Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 27 ust. 6 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji wykazał kwotę różnicy podatku /naliczonego i należnego - uwaga sądu/ wyższą od należnej, urząd skarbowy określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 procent kwoty zawyżenia.
Zgodnie z art. 3 noweli z dnia 21 listopada 1996 r. do ustawy o VAT /Dz.U. nr 137 poz. 640/ przytoczony przepis stosuje się, gdy jest on korzystniejszy dla podatnika niż art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do końca 1996 r., a więc stanowiący, że w razie naruszenia przez podatnika obowiązków w zakresie prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4, dotyczącej określenia podatku naliczonego w wyniku czego nastąpiło jego zawyżenie, podatek należny podwyższa się o trzykrotność tego zawyżenia. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza ze sporządzonego w dniu 9.02.1995 r. z protokołu badania ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy o VAT, wynika, iż Spółka zawyżyła podatek naliczony o co najmniej 172.947,50 zł. Zostało to potwierdzone wyrokiem tutejszego Sądu I SA/Kr 1133/97 z dnia 11 marca 1998 r., którym skarga "W." S.A. na decyzje w sprawie prawidłowego określenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym została oddalona.
Sąd przyjął przy tym, iż faktura nr 605/94 z dnia 17.12.1994 r. nie została wystawiona przez B.T.A. "B." Sp. z o.o. w W., lecz przez osobę, która podpisała ją za sprzedawcę. To samo dotyczy faktury nr 602/94 z dnia 16.12.1994 r., w której jako wykazana również figurowała B.T.A. "B." Sp. z o.o. w W. Podatki naliczone w tych fakturach wynosiły zaś odpowiednio 109.147,5 zł i 169.400 zł.
Nie ulega więc wątpliwości, że ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w oparciu o art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 9 grudnia 1993 r. /Dz.U. nr 129 poz. 559/ jest mniej korzystne niż ustalenie tego zobowiązania w oparciu o art. 27 ust. 6 ustawy o VAT w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 21 listopada 1996 r. /Dz.U. nr 137 poz. 640/.
Z kategorycznego sformułowania tych przepisów "podwyższa" i "ustala" należy wyprowadzić wniosek, iż wydanie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług nie jest pozostawione swobodnemu uznaniu organów podatkowych. Decyzja w tej sprawie jest decyzją związaną. Wystarczy więc do jej wydania zaistnienie przesłanek określonych w przytoczonych art. 27 ust. 5 pkt 2 i art. 27 ust. 6 ustawy o VAT. Przesłanki te - jak to wyżej wykazano - zostały spełnione.
W tym stanie rzeczy skarga nie jest uzasadniona. Z tego względu Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.