Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2010 r., F. F. (reprezentowany przez pełnomocnika) zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Na uzasadnienie podał, że z uwagi na możliwość korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, wykonanie decyzji byłoby przedwczesne i de facto stanowiłoby rozstrzygnięcie sprawy. Konieczność zapłaty podatku przed ukończeniem postępowania, byłaby dodatkową, bardzo dotkliwą, a więc niczym nieuzasadnioną karą, jaka dotknęłaby skarżącego. Zwrócono także uwagę, że konieczność jednorazowej zapłaty wynikającej z decyzji kwoty, odbije się negatywnie na sytuacji finansowej skarżącego, obciąży budżet przedsiębiorstwa uniemożliwiając realizację bieżących zadań. Dalsza egzystencja przedsiębiorstwa, którego dochody stanowią przychód budżetu, zostanie więc zagrożona.
Jednocześnie zatrudnienie i źródło utrzymania utracą pracownicy skarżącego. Sytuacja taka nie leży w interesie organów podatkowych. Wskazano, że wysokość podatku, jaki nakłada decyzja jest tak znaczna, że zachodzi duże prawdopodobieństwo nieodwracalności skutków wykonania tej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznych rozstrzygnięć, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie jej wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w art. 61§3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że zostały spełnione powyższe przesłanki, mimo że przedstawił szereg okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. To strona powinna dowieść wystąpienia przesłanek uzasadniających zgłoszone żądanie.
W sytuacji natomiast, gdy skarżący wskazuje min., że brak wstrzymania wykonania decyzji w przedmiotowej sprawie grozić może pogorszeniem jego sytuacji finansowej, zagrożeniem egzystencji przedsiębiorstwa, w kontekście przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można uznać, iż wskazano okoliczności, które pozwalałby Sądowi na dokonanie oceny spełnienia w/w przesłanek. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez skarżącego, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Również akta sprawy, dotyczącej przecież roku 2007, nie pozwalały Sądowi na weryfikację istnienia przesłanek określonych w art. 61§3 p.p.s.a. Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Sąd zauważa także, że podnoszony przez stronę argument, że z uwagi na możliwości korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wykonanie decyzji byłoby przedwczesne i de facto stanowiłoby rozstrzygnięcie sprawy, nie może być brany przez Sąd pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja.
Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.