Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 maja 2016 r., którym oddalono skargę A.B.(dalej "skarżący") na czynności egzekucyjne.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww postanowienie organu II instancji, skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarł nadto wniosek o "wstrzymanie wykonania czynności zabezpieczających".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej określanej jako p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei § 3 ww artykułu stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie utrwaliło się stanowisko, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). W świetle powyższego co do zasady cechy tej nie mają więc akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie oddalające skargę skarżącego na czynności egzekucyjne. Postanowienie to nie obliguje skarżącego do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to zawiera negatywną ocenę skargi wniesionej przez skarżącego, nie nakłada zaś na niego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków.
Wobec tego, zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie posiada przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2016 r., II GZ 155/16, z dnia 14 października 2014 r., II OZ 1072/14; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14, z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1358/13).
Natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych może być składany w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, na zasadach określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.