Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę wniesioną w niniejszej sprawie zważył, co następuje
W postępowaniu podatkowym w odróżnieniu od innych procedur szczegółowych regulowanych nowymi przepisami prawa, organem administracji państwowej jest urząd skarbowy a nie osoba zajmująca określone stanowisko - zob. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz o urzędach i izbach skarbowych oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. Na czele urzędu skarbowego stoi naczelnik urzędu. W braku odrębnych uregulowań zarówno kompetencje naczelnika, jak i jego zastępców /z istoty zastępstwa/ do podpisywania decyzji wydawanych przez urząd skarbowy jest oczywista.
Nowela z dnia 12 października 1992 r. do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie stawek podatku obrotowego od jednostek gospodarki uspołecznionej oraz ulg i zwolnień od tego podatku weszła w życie z dniem 31.10.1992 r. /par. 2/. Od tej daty zawężony został zakres zwolnienia od podatku obrotowego sprzedaży maszyn i urządzeń części I i II zaliczonych w SWW do 07 i 08 oraz 091 i 097 o zespoły, części wyposażenia oraz akcesoria środków transportu samochodowego /SWW 102/. Tym samym te zespoły, części, wyposażenia oraz akcesoria znalazły się wśród wykazu wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem obrotowym bez względu na ich przeznaczenie oraz odbiorcę /z wyjątkiem przeznaczonych na eksport oraz wyrobów kooperacyjnych/. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby skarżący sprzedawał przedmiotowe zespoły, części i wyposażenie oraz akcesoria jako wyroby kooperacyjne bądź na eksport.
Skoro tak, to podatek obrotowy od sprzedaży wyrobów objętych załącznikiem nr 2 do rozporządzenia nie podlega zwrotowi.
Podstawę materialnoprawną zwrotu podatku obrotowego stanowi art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ o brzmieniu: "Kwoty nadpłaconych i nienależnie uiszczonych podatków podlegają zwolnieniu na poczet zaległych i bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie braku takich zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 4, zwrotowi z urzędu w ciągu 3 miesięcy od dnia powstania nadpłaty, chyba, że podatnik zgłosi wniosek o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań".
Skoro skarżący - jak to wykazano wyżej - uiścił podatek należny, to jego wniosek o zwrot tego podatku nie jest zasadny. Wniosek ten podlegał przy tym ocenie według przepisów o podatku obrotowym, gdyż te przepisy, a nie przepisy o podatku od towarów i usług, obowiązywały w okresie od 31.10.1992 r. do 4.07.1993 r.
Z tego względu Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł jak w sentencji.