Uzasadnienie
W dniu 29 listopada 2022 r. B. Z. (prowadząca działalność gospodarczą – F. w Z.) złożyła wniosek o dofinansowanie na rok 2023 ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej "PFRON") zaopatrzenia w specjalistyczny sprzęt rehabilitacyjny - Aparat [...] w kwocie 12 657,60 zł, co stanowi 80% ogólnej kwoty przedsięwzięcia.
Pismem z 20 marca 2023r., Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Zakopanem, działający z upoważnienia Starosty Powiatu Tatrzańskiego, poinformował Skarżącą o odmowie przyznania objętego wnioskiem dofinansowania z powodu niedoboru środków funduszu PFRON oraz rosnącej stale liczby osób niepełnosprawnych wymagających na co dzień zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.
Skarżąca po otrzymaniu powyższej informacji złożyła w organie wniosek o wydanie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania jej wnioskowanego dofinasowania w formie decyzji administracyjnej na podstawie przepisów k.p.a.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Wicestarosta Tatrzański skierował do Strony pismo z 25 kwietnia 2023 r., w którym umieścił informację o sposobie rozpatrzenia wniosków o dofinansowanie ze środków PEFRON na zakup sprzętu rehabilitacyjnego i wyjaśnił, iż przedmiotowy wniosek nie wymaga rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Uzasadniając negatywne rozpatrzenie wniosku Skarżącej organ zwrócił uwagę na zapisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (Dz.U. na 96, poz. 861 ze zm.) i zaznaczył, że urządzenie, o którego dofinansowanie zakupu ubiega się Wnioskodawczyni służy do wykonywania zabiegów, a nie stanowi sprzętu niezbędnego do prowadzenia zajęć rehabilitacyjnych mających za zadanie osiągnięcie przy aktywnym uczestnictwie osoby niepełnosprawnej możliwie najwyższego poziomu jej funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej.
Organ ponownie podkreślił, że środki jakimi dysponuje są ograniczone, dlatego w pierwszej kolejności musi uwzględnić potrzeby osób niepełnosprawnych z Powiatu Tatrzańskiego, które wymagają min. comiesięcznego zaopatrzenia w środki pomocnicze będące artykułami pierwszej potrzeby.
Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżąca wniosła odwołanie, domagając się uchylenia wadliwego rozstrzygnięcia Starosty Tatrzańskiego oraz nakazania ponownego rozpoznania sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej o udzieleniu dofinansowania ze względu na spełnienie przesłanek ustawowych.
Decyzją z 27 września 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, uznając, że pismo z 25 kwietnia 2023 r. zawiera wszystkie elementy będące minimum dla przyjęcia, że jest to decyzja organu administracji państwowej utrzymało w mocy przedmiotową decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy zacytował art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c i ust.3, art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 100 ze zm., dalej "ustawa o rehabilitacji") oraz § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. nr 96, poz. 861 ze zm., dalej "rozporządzenie w sprawie zadań powiatu"). Zgodnie z tym ostatnim przepisem, ze środków Funduszu mogą być finansowane w części lub w całości wymienione w tym przepisie rodzaje zadań, w tym min. zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Kolegium odwołało się także do zapisów uchwały nr XLIII/306/23 Rady Powiatu Tatrzańskiego z dnia 9 marca 2023 r. w sprawie podziału środków PFRON na 2023 r. Podało także, że zasady realizacji zadania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny oraz przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym uregulowane zostały w załączniku nr 1 do Zarządzenia nr 3/2023 Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Zakopanem z dnia 10 marca 2023 r., w którym zdefiniowano, że ilekroć jest mowa o sprzęcie rehabilitacyjnym – oznacza to sprzęt niezbędny do prowadzenia zajęć rehabilitacyjnych mających za zadanie osiągnięcie przy aktywnym uczestnictwie osoby niepełnosprawnej możliwie najwyższego poziomu jej funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej.
W Zarządzeniu tym znajduje się także zapis informujący o zawieszeniu realizacji zadania dotyczącego finansowania ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny m.in. osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Zawieszenie jest spowodowane niedoborem środków funduszu PFRON. Kolegium podkreśliło także, że decyzja wydawana w trybie art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c ustawy o rehabilitacji jest decyzją podejmowana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Odwołując się do powyższych przepisów, w szczególności § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie zadań powiatu, Kolegium podało, że organ nie ma obowiązku ze środków PFRON dofinansowywać zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny osoby prowadzące działalność gospodarczą, tym bardziej jeżeli z tego funduszu nie otrzymał wystarczających środków na realizację tego zadania. Rozpoznając sprawę, SKO w Nowym Sączu uwzględniło definicję sprzętu rehabilitacyjnego przyjętą przez organ I instancji, wzięło pod uwagę aktywność niepełnosprawnego przy rehabilitacji z udziałem sprzętu rehabilitacyjnego jaki jest ujęty w spisie dofinansowania dla osób niepełnosprawnych jak i sprzętu, który temu dofinasowaniu nie podlega, i uznało, że niewątpliwie udział niepełnosprawnego w rehabilitacji za pomocą sprzętu wskazanego przez Odwołującą nie można zostać uznać za czynny.
