Uzasadnienie
W dniu 30 lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skarga M. D. i D. D., działającego również jako pełnomocnik skarżącej, na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 czerwca 2008 r., nr [...]w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego.
Do skargi dołączone zostały na urzędowych formularzach wnioski skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosków skarżący wskazali, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, małżonkowie mają na utrzymaniu nieletnią córkę A., przy czym nie osiągają żadnych dochodów. Wnioskodawcy podali nadto, że nie mają żadnych oszczędności, ani cennych ruchomości czy nieruchomości. Natomiast posiadane przez skarżącego jednostki uczestnictwa funduszu inwestycyjnego zostały zajęte przez Urząd Skarbowy.
W dniu 24 października 2008 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydał postanowienie, na mocy którego oddalił wnioski skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że skarżący na etapie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy mieli zamiar zataić istotne fakty w postaci uzyskiwania przez M. D. wynagrodzenia za pracę w kwocie 1.152 zł netto miesięcznie.
Od przedmiotowego postanowienia M. D. działająca przez pełnomocnika D. D. wniosła w ustawowym terminie sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie załączając kopię umowy o pracę i podnosząc, że skarżący nie mieli zamiaru niczego zatajać, gdyż M. D. podjęła pracę dopiero od dnia 1 sierpnia 2008 r., podczas gdy wniosek o przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych składany był w lipcu. Dodatkowo wnioskodawczyni podkreśliła, że w WSA w Krakowie toczą się cztery sprawy z udziałem skarżących i w związku z tym obciążenie finansowe jest znaczne, gdyby więc Sąd nie zwolnił skarżących z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w całości, to prosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z opłat sądowych nie przekraczających kwotę 50 zł za każdą z czterech spraw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu wniosku skarżących D. D. i M. D. w przedmiocie zwolnienia z kosztów sądowych uznał, iż nie istnieją podstawy do jego uwzględnienia.
Z treści art. 246 § 1 cytowanej ustawy wynika, że obowiązkiem podmiotu ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy jest wykazanie, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący wykazali miesięczny dochód rodziny w kwocie 1.152 zł netto. Nawet biorąc pod uwagę, że pewne sumy trzeba wydatkować na opłaty, wyżywienie i środki czystości, a sezonowo również na zakup odzieży, to zważywszy na fakt, że na etapie wniesienia skargi do sądu koszty sądowe w niniejszej sprawie ograniczają się do wpisu w kwocie 100 zł, należy uznać, że obecna sytuacja majątkowa skarżących nie uzasadnia przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i instytucja ta przewidziana została dla osób, które rzeczywiście i obiektywnie nie są w stanie pozyskać środków na poniesienie związanych ze sprawą kosztów sądowych. Na marginesie należy dodać, że w sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem o sygn. akt I SA/Kr 971-972/08 skarżący zostali zwolnieni z obowiązku uiszczania wysokich wpisów.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie przepisu art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 oraz art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak na wstępie.