Uzasadnienie
B.J. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia 6 lipca 2023r., nr OŚ.3160.2.44.2023V w przedmiocie zaliczenia wpłaty z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Oświęcim wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalną. Wskazał, że konsekwencją powstania przedmiotowych zaległości było wystosowanie do skarżącej upomnienia. Ewentualne zarzuty w tym zakresie ww. będzie mogła formułować w toku postępowania egzekucyjnego, a nie sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd bada, czy skarga jest dopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa {§ 3 zd. pierwsze). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§3).
Z treści cytowanych przepisów wynika, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne, przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być wyłącznie rozstrzygnięcie (decyzja, postanowienie, akt) wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji, a więc orzekający na skutek wniesienia odwołania. Przepisy art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. statuują zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Sąd administracyjny nie może bowiem zastępować organu odwoławczego, a ponadto jego działanie nie może naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W konsekwencji przyjęcie przedstawionej zasady powoduje, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie skarżąca uczyniła postanowienie Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia 6 lipca 2023r., nr OŚ.3160.2.44.2023V w przedmiocie zaliczenia wpłaty z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 62 § 4 w zw. z art. 62 § 1 i § 1 a, art. 55 § 2, art. 63 § 3, art. 216 § 1 i § 2, art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022r., poz. 2651 ze zm., dalej: "o.p."). W postanowieniu tym Prezydent Miasta Oświęcim wskazał, w jaki sposób zaliczył skarżącej wpłatę dokonaną przelewem w dniu 14 kwietnia 2023r. w wysokości 165,00 zł z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ pouczył skarżącą, że na ww. postanowienie służy prawo wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie za pośrednictwem Prezydenta Miasta Oświęcim w terminie 7 dni od daty doręczenia.
Powyższe okoliczności faktyczne wskazują, że w rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie jest postanowieniem organu I instancji, tj. Prezydenta Miasta Oświęcim, od którego stronie przysługiwała możliwość wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, o czym skarżąca została pouczona w jego treści. Wynika stąd, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od ewentualnego rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji, po rozpatrzeniu środka zaskarżenia od postanowienia organu I instancji. Stąd też skarga na postanowienie organu pierwszej I instancji jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.