Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Kluczowe znaczenie dla sprawy ma kwalifikacja tzw. czynszu inicjalnego /opłaty początkowej/. Kwalifikując te wpłaty organy podatkowe oparły się na brzmieniu umów leasingowych, które nie dają podstaw do zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482/.
Nie ulega wątpliwości, że czynsz inicjalny pobierany był z góry i fakturowany w całości. Z umów leasingowych nie wynika, by można traktować ten czynsz jako należność na poczet usługi wykonywanej w następnych okresach sprawozdawczych.
(...) Sąd nie podziela poglądu co do możliwości zaliczania czynszu inicjalnego do przychodu skarżącego dopiero w momencie zakończenia realizacji umowy.
Także argumentacja skarżącego wynikająca z przepisów o rachunkowości nie może przesądzić o kwalifikacji czynszu inicjalnego.
Przyjęte jest bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko co do niedopuszczalności modyfikowania obowiązku podatkowego przez przepisy o rachunkowości.