Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 czerwca 2014 r. wezwano stronę skarżącą – K. S.A. w K. do usunięcia braków formalnych skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej poprzez: złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej na dzień złożenia skargi, tj. odpisu KRS – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to doręczono skarżącej Spółce w dniu 2 lipca 2014 r.
W dniu 8 lipca 2014 r. w Urzędzie Pocztowym nadano przesyłkę zawierającą pismo opatrzone firmą Spółki i podpisem jej pracownika, w którym wyjaśniono, że z uwagi na nieobecność prezesa zarządu Spółki nie może ona uczynić zadość wezwaniu Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji strony skarżącej.
W przypadku, gdy skarżącym jest bowiem osoba prawna (jak w rozpatrywanym przypadku) skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i działalność. Umocowane do działania będą osoby - członkowie danego organu, ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, jakim jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.
Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W judykaturze i doktrynie wskazuje się, że prawidłowa jest praktyka wzywania wnoszących osób prawnych podlegających wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego do przedłożenia aktualnego odpisu z KRS, za czym dodatkowo przemawia łatwość uzyskania takiego dokumentu. Wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi powodowałoby konieczność prowadzenia daleko idących czynności sądu celem zbadania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim danych.
Skoro wezwanie do usunięcia opisanego braku formalnego skargi doręczono Spółce w dniu 2 lipca 2014 r. to siedmiodniowy termin do jej uzupełnienia upływał z dniem 9 lipca 2014 r. Spółka pouczona o sposobie i terminie usunięcia braku oraz rygorze wezwania nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w zakreślonym terminie.
Jedynie na marginesie wskazać należy, że pismo z dnia 8 lipca 2014 r. nie mogło wywołać żadnego skutku procesowego. Wobec braku odpisu z KRS nie wiadomo bowiem, czy osoba pod nim podpisana była umocowana do reprezentowania Spółki w postępowaniu sądowo-administracyjnym, przy czym nie była ona tożsama z podpisanym pod skargą członkiem zarządu. Nawet gdyby zaś uznać, że stanowi ono wniosek o przywrócenie terminu to jako wniesiony jeszcze przed upływem terminu do usunięcia braków formalnych skargi byłby on przedwczesny, a zatem niedopuszczalny z mocy ustawy. W konsekwencji potraktowano to pismo jako oświadczenie wiedzy, a nie woli.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.