W związku z tym, mając na uwadze przytoczone przepisy prawa, jak i zawarte w ww. zarządzeniu zasady udzielania dofinasowania ze środków PFRON zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, jak i przedstawiony stan faktyczny, w ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie udzielania wnioskowanego dofinasowania mieści się w granicach uznania administracyjnego.
W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na decyzję SKO w Nowym Sączu, zarzucono naruszenie art. 35a ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy o rehabilitacji w zw. z § 2 pkt 3, § 5 ust. 1 pkt 2 oraz § 13 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie zadań powiatu oraz uchwały nr XLIII/306/23 Rady Powiatu Tatrzańskiego z 9 marca 2023 r. oraz zarządzenia Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z 10 marca 2023 r. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że:
- a) wnioskowany do dofinansowania przez Skarżącą sprzęt, tj. aparat [...] nie jest sprzętem rehabilitacyjnym w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i tym samym nie może podlegać dofinansowaniu. Pełnomocnik Strony przyznał, że przepisy rzeczywiście nie zawierają definicji ustawowej sprzętu rehabilitacyjnego, jakiegokolwiek zamkniętego katalogu rodzaju tego sprzętu. Definicja słownikowa sprzętu rehabilitacyjnego została ujęta w następujący sposób: "sprzęt niezbędny do prowadzenia zajęć rehabilitacyjnych mających za zadanie osiągnięcie przy aktywnym uczestnictwie osoby niepełnosprawnej możliwie najwyższego poziomu jej funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej". Pełnomocnik Skarżącej zarzucił, że w powyższej definicji przytoczonej w decyzjach wydanych przez Starostwo Tatrzańskie oraz SKO w Nowym Sączu brakuje drugiego zdania definiującego sprzęt rehabilitacyjny, a mianowicie: "Jest to sprzęt służący do usprawniania zaburzonych funkcji organizmu lub wspomagający proces rehabilitacji". Wskazany przez Skarżącą we wniosku o dofinansowanie sprzętu dla instytucji sprzęt [...] jest jak najbardziej sprzętem, który w sposób bezpieczny, skuteczny oraz przy aktywnym uczestnictwie osoby niepełnosprawnej usprawnia zaburzone funkcje organizmu i istotnie wspomagającym cały proces rehabilitacyjny. Ponadto wskazana definicja koresponduje z definicją PFRON określającą sprzęt rehabilitacyjny jako: "to urządzenia i sprzęty niezbędne do rehabilitacji, nieobjęte ubezpieczeniem zdrowotnym Narodowego Funduszu Zdrowia". Wskazany do dofinansowanie przez Skarżącą sprzęt rehabilitacyjny nie jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym NFZ. Skarżąca zwróciła także uwagę, że organ w razie wątpliwości co do uznania wnioskowanego do dofinansowania sprzętu, jako sprzętu rehabilitacyjnego powinien zlecić stosowną opinię biegłemu na podstawie art. 84 k.p.a.
- b) istniały podstawy do zawieszenia przez Starostę Tatrzańskiego realizacji zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON - w sytuacji, gdy żaden przepis zarówno tego rozporządzenia, jak również ustawy o rehabilitacji zawodowej nie przewiduje możliwości zawieszenia wykonania tego zadania. W dodatku zdaniem Skarżącej przepisy zarówno ww. ustawy, jak i rozporządzenia są skonstruowane w taki sposób, że złożenie wniosku zgodnie z procedurą określona w §12 ww. rozporządzenia, zgodnie z którą wniosek ma być złożony do 30 listopada roku poprzedzającego realizację zadań, natomiast jego rozpatrzenie ma nastąpić w terminie 30 dni od złożenia kompletnego wniosku - właściwie wyklucza możliwość wystąpienia takiej sytuacji, że organ nie posiada środków na dofinansowanie. W związku z tym procedura administracyjna zakończona wydaniem decyzji winna zostać zakończona w roku złożenia wniosku, tj. jak w przypadku skarżącej 2022 - ze skutkiem w postaci realizacji dofinansowania w roku przyszłym, tj. 2023.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest przez sąd administracyjny pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 1634 zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dodatkowo, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. W przeciwnym razie skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem rozstrzygnięci Sądu w niniejszej sprawie jest kwestia zbadania zasadności odmowy przyznania Skarżącej B. Z. dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zakup specjalistycznego sprzętu rehabilitacyjnego – aparat [...], o które to dofinansowanie ubiegała się Skarżąca jako osoba prowadząca działalność gospodarczą związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych.
