Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] września 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 3 sierpnia 2020r., nr [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. NUS [...], jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do zobowiązanej K. K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 2 sierpnia 2019r., wystawionego przez wierzyciela - Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, obejmującego należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres [...] w kwocie należności głównej w wysokości 1.397,60 zł.
Organ egzekucyjny wszczął w dniu 11 lutego 2020r. postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w mBanku S.A. (zawiadomienie z dnia 11 lutego 2020r., nr [...]). Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu został doręczony zobowiązanej w dniu 26 lutego 2020r.
Pismem z dnia 14 lutego 2020r., uzupełnionym pismem z dnia 2 marca 2020r. zobowiązana, wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne, podnosząc zarzut:
- 1. nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1427, dalej: "u.p.e.a."),
- 2. przedawnienia należności objętych ww. tytułem wykonawczym za okres od 1 stycznia 2014r. od 30.04.2019r. (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.),
- 3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.),
- 4. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.),
- 5. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.),
- 6. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. na skutek podania błędnego adresu (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).
W dniu 18 lutego 2020r. mBank S.A. zrealizował w całości zajęcie i przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę 1.892,77 zł.
Organ egzekucyjny przesłał do wierzyciela złożone przez zobowiązaną zarzuty, celem zajęcia stanowiska.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2020r., nr [...], [...] wierzyciel uznał za zasadny zarzut przedawnienia zaległości za okres od 1 stycznia 2014r. do 31 grudnia 2014r., pozostałe zarzuty uznał za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wierzyciel zwrócił uwagę, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz uiszczania opłat abonamentowych począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiorników. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania, które może nastąpić wyłącznie w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń radiofonicznych/telewizyjnych lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych.
Niedopełnienie czynności formalno-prawnych skutkuje naliczaniem kwot abonamentu za kolejne miesiące. W odniesieniu do wniesionego przez zobowiązaną zarzutu nieistnienia obowiązku, wierzyciel stwierdził, iż rejestracja odbiornika radiofonicznego/ telewizyjnego używanego pod adresem: ul. [...], [...], zgłoszona została na zobowiązaną. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna, stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. Wierzyciel wyjaśnił, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych (Dz. U. nr 187 z 2007r., poz. 1342), które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007r., Poczta Polska S.A. została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, tj. do dnia 13 grudnia 2008r.), indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie.
Rozporządzenie stanowiło, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej są dowodem zarejestrowania nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Poczta Polska S.A. wysłała do abonentów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia, które stanowią dowód zarejestrowania odbiorników i zastępują dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennych książeczek. Do abonentów zobowiązanych do wnoszenia opłat oprócz zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano 5 spersonalizowanych blankietów wpłat (blankiet spersonalizowany zawiera imię i nazwisko, adres i numer rachunku bankowego dla wpłat abonamentowych). Wierzyciel podkreślił, że użytkownicy odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat abonamentowych (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania).
Na podstawie przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wprowadzona zmiana nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanego odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego. Poczta Polska S.A. wskazała, że zawiadomienie o nadaniu zobowiązanej indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat) stanowiące dowód zarejestrowania odbiornika i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej zostało wysłane zobowiązanej w dniu 27 sierpnia 2008r. Poczta Polska S.A. zaznaczyła, że nie odnotowała zwrotu wysłanej korespondencji. Jako dowód wierzyciel załączył duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 27 sierpnia 2008r. Poczta Polska S.A. wskazała, że w cytowanym powyżej rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. nie występuje pojęcie "doręczenia", lecz "przesłania zawiadomienia", w związku z czym, poprzez przesłanie zawiadomień, Poczta Polska wykonała obowiązek powiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat abonamentowych) o nadaniu indywidualnych numerów numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników identyfikacyjnych.
