Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją - po rozpoznaniu zażalenia - odmówiono zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia[...].02.2005 r. nr [...] uznającego za nieprawidłowe stanowisko P.S.A. w K., zwanego dalej "Spółką" odnośnie opłat za wieczyste użytkowanie nieruchomości gruntowych za rok 2004, dla których właściwy organ, na jej wniosek, ustalił inny termin zapłaty niż ustawowy, tj. 31.08 zamiast 31.03.2004 r. Z uwagi na to zdaniem Spółki, nie powstał obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.. nr 54, poz.535 z późn. zm.), zwana dalej ustawą o VAT weszła zaś w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Zdaniem organów podatkowych według art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz między innymi osoby prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej. Na podstawie art. 16 c pkt 1 w związku z art. 16 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 z późn. zm.) użytkowanie wieczyste jest wartością niematerialną i prawną. Z tego względu ustanowienie wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowych jest świadczeniem usług.
Z kolei w myśl §3 a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 97, poz.970 z późn. zm.), w przypadku oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowych obowiązek podatkowy VAT powstaje z chwilą upływu terminu płatności poszczególnych opłat powstałych z tego tytułu. W sprawie termin ten upłynął z dniem 31.08.2004 r. Zatem w stosunku do należnych od spółki opłat za wieczyste użytkowanie nieruchomości gruntowych za 2004 r. powstał ten obowiązek podatkowy.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka wniosła o jej uchylenie z powodu naruszenia prawa, a zwłaszcza art. 217 Konstytucji RP i art.4 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), gdyż w świetle postanowień tych przepisów brak było podstaw do określenia w akcie podustawowym momentu powstania obowiązku podatkowego dla usług polegających na oddaniu w wieczyste użytkowanie nieruchomości gruntowych (zob. wyrok NSA, sygn. akt SA/BK 94/2004). Nadto o tym, czy dana usługa została faktycznie wykonana decyduje jej charakter. O charakterze i o dniu jej wykonania decydują strony umowy cywilnoprawnej, z wyjątkiem sytuacji, gdy moment ten określa powszechnie obowiązujący przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego rodzaju usług (zob. wyrok NSA z dnia 5.02.2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1586/97). Taki wyjątek miał miejsce w sprawie, gdyż został przewidziany w art. 71 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz.U. z 2004 r., nr 261, poz.2603 z późn. zm.).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zaprezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, lecz z innych przyczyn niż przytoczone w skardze.
Stosownie do art. 14a§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.) wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego może złożyć podatnik, płatnik i inkasent w ich indywidualnych sprawach. Z przepisu tego wynika a contrario, że do wystąpienia z takim wnioskiem nie są uprawnione inne podmioty. W przypadku usługi polegającej na oddaniu w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej podatnikiem VAT jest właściciel tej nieruchomości (Prezydent Miasta K.), a nie wieczysty użytkownik.
Natomiast w rozpoznawanej sprawie złożył wieczysty użytkownik wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie podatnika VAT. W związku z tym należy tu przytoczyć stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z dnia 10.12.1999 r., I SA/Łd 13/99, LEX nr 40895, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że jeżeli z żądaniem opisanym w art. 14a § 1 wystąpi podmiot w świetle unormowań tego przepisu nieuprawniony, po stronie organu podatkowego nie tylko, że nie powstaje obowiązek udzielenia pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, ale także organ ów nie ma prawa udzielenia dochodzonej informacji innej osobie aniżeli podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi, który wykazał swój podatkowo znaczący interes prawny w jej uzyskaniu w indywidualnej sprawie W sytuacji takiej organ podatkowy winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 165 a ustawy Ordynacja podatkowa). Skoro tego nie uczynił to naruszył również ten przepis w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze wyżej przytoczone okoliczności i uznając, że decyzja z dnia 23.05.2005 r. oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia 24.02.2005 r. wydane zostały z naruszeniem prawa, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.