Przypomnieć w tym kontekście na wstępie należy, że podstawę prawną udzielania przez samorząd powiatowy środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zaspokojenie potrzeb osób niepełnosprawnych stanowią przepisy art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d i ust. 2 pkt 1 oraz art. 48 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2023r. poz. 100 ze zm.).
Tryb postępowania i zasady dofinansowania zadań ze środków Funduszu na te cele reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. 2015 poz. 861 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Według § 5 tego rozporządzenia o przyznanie środków z Funduszu mogą się ubiegać osoby prowadzące działalność gospodarczą związaną z rehabilitacją niepełnosprawnych. Według § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia przyznanie środków Funduszu osobie niepełnosprawnej na dofinansowanie zakupu sprzętu w ramach likwidacji barier w komunikowaniu następuje w drodze umowy.
Ta ostatnia okoliczność jednak nie przesądza o charakterze informacji o sposobie rozpoznania wniosku, o której mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia, jeżeli informacja ta dotyczy negatywnego rozpoznania wniosku. W ocenie Sądu, ze wskazanych regulacji wynika, że postępowanie mające na celu rozpoznanie wniosku o dofinansowanie ma doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw jednostki. Skoro negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy, o której mowa w § 14 rozporządzenia i brakiem roszczenia w tym zakresie, to tym samym, wnioskodawca nie ma możliwości domagania się rozpoznania sprawy przed sądem powszechnym z uwagi na brak stosunku cywilnoprawnego, warunkującego powstanie sprawy cywilnej. Wobec konieczności zagwarantowania wnioskodawcy prawa do sądu, o którym stanowi w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i braku wskazania w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy jaką przybiera informacja z § 12 rozporządzenia, należy przyjąć, że informacja o negatywnym rozpoznaniu wniosku jest decyzją administracyjną ze wszelkimi tego konsekwencjami proceduralnymi, począwszy od możliwości wniesienia od niej odwołania do właściwego organu.
Potwierdzeniem powyższego zakwalifikowania negatywnej informacji wydanej na podstawie § 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON jest także treść art. 66 ust 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który stanowi, że w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Przepis ten daje możliwość zastosowania w omawianych sprawach art. 104 § 1 k.p.a., według którego organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Dodać należy, za stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 1/12, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym oraz w literaturze przyjmuje się, że w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. W obecnych uwarunkowaniach ustrojowych funkcjonowania administracji publicznej domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją "prawa do procesu administracyjnego", wynikającego z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji).
Podkreślając w uzasadnieniu uchwały z dnia 24 maja 2012 r., że domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją przywołanej powyżej zasady prawa do procesu administracyjnego NSA podniósł, że nie dość, iż prawo do procesu ma podstawowe znaczenie dla interpretacji przepisów prawa materialnego w kwestii formy rozstrzygnięcia sprawy, w kierunku przyjęcia zasady załatwiania spraw jednostki w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis prawa materialnego nie przyjmuje expressis verbis innej formy załatwienia sprawy, to również, że orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego podkreśla, że z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia spraw indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. W szczególności regulacje prawne tych postępowań muszą zapewnić wszechstronne i staranne zbadanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, gwarantować wszystkim stronom i uczestnikom postępowania prawo do wysłuchania, to jest prawo przedstawiania i obrony swoich racji, a jednocześnie umożliwiać sprawne rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie. (por. wyrok TK z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt K 53/05).
Co istotne, pogląd co do charakteru aktu określonego jako informacja o negatywnym sposobie rozpatrzenia wniosku o przyznanie środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – jako decyzji administracyjnej – jest konsekwentnie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1846/14, postanowienie NSA z 16 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1615/17, wyrok NSA z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2835/17, wyroki NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 302/18 i 303/18, postanowienie NSA z 21 listopada 2019 r., sygn. akt I GZ 385/19 wyrok NSA z 5 kwietnia 2014r. sygn. II GSK 1846/14 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższy kontekst normatywny przyjąć należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania przedmiotowego dofinansowania powinno nastąpić w formie decyzji, którą strona może kwestionować w drodze odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 68/18, wyrok WSA w Lublinie z 17 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 601/20 i powołane tam orzecznictwo)
Prawidłowo zatem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu rozpatrując sprawę z odwołania B. Z. - prowadzącej działalność gospodarczą- F., ul. [...],[...] Z. od informacji udzielonej w piśmie z dnia 25 kwietnia 2023r. znak Z.82.3.3.2023r Wicestarosty Tatrzańskiego - o sposobie rozpatrzenia jej wniosku o dofinansowanie z środków PEFRON na zakup sprzętu rehabilitacyjnego, stwierdziło, iż pismo to zawiera wszystkie elementy będące minimum dla przyjęcia, iż jest to decyzja organu administracji państwowej i należy rozpoznać złożone od niej odwołanie.