Wierzyciel dodał także, iż pisma kierowane do abonentów w formie "Zawiadomienia" mają charakter informacyjny. Wysyłany dokument jest wydrukiem komputerowym, nie wymaga dodatkowych podpisów oraz pieczęci i doręczany jest listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru. Celem poparcia prawidłowości stosowanego trybu postępowania wierzyciel przywołał m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 października 2014r. sygn. akt I SA/Gl 518/14. Wierzyciel zaznaczył, że w przypadku zmiany miejsca siedziby lub zaprzestania korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych użytkownik powinien niezwłocznie dopełnić właściwych formalności w placówce pocztowej. Poczta Polska S.A. podkreśliła, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych (Dz. U. nr 141, poz. 1190) zmienionego, rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 poz, 1342), które zostało uchylone obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych (Dz. U. z 2013r. poz. 1675) na użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych nałożony został jednoznaczny obowiązek niezwłocznego powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej, od 1 stycznia 2009r.
Poczty Polskiej S.A. o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników. Ponadto wierzyciel wyjaśnił, że w okresie poprzedzającym wejście w życie Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. zmianę danych zawartych we wniosku rejestracyjnym zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych należało zgłosić na odcinku "Z" lub "W" stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Zasady postępowania w określonych sytuacjach, także w przypadku wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zawarte były na stronie drugiej książeczki radiofoniczno-telewizyjnej, wydanej przez placówkę pocztową w wyniku dopełnienia formalności rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Wierzyciel wskazał, że nie dysponuje dokumentem, który potwierdzałby dopełnienie przez zobowiązaną w placówce pocztowej formalności, związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiornika, jak również zobowiązana takiego dokumentu nie przedstawiła. Brak dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie odbiornika oznacza, iż ww. jest zobowiązana do uregulowania zaległych opłat abonamentowych, a nadto, że wszczęta egzekucja administracyjna jest w pełni uzasadniona. Z uwagi na powyższe wierzyciel uznał za niezasadny zgłoszony przez zobowiązaną zarzut, dotyczący nieistnienia obowiązku. W odniesieniu do wniesionego przez zobowiązaną zarzutu przedawnienia należności ujętego w ww. tytule wykonawczym, wierzyciel uznał ten zarzut za zasadny odnośnie przedawnienia zaległości za okres od 1 stycznia 2014r. od 31 grudnia 2014r.
Natomiast, co do pozostałej zaległości, uznał zarzut przedawnienia za nieuzasadniony. Wierzyciel wskazał, że należności z tytułu opłat abonamentowych RTV są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. Wierzyciel uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Stwierdził, że ustawa z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych nie nakłada na Pocztę Polską S.A. w ramach zleconych jej zadań w zakresie abonamentu RTV żadnego zobowiązania do wydawania decyzji administracyjnych. Wierzyciel uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Zauważono, że Poczta Polska S.A. jest spółką akcyjną należącą do Skarbu Państwa i jest podmiotem realizującym zadania publiczne wynikające z ustawy o opłatach abonamentowych, co nakłada, m.in. na organy egzekucyjne obowiązek prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Obowiązek występowania Poczty Polskiej S.A., jako wierzyciela zaległości w płatności opłat abonamentowych, znalazło potwierdzenie w treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010r. sygn. akt K 24/08.
Także zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., wierzyciel uznał za nieuzasadniony. Podano, że pismem z dnia 29 kwietnia 2019r. zostało wysłane za potwierdzeniem odbioru na adres zobowiązanej upomnienie nr UP [...], które zostało zwrócone Poczcie Polskiej S.A., jako niepodjęte w terminie w dniu 17 maja 2019r. Przedmiotowe upomnienie zostało wysłane na adres zameldowania zobowiązanej od dnia 29 marca 1989r. potwierdzony w bazie PESEL. Wierzyciel uznał zarzut z art.33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Podano, że organ egzekucyjny przed przystąpieniem do egzekucji zbadał w trybie art. 29 § 1 u.p.e.a., czy ww. tytuł wykonawczy spełnia wymogi art. 27 § 1 u.p.e.a. w tym, czy tytuł wykonawczy został zaopatrzony w adres zobowiązanej. Zobowiązana złożyła zażalenie na postanowienie wierzyciela, a organ odwoławczy wierzyciela postanowieniem z dnia 23 lipca 2020r., nr [...] [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.
