Uzasadnienie
A. B. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2005 r. o udzielenie interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych przedstawiając stan faktyczny i prawny, z którego wynikało, że uzyskiwał przychody z wynajmu nieruchomości będącej współwłasnością małżonków na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm./ jako z odrębnego źródła przychodów. Budynek był amortyzowany od wartości początkowej ustalonej według zasad określonych wart. 22 g ust. 10 w/w ustawy.
W związku z poszerzeniem zakresu prowadzonej działalności gospodarczej o usługi najmu i wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej przedmiotowej nieruchomości, podatnik wyraził stanowisko, że nie ma obowiązku kontynuowania dotychczasowej metody amortyzacji i może dokonać ustalenia wartości początkowej na podstawie opinii biegłego i amortyzować przy zastosowaniu stawki indywidualnej 10%.
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] uznał, że stanowisko podatnika nie jest prawidłowe i w uzasadnieniu postanowienia przedstawił własne stanowisko w przedmiotowej sprawie.
Organ I instancji uznał, że podatnik uzyskując przychody z najmu nieruchomości w ramach działalności gospodarczej jest obowiązany do kontynuacji dotychczasowej metody amortyzacji od wartości początkowej ustalonej na podstawie art. 22 g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sposób uproszczony i nie może zastosować indywidualnie ustalonej stawki amortyzacyjnej dla używanej nieruchomości.
W zażaleniu z dnia [...] marca 2005 r. na w/w postanowienie podatnik zarzucił, że w jego przypadku nie mają zastosowania przepisy art. 22 h ust.3, art. 22 g ust. 13 ustawy, gdyż żona nie prowadziła działalności gospodarczej, a nieruchomość nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Zdaniem podatnika art. 22 h ust. 2 ustawy podatkowej nie potwierdza obowiązku kontynuacji amortyzacji metodą uproszczoną.
Podatnik zauważył także, że wprowadzając środek trwały do firmy, ma prawo amortyzować go od wartości początkowej ustalonej w oparciu o opinię biegłego i zastosowaniu stawki amortyzacyjnej 1,5% lub przy spełnieniu warunków z art. 22 j ust. 3 stawki indywidualnej 10%.
Dyrektor Izby Skarbowej po zapoznaniu się z zebranym materiałem w sprawie decyzją z dnia 14 czerwca 2005 r. Nr [...] zmienił przedmiotowe postanowienie uznając, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu stwierdził, że podatnik ma prawo do ustalenia wartości początkowej nieruchomości w oparciu o opinię biegłego, jednak bez prawa zastosowania indywidualnie ustalonej stawki amortyzacyjnej. Nie ma obowiązku przyjęcia jako podstawy dokonywania odpisów amortyzacyjnych wartości początkowej ustalonej w sposób uproszczony.
Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wniesiona została skarga z dnia [...] lipca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczące; interpretacji w sprawie stosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.
Zdaniem skarżącego spełnia wszystkie warunki, aby zastosować stawkę indywidualną, a mianowicie:
środek trwały został nabyty w latach 1990-1991, a przed nabyciem był wykorzystywany przez okres dłuższy niż 60 miesięcy, środek trwały został wprowadzony po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych, okres amortyzacji środka trwałego ustalono na okres 10 lat.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz po wołaną podstawą prawną.
W myśl art. 14b § 5 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie zawierające interpretację:
- 1. jeżeli uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie,
- 2. z urzędu, jeżeli postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów.
Ustawodawca w analizowanym przepisie przewidział dwa tryby uchylania lub zmiany postanowień zawierających interpretację. Tryb "zażaleniowy" oraz tryb nadzorczy. W obu przypadkach organem właściwym do wzruszenia postanowienia jest organ odwoławczy, a uchylenie lub zmiana tego aktu następuje w drodze decyzji.
Pierwszy z wymienionych trybów uruchamiany jest na skutek zaskarżenia postanowienia zawierającego interpretację przez wnioskodawcę, co mogłoby sugerować, że jest to postępowanie o charakterze odwoławczym /zażaleniowym/. Jednakże w przepisach regulujących postępowanie interpretacyjne brak jest odesłania do przepisów Działu IV Ordynacji podatkowej.
W związku z tym należy uznać, że zażalenie, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie jest tym samym środkiem prawnym określonym w rozdziale 16 Działu IV. Tym samym brak jest przesłanek do przyjęcia, że postępowanie toczące się przed organem odwoławczym /Dyrektorem Izby Skarbowej/ jest postępowaniem odwoławczym /zażaleniowym/ w rozumieniu przepisów rozdziału 15 i 16 Działu IV Ordynacji podatkowej.
Przemawia za tym także, to, że materialnoprawną podstawę decyzji organu odwoławczego stanowi art. 14b § 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej, a nie art. 253 Ordynacji podatkowej zawierający katalog rozstrzygnięć kończących postępowanie odwoławcze.
Wreszcie w przeciwieństwie do postępowania odwoławczego, w którym ponowne rozpatrzenie sprawy podatkowej, która była przedmiotem postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji, w postępowania interpretacyjnym regulowanym w art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej, organ. drugiej instancji nie rozpatruje ponownie sprawy, lecz dokonuje kontroli postanowienia zawierającego urzędową interpretację prawa podatkowego. Jest to zatem inna sprawa, niż ta, która była przedmiotem postępowania przed organem podatkowym, który wydał interpretację.
W konsekwencji należy przyjąć, że decyzja organu odwoławczego jest decyzją wydaną w pierwszej instancji, od której przysługuje odwołanie do tego samego organu stosownie do treści art. 13 § 1 pkt 2 lit. c Ordynacji podatkowej.
W świetle art. 52 § 2 i 3 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Reasumując należy stwierdzić, iż niniejszej sprawie podatnik przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego powinien wyczerpać środki przewidziane w postępowaniu podatkowym, czyli złożyć odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, który będzie działał jako organ drugiej instancji w stosunku do wydanej przez siebie decyzji z dnia 14 czerwca 2005 r.
W tym stanie sprawy Sąd nie mógł merytorycznie rozpoznać sprawy, a skargę jako przedwczesną zmuszony był odrzucić.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.