Rzeczą Sądu jest zatem rozstrzygnięcie czy decyzja SKO w Nowym Sączu wydana w postępowaniu odwoławczym o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji (zawarta w piśmie z 25 kwietnia 2023r.) jest zgodna z prawem.
Z uwagi na uznaniowy charakter decyzji w sprawie przyznania dofinansowania ze środków PFRON, kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności takiej decyzji administracyjnej sprowadza się do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał.
W pierwszej kolejności przywołać należy przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy.
Zgodnie z treścią art. 35a ust 1 pkt 7 lit. c, do zadań powiatu należy – między innymi – dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie do ust 4 przepisu - minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje zadań, o których mowa w ust. 1, które mogą być finansowane ze środków Funduszu, uwzględniając w szczególności wymagania, jakie powinny spełniać podmioty ubiegające się o dofinansowanie tych zadań, a także tryb postępowania i zasady ich dofinansowania ze środków Funduszu.
Powyższe określenie nastąpiło w treści Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (wyżej powołane) zawierającego w § 2 zapis, że ze środków PFRON mogą być finansowane w części lub w całości określone tam rodzaje zadań a wśród nich określone jest zadanie o zaopatrzeniu w sprzęt rehabilitacyjny.
Stosownie do dyspozycji § 5 ust 1 pkt 2 rozporządzenia – o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny mogą ubiegać się – poza niepełnosprawnymi - jeden raz w roku - osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz udokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu. Skarżąca była więc w tym kontekście osoba uprawnioną do złożenia wniosku o dofinansowanie.
Użycie w § 2 rozporządzenia słów "mogą być finansowane" oznacza, że dofinansowanie żądanego przez Skarżącą zadania nie jest obowiązkowe a organ jest zobligowany by racjonalnie wybrać, które z zadań wybierze do dofinansowania na dany rok, uwzględniając oczywiście ilość otrzymanych na ten cel środków. Racjonalnym zatem jest, iż organ powinien wybrać te najważniejsze z punktu widzenia osoby niepełnosprawnej, zadania zwłaszcza, że powszechnie znany jest niedostatek środków w stosunku do potrzeb takich osób.
W tym kontekście nie dziwi argumentacja organu wedle której przyznano priorytet w 2023r. zaopatrzeniu osób niepełnosprawnych w sprzęt rehabilitacyjny a zaniechano realizacji zadania o którym mowa w art. 5 ust 1 pkt 2 powoływanego rozporządzenia.
Na drugi plan schodzi przy tym spór między organem a stroną co do charakteru sprzętu rehabilitacyjnego o którego refundację skarżąca się ubiegała. Organ wywodził, że użycie aparatu [...] nie będzie odbywać się z czynnym udziałem osoby niepełnosprawnej co oznacza że nie spełnia on definicji sprzętu rehabilitacyjnego. Skarżąca natomiast argumentowała, iż masaż wykonywany za pomocą wnioskowanego przez nią sprzętu, wiąże się z aktywnym udziałem niepełnosprawnego poddawanego rehabilitacji bowiem powinien on "informować o swoich odczuciach, doznaniach, aktywnie się rozluźniać czy wykonywać odpowiednie sekwencje ruchowe, np. zaciskania ręki w pięść i rozluźnianie ścisku w celu zwiększenia efektywności zabiegu".
Prawdą jest, iż ustawodawca nie przewidział definicji "sprzętu rehabilitacyjnego"jak i nigdzie nie wskazał jaki rodzaju u sprzęt może lub nie może podlegać dofinansowywaniu a zatem organ powinien – w ramach przysługującego mu uznania administracyjnego – zdecydować o stosowanych kryteriach oceny uwzględniając uzasadnione i priorytetowe potrzeby osób niepełnosprawnych. W ocenie Sądu, powinien kierować się dobrem tych osób i realizować ich najważniejsze potrzeby. Biorąc pod uwagę szczupłość środków przeznaczonych na omawiane cele – zdaniem Sądu – absurdalnym byłoby wydatkowanie tych środków na opinię biegłego, której żądała Skarżąca do zbadania walorów sprzętu, który chciała zakupić do swego gabinetu.
Organy orzekając w sprawie nie naruszyły granic swobodnego uznania a postępowanie przeprowadziły w wystarczającym zakresie, wyjaśniając dokładnie stronie motywy swego rozstrzygnięcia.
Nie stwierdzając by zaskarżona decyzja – jak również decyzja wydana w I instancji – były sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.