Organ egzekucyjny, dysponując ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela, wydał w dniu 3 sierpnia 2020r. postanowienie, w którym uznał za zasadny zarzut przedawnienia zaległości za okres od 1 stycznia 2014r. do 31 grudnia 2014r. i umorzył w tej sprawie postępowanie egzekucyjne, a co do pozostałych zarzutów, to uznał je za nieuzasadnione. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że odnośnie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, organ egzekucyjny zgodnie z art. 29 u.p.e.a. po otrzymaniu wniosku Poczty Polskiej S.A. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, zbadał dopuszczalność egzekucji oraz poprawność formalną tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny zauważył także w uzasadnieniu, że ww. tytuł wykonawczy spełniał wszystkie wymogi art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., a zatem zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. był nieuzasadniony. Natomiast co do wszystkich pozostałych stawianych przez zobowiązaną zarzutów, organ egzekucyjny miał na uwadze stanowisko wierzyciela.
Na powyższe postanowienie, zobowiązana w terminie ustawowym, wniosła zażalenie, w którym powtórzyła zarzuty i argumentację, podniesioną w pismach z dnia 14 lutego 2020r. i z dnia 2 marca 2020r. Dodatkowo podniosła, iż nie został jej doręczony tytuł wykonawczy oraz zarzuciła naruszenie przez organ egzekucyjny art. 7, art. 77 i art. 7a k.p.a., gdyż: "(...) powinien był zatem zweryfikować prawidłowość doręczenia, zarówno upomnienia, jak i tytułów wykonawczych skoro od początku kwestionuję skuteczność tych doręczeń, czego jednak nie uczynił w wystarczający sposób".
Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 22 września 2020r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 33 § 1, art. 34 § 1, art. 29 § 1 u.p.e.a. Wskazano, że w sprawie, organ egzekucyjny wydał postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Ponieważ przedmiotem rozpatrzenia były zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 7 u.p.e.a., opinia wierzyciela wyrażona w ostatecznym postanowieniu, była dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Tym samym, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów. Organ odwoławczy, sprawujący jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną, jest również związany stanowiskiem wierzyciela, jednak powinien zbadać, czy organ egzekucyjny przeanalizował stanowisko wierzyciela pod kątem, o którym była mowa powyżej. Organ nadzoru jest bowiem uprawniony do rozpoznania zażalenia, jednakże z zastrzeżeniem art. 29 § 1 u.p.e.a. Przepis ten zawęża zakres rozpoznania sprawy w postępowaniu zażaleniowym. Zobowiązana mogła i podnosiła m.in. zarzut nieistnienia obowiązku w trakcie postępowania dwuinstancyjnego przed organami wierzycielskimi. Stanowisko, zgodnie z którym, organ egzekucyjny nie może badać istnienia należności objętej tytułami wykonawczymi zostało zaprezentowane w wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2017r., sygn. akt I SA/Kr 176/17.
Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że organ egzekucyjny w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie zarzutów zbadał postawione przez zobowiązaną zarzuty z art. 33 § 1 pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. i stwierdził ich bezzasadność. Odpowiadając na zarzut podniesiony w zażaleniu, a dotyczący doręczenia tytułu wykonawczego, organ odwoławczy zauważył, że ww. tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanej w dniu 26 lutego 2020r. (potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Odnosząc się do argumentów zobowiązanej, zawartych w zażaleniu dotyczących naruszenia przepisów postępowania, organ odwoławczy uznał je za bezzasadne i przytoczył w tym zakresie wywody na temat zasad, wynikających z k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca ww. postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- - art. 6, 7, 7a, 11 oraz 77 § 1 k.p.a. oraz
- - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a, poprzez prowadzenie egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym,
- - art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania, pomimo braku doręczenia wymaganego prawem upomnienia,
- - art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych, poprzez uznanie, że istnieje obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, pomimo braku rejestracji odbiornika RTV,
- - § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego poprzez uznanie, że pomimo utraty mocy imiennej książeczki abonamentowej i braku doręczenia indywidualnego numeru identyfikacyjnego istnieje dowód rejestracji odbiornika RTV,
- - § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez uznanie, że pomimo rzekomego skierowania informacji o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego na nieprawidłowy adres, doszło do skutecznego powiadomienia abonenta o nadaniu numeru.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości, jak również uchylenie postanowień wierzyciela Poczty Polskiej S.A. oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że w dniu 30 lipca 2020r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r. poz. 2070).
