złożenia zażalenia pomimo wystąpienia przesłanek do jego przywrócenia
- - art. 228 Ordynacji podatkowej, poprzez nie uwzględnienie zażalenia pomimo,iż istniały podstawy do przywrócenia terminu do jego złożenia.
W uzasadnieniu skargi skarżący K. P. podniósł, że w dniu [...] maja 2007 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do niego pismo wraz z postanowieniami w przedmiocie zaliczenia kwoty 19 575,12 zł, kwoty 39 400 zł oraz kwoty 12 488 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2004 r. Wskazał także, że postanowienia te zostały wysłane listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru. Zdaniem skarżącego wskazanie przez organ II instancji w uzasadnieniach postanowień z dnia [...], iż skarżący otrzymał powyższe postanowienia najpóźniej w dniu [...] maja 2007 r. jest tylko przypuszczeniem nie popartym żadnym dowodem.
W odpowiedzi na skargi, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie skargi. Organ odwoławczy stwierdził, że jako datę doręczenia spornych postanowień przyjął dzień [...] maja 2007 roku stosownie do oświadczenia skarżącego, zgodnie z którym skarżący wskazał,że otrzymał je przed rozpoczęciem pobytu w szpitalu w dniach [...] maja 2007 r. Organ II instancji podniósł także,iż zażalenie na postanowienie skarżący sporządził dopiero w dniu [...] czerwca 2007 r., przez co uchybił terminowi do jego złożenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje;
Skargi zasługują na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadzała się do rozważenia zasadności przyjęcia przez Dyrektora Izby Skarbowej uchybienia przez skarżącego terminu do złożenia zażaleń na postanowienia organu I instancji.
Zgodnie z zasadą legalności działania organów podatkowych wyrażonej w art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997roku Ordynacji podatkowej (Dz.U. nr 8 z 2005r., poz.60 z późn. zm.- oznaczana dalej jako Ordynacja podatkowa) organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Naruszenie przez organy podatkowe powyższej zasady musi powodować obowiązek wyeliminowania z obrotu prawnego podejmowanego przez nie rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że art. 144 Ordynacji podatkowej, regulujący sposób doręczenia pism w postępowaniu podatkowym stanowi, że organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez inne osoby uprawnione. Stosownie natomiast do treści art. 152 §1 Ordynacji podatkowej odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia.
W niniejszej sprawie zdaniem Sądu naruszono wyżej wskazane przepisy postępowania dokonując doręczenia listem zwykłym. W aktach spraw brak jest dowodów odbioru korespondencji przez skarżącego. W związku z powyższym brak jest podstaw do ustalania przez organy podatkowe dat doręczeń przesyłki stronie na podstawie przypuszczeń. Pamiętać należy, że przepisy regulujące kwestię doręczeń mają charakter gwarancyjny, a strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organu podatkowego. Wyraz takiemu stanowisku dał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2006 r. (Sygn. akt I FSK 152/06, LEX nr 285275), w którym stwierdził, że "prawidłowość doręczeń w postępowaniu jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, której pozycja w postępowaniu administracyjnym (a więc także podatkowym) zasadniczo jest słabsza. Podatnik nie może bowiem ponosić jakichkolwiek konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień popełnionych przy okazji doręczania mu korespondencji.
Należy podzielić stanowisko skarżącego, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania art.120,144 i 152&1 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. Ustalenie prawidłowości doręczenia korespondencji jest niezbędne dla oceny zachowania terminu do wniesienia środka odwoławczego, co stanowi przesłankę do rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Kr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawę skarg na wszystkie w/w postanowienia Sąd działał w trybie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153,poz.1270 z późn.zm.), który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych postanowieniach zarzuty skargi, stan faktyczny, i osoba podatnika były identyczne - stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy wszystkimi sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2 w/w ustawy, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem spraw.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.