Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu decyzją z dnia 4 maja 2016 r. nr [...] (znak: [...]) umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym (oplata za czasowe zajecie pasa drogowego przy ul. D. w K.) wszczęte na wniosek K.L., jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania oraz wskazano m.in., iż K.L. w dniu 13 sierpnia 2015 r. uiścił opłatę za czasowe zajęcie pasa drogowego na łączną kwotę 11 108,80 zł, a wniosek o udzielenia ulgi złożył w dniu 5 listopada 2015 r. Organ wskazał, iż może umorzyć (lub odmówić umorzenia) tylko zaległość, która istnieje w chwili złożenia wniosku. W przeciwnym przypadku, jeżeli takiej zaległości nie ma, to organ winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył K.L. zarzucając, iż organ był zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i wydania decyzji, a nie wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Podkreślono, iż skoro wniosek został złożony, to należy uznać, że obejmował żądanie umorzenia należności i jej zwrotu, a nie tylko samego jej umorzenie.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 13 lipca 2016r. nr [...], na podstawie art. 64 i 67 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 67 "a" Ordynacji podatkowej oraz 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji podano, że należność z tytułu opłaty za czasowe zajęcie pasa drogowego jest nieopodatkowaną należnością budżetową o charakterze publiczno-prawnym, o której mowa w w/w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych. Z kolei art. 67 w/w. ustawy stanowi, iż do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy kpa i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Należność, jaką wymieniono w stosowaniu do niepodatkowych należności budżetowych, jest taka, że stosuje się do nich przede wszystkim przepisy Działu III Ordynacji podatkowej (Zobowiązania podatkowe - art. 21-119). Nie stosuje się natomiast innych przepisów, a zwłaszcza przepisów dotyczących postępowania podatkowego. W zakresie postępowania odnoszącego się do niepodatkowych należności, o których mowa w art. 60, mają zastosowanie przepisy kpa.
Z kolei art. 67a Ordynacji podatkowej oraz utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazują, iż organ administracji może umorzyć zaległość podatkową lub odmówić jej umorzenia tylko i wyłącznie wówczas, gdy zaległość ta w ogóle istnieje w chwili złożenia wniosku. (jeśli zaległość nie istnienie w tym momencie, to organ winien umorzyć postępowanie, jako bezprzedmiotowe) W dniu 13 sierpnia 2015 r. skarżący uiścił opłatę za czasowe zajęcie przedmiotowego pasa drogowego. Następnie w dniu 5 listopada 2015 r. (tj. data wpływu do organu I instancji) - a zatem po wniesieniu opłaty – K.L. złożył wniosek o umorzenie uiszczonej opłaty. Zachodzi zatem bezprzedmiotowość z uwagi na brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, w relacji do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej skutkujący tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał organ I instancji, bezprzedmiotowość wynika z przyczyn przedmiotowych; brak jest przedmiotu, co do którego można by wnioskowaną ulgę zastosować.
Z powyższą decyzją nie zgodził się K.L. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i zarzucając naruszenie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o finansach publicznych oraz art. 6 kpa, poprzez uznanie, iż można umorzyć jedynie zaległą należność, a nie już uiszczoną. W ocenie skarżącego w powołanych przepisach ustawy o finansach publicznych, a także w art. 60 tej ustawy mowa jest o należnościach, a nie zaległościach, wobec czego błędna interpretacja organu prowadzi do uprzywilejowania podmiotów, które nie uiściły należności, względem tych, które ją uiściły. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a., natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w kontrolowanej przez sąd sprawie sprowadza się do oceny, czy organ administracyjny może umorzyć uiszczoną już opłatę za czasowe zajęcie pasa ruchu drogowego.
Nie było przedmiotem kontrowersji, że opłata taka w świetle art. 60 pkt 7, art. 64 i art. 67 ustawy o finansach publicznych, tudzież oraz art. 67 "a" Ordynacji podatkowej podlega regułom stosowania ulg w postaci odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty, czy umorzenia. Przywołany art. 64 ustawy o finansach publicznych, jak i art. 67 "a" pkt 3 Ordynacji podatkowej wprost wskazują na możliwość zastosowania owej ulgi. Uprawnione jest więc stanowisko, że umorzyć można jedynie należność nie spłaconą, a zatem zaległość w opłacie, jeśli ta istnieje w chwili złożenia wniosku. Jeśli jednak zaległość nie istnieje w tym czasie, to organ winien umorzyć postępowanie, jako bezprzedmiotowe. Na powyższe wskazuje utrwalone stanowisko orzecznictwa sadowo-administracyjnego, wedle którego umorzenie może dotyczyć wyłącznie stosunku zobowiązaniowego, który istnieje w momencie podejmowania decyzji w sprawie.
Bezprzedmiotowe jest zatem postępowanie o umorzenie opłaty, jeżeli zobowiązanie wygasło i nie istnieje już przedmiotowa zaległość, gdyż skutek taki spowodowało uiszczenie opłaty. Expressis verbis akcentuje się przy tym, że dobrowolne uiszczenie opłaty przed złożeniem wniosku o jej umorzenie, co nastąpiło niewątpliwie w niniejszej sprawie powoduje, że postępowanie o przyznanie ulgi jest bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 4 maja 2005 r., FSK 2092/04, wyrok NSA z 30 września 2010 r., II FSK 784/09, wyrok NSA z 12 stycznia 2012 r., II FSK 1288/10, wyrok WSA w Krakowie z 11 września 2013 r., I SA/Kr 699/13). Uprawnione jest zatem stanowisko organów, że brak jest przedmiotu orzekania, a skoro tak, to zaistniała przeszkoda przedmiotowa uniemożliwiającej rozpatrzenie sprawy co do jej istoty.
Reasumując, dobrowolne zapłacenie należności z tytułu opłaty za czasowe zajęcie pasa ruchu drogowego sprawia, że postępowanie w zakresie jej umorzenia jest bezprzedmiotowe, a wobec tego na podstawie art. 105 kpa winno ulec umorzeniu.
Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a.