Na mocy art. 7 zmieniony został art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. po. 2325, ze zm - p.p.s.a.) i otrzymał brzmienie: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie". Wynika to z treści art. 29 ustawy zmieniającej.
Z przepisów przejściowych wynika przy tym, że jedynie do postępowań sądowych w sprawach dotyczących postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 7 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 25). Zatem w przypadku wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego przed dniem 30 lipca 2020 r. zastosowanie miałby art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu poprzednio obowiązującym, tj. o treści Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 28 października 2020r. (data nadania), a zatem zastosowanie miał art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w nowym brzmieniu. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 34 § 3 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Zatem Sąd zobligowany był do rozpoznania merytorycznego skargi.
Przedmiotem rozpoznania jest skarga K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 22 września 2020r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 3 sierpnia 2020r., w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Organ ten, jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne do zobowiązanej K. K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 2 sierpnia 2019r., wystawionego przez wierzyciela - Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, obejmującego należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres I.2014r.-IV.2019r. w kwocie należności głównej w wysokości 1.397,60 zł.
Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem postanowienia wydanego w przedmiocie najbardziej istotnego zarzutu zgłoszonego przez skarżącą w sprawie egzekucji należności z tytułu opłat abonamentowych. Zarzut ten został sformułowany na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i dotyczy nieistnienia obowiązku i jego przedawnienia. W uzupełnieniu zarzutów (złożonym w ustawowym terminie, po prawidłowym doręczeniu tytułu wykonawczego) skarżąca podniosła na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., zarzut naruszenia tych przepisów poprzez prowadzenie postępowania, pomimo braku doręczenia wymaganego prawem upomnienia i dodatkowo bez jej czynnego udziału. Te zarzuty zachowały swą aktualność w skardze złożonej do sądu administracyjnego. Wierzyciel natomiast uznał za zasadny zarzut przedawnienia obowiązku za okres od stycznia do grudnia 2014r, pozostałe zarzuty uznał za nieuzasadnione.
Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca zaprzeczyła, aby kiedykolwiek otrzymała przesyłkę Poczty Polskiej S.A. z dnia 27 sierpnia 2008r. zawierającą zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Argumentowała, iż wobec niespełnienia przez operatora ustawowego obowiązku i nieprzesłania jej informacji o przyznaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, fakt rejestracji odbiornika RTV nie może stanowić dowodu zarejestrowania odbiornika przez skarżącą. Działając w zaufaniu do obowiązujących przepisów - wobec faktu, iż nigdy nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu jej nowego numeru identyfikacyjnego abonenta - skarżąca uznała, że wniosek o rejestrację odbiornika na jej nazwisko utracił swoją ważność i w związku ze zmianą miejsca zamieszkania nie musi już zgłaszać faktu wyrejestrowania odbiornika lub zmiany miejsca zamieszkania.
Przystępując do meritum sprawy, wyjaśnić należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.
Nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny, który nie jest wierzycielem, obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienie z dnia 30 marca 2020r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela, które zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia 23 lipca 2020r.
Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd podziela wyrażone w nim stanowisko dotyczące związania stanowiskiem wierzyciela w rozpatrywanej sprawie, stwierdzając, że brak jest podstaw do jego kwestionowania. Związanie organu rozpatrującego zażalenie w niniejszej sprawie stanowiskiem wierzyciela, w przypadku tego rodzaju zarzutów, jakie zostały podniesione przez skarżącego (dotyczących art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.), nie budzi wątpliwości, bowiem w myśl art. 34 § 1 zd. 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
W orzecznictwie sądów administracyjnych został ugruntowany pogląd, według którego związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie wniesionego zarzutu oznacza, że organ egzekucyjny nie może badać sprawy pod względem merytorycznym. Wyrażone przez wierzyciela stanowisko wiąże także organ II instancji nad organem egzekucyjnym w wypadku wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2015r., sygn. akt II GSK 264/14, z dnia 25 sierpnia 2016r. sygn. akt II FSK 2162/14, dost. CBOiS).
Z przedmiotowych względów zarówno organ I, jak i II instancji, pozostawali związani stanowiskiem wierzyciela, który uznał zarzuty w przeważającej części za niezasadne. Organy te nie były zatem uprawnione do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu oceny zasadności zarzutów wniesionych przez zobowiązanego, gdyż kwestie merytoryczne nie mogły być przez nie badane i oceniane. W postępowaniu dotyczącym zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie podlegają badaniu okoliczności dotyczące zasadności nałożenia na zobowiązanego egzekwowanego obowiązku, ocenie podlega bowiem jedynie zgłoszony przez stronę zarzut, jednakże tylko w takim zakresie jaki przewiduje u.p.e.a.
Niezależnie jednak od powyższego zaznaczyć należy, że przyjęta przez organ II instancji koncepcja rozpatrywania zażalenia na postanowienie NUS, ograniczonego zakresowo, jeżeli chodzi o kwestie materialnoprawne, nie oznacza pozbawienia skarżącego możliwości kontroli wydanego rozstrzygnięcia, w odniesieniu do podniesionych przez niego zarzutów. Kontrola ta bowiem odbywa się w ramach kontroli sądowej, sprowadzającej się do orzekania w stosunku do zaskarżonego postanowienia, w granicach rozpoznawanej sprawy, w odniesieniu do wszystkich wydanych w jej ramach rozstrzygnięć, w tym również do postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela.
Z przedstawionych względów podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art.77 K.p.a, które skarżąca upatruje w nieprawidłowym zgromadzeniu materiału dowodowego oraz niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, Sąd uznał za niezasadne.
Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).
W dniu 1 marca 1993r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art.
48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.
Z dniem 16 czerwca 2005r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.
Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.
Z akt sprawy wynika, iż skarżąca dokonała rejestracji odbiornika RTV, na swoje nazwisko w lokalu mieszkalnym przy ul. [...], [...]. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna, stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służyła do dokonywania opłat abonamentowych.
Zawiadomienie o nadaniu K. K. indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat) stanowiące dowód zarejestrowania odbiornika i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało wysłane zobowiązanej w dniu 27 sierpnia 2008r. Poczta Polska S.A. zaznaczyła, że nie odnotowała zwrotu wysłanej korespondencji. Jako dowód wierzyciel załączył duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 27 sierpnia 2008r. wskazując, że w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. nie występuje pojęcie "doręczenia", lecz "przesłania zawiadomienia", w związku z czym, poprzez przesłanie zawiadomień, Poczta Polska wykonała obowiązek powiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat abonamentowych) o nadaniu indywidualnych numerów numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników identyfikacyjnych.
Pisma kierowane do abonentów w formie "Zawiadomienia" mają charakter informacyjny a wysyłany dokument był wydrukiem komputerowym, nie wymagał dodatkowych podpisów oraz pieczęci i doręczony został listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru.
Co istotne, aktach sprawy brak jest dowodu, że zobowiązana dokonała wyrejestrowania odbiornika, sama skarżąca również na taki dowód nie wskazuje.
W ocenie Sądu te dane są wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć. Zobowiązana chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), powinna przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiornika RTV, czego nie uczyniła.
Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie został wykazany przez organ.
Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13, (wszystkie powołane orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem jeśli organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki WSA w Gliwicach w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14).
Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).
Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce A. "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r.
Powyższego stanowiska nie zmienia kwestia dotycząca nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r.
Zgodnie z tym przepisem dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).
Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej.
Jednocześnie Sąd podkreśla, że u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści albo formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16. W swoich wywodach NSA stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art.
2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15 (Lex 2141379).
Obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał zatem wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV.
Nie należy zatem przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu, a mianowicie utrata wyłącznie mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych.
Stąd też wierzyciel właściwie uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niezasadny. Mając ma względzie powołane wyżej przepisy, za błędny, niemający jurydycznego uzasadnienia należy uznać pogląd skarżącej, że wniosek o rejestrację odbiornika dokonany na jej nazwisko utracił swoją ważność i wobec faktu zmiany miejsca zamieszkania nie musiała zgłaszać faktu wyrejestrowania odbiornika lub zmiany miejsca zamieszkania. Sąd stwierdza, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.
Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, Sąd stwierdza, iż znajdujące się w aktach sprawy dowody w postaci: duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nr [...] (którego wystawienie było konsekwencją złożonego przez skarżącą wniosku o rejestrację odbiornika) na adres ul. [...], [...], potwierdzają stanowisko wierzyciela, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało wysłane do skarżącej w dniu 29 sierpnia 2008r. na adres, jaki ujawniła, składając wniosek o rejestrację odbiornika. Sąd podziela stanowisko wierzyciela, iż nie był zobowiązany do wysłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką rejestrowaną.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie prezentowane jest stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. sformułowanie "powiadomienie", oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. Powyższy przepis nie przewiduje bowiem obowiązku doręczenia stronie powiadomienia, a jedynie jego przesłanie. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest zatem niezbędne dysponowanie przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Pisma kierowane do abonentów w formie "zawiadomienia" mają bowiem charakter informacyjny (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Op 516/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2014r., sygn. akt I SA/GL 518/14).
Z powyższych względów, twierdzenia skarżącej, upatrujące przyczyn nieistnienia obowiązku w braku doręczenia jej przez Pocztę Polską S.A. zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, nie mogły wywrzeć oczekiwanego przez nią skutku w postaci uznania przez organ egzekucyjny zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W związku z powyższym, w ocenie Sądu, brak dysponowania przez wierzyciela dowodem doręczenia skarżącemu przedmiotowego zawiadomienia, nie stanowi naruszenia obowiązku określonego w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. Trzeba przy tym zauważyć, że wobec niedopełnienia przez skarżącego obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu, wysłanie przez Pocztę zawiadomienia na dotychczasowy adres wypełniało powyższy obowiązek.
W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku skarżąca zobowiązana była powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, obowiązujący od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, bądź zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami prawa - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) stosownie do którego posiadacz książeczki, o której mowa w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia.
Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidywał także obowiązujący wcześniej akt normatywny, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), jak również aktualnie obowiązujący akt prawny - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013r. poz. 1676).
Zgodnie zatem z powołanymi przepisami, na użytkowników odbiorników RTV nałożony został jednoznaczny obowiązek niezwłocznego powiadomienia właściwej placówki, o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, jak również o fakcie zaprzestania używania odbiorników.
Jak wynika z akt sprawy oraz w zasadzie także z pisemnych wyjaśnień skarżącej, zaniechała ona tego obowiązku. Organ natomiast otrzymał wyraźny sygnał o możliwym braku aktualności adresu zobowiązanej dopiero w momencie gdy przesłał zobowiązanej tytuł wykonawczy i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Z tych względów nieuprawnione są zarzuty jakoby organ naruszył prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu.
W ocenie Sądu, w prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Dopełniono również wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym nie uchybiono też art. 80 k.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W sprawie nie doszło do naruszenia zasady zaufania, o której stanowi art. 8 k.p.a., jak również nie było podstaw do zastosowania art. 81a k.p.a., Sąd nie dostrzegł bowiem wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy.
Przez wzgląd na powyższe zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne.
Także powtórzony w skardze zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., wierzyciel słusznie uznał za nieuzasadniony. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 29 kwietnia 2019r. zostało wysłane za potwierdzeniem odbioru na adres zobowiązanej upomnienie nr UP [...], które zostało zwrócone Poczcie Polskiej S.A., jako niepodjęte w terminie w dniu 17 maja 2019r. Przedmiotowe upomnienie zostało wysłane na adres zameldowania zobowiązanej od dnia 29 marca 1989r. potwierdzony w bazie PESEL.
W ocenie Sądu, organy egzekucyjne prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącą okoliczności, a postępowanie poprzedzające wydanie swych rozstrzygnięć prowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami K.p.a. Ocena okoliczności faktycznych sprawy podnoszonych przez skarżącą oraz tych, do których rozważenia organy egzekucyjne zobowiązane były z urzędu, jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, dlatego podniesione w skardze zarzuty są bezpodstawne.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji