Uzasadnienie
Naczelnik US Kraków-Prądnik prowadzi wobec zobowiązanego A. R. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 stycznia 2022 r., nr [...], obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych – odsetki od nieuregulowanych zaliczek za okres 3,6,9,12/2020 r. w ogólnej kwocie 407 zł.
Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego został doręczony zobowiązanemu w dniu 11 marca 2022 r.
W dniu 17 marca 2022 r. zobowiązany złożył zarzuty w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 2 pkt 4, 5 i 6 u.p.e.a., i podniósł:
- - prowadzenie postępowania egzekucyjnego gdy egzekwowane zobowiązanie wygasło w całości;
- - prowadzenie postępowania egzekucyjnego i dokonywanie czynności wobec zobowiązanego, podczas gdy organ egzekucyjny dysponował kwotą pozwalającą na zaspokojenie wymagalnej zaległości podatkowej i dokonał jej zwrotu na rachunek podatnika w dniu 24 listopada 2022r., zamiast dokonać jej odpowiedniego rozliczenia. W związku z tym zobowiązanie podatkowe wygasło przed datą zwrotu nadpłaty. Zobowiązany podał, że nawet gdyby przyjąć, że zwrot został dokonany przez organ egzekucyjny omyłkowo, to organ egzekucyjny (wierzyciel) powinien wystosować nowe upomnienie, wskazał także na brak wymagalności obowiązku.
Postanowieniem z dnia 20 maja 2022 r. Naczelnik US Kraków-Prądnik oddalił ww. zarzuty.
Po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ zacytował przepisy zawarte w u.p.e.a. dotyczące zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej i podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik 4 października 2021r. wystosował do skarżącego upomnienie, w którym ujął m. in. zaległości z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminach płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I, II, III, IV kwartał 2020r. Upomnienie zostało doręczone skarżącemu 26 października 2021r. Ponieważ powyższe należności nie zostały uregulowane, 27 stycznia 2022r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik (jako wierzyciel) wystawił tytuł wykonawczy na ww. odsetki od nieuregulowanych w terminach płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I kwartał 2020 r. w kwocie 129,00 zł, II kwartał 2020 r. w kwocie 158,00 zł, III kwartał 2020 r. w kwocie 88,00 zł, IV kwartał 2020 r. w kwocie 32,00 zł.
Zawiadomieniem z 21 lutego 2022r. organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego w mBank S.A. W dniu 28 lutego 2022 r. dłużnik zajętej wierzytelności dokonał częściowej realizacji zajęcia egzekucyjnego przekazując kwotę 144,46 zł, którą rozliczono na koszty egzekucyjne w wysokości 111,28 zł oraz należne odsetki w wysokości 33,18 zł. W związku z rozliczeniem ww. wpłaty, kwota odsetek do zapłaty od nieuregulowanych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych wynosi za I kwartał 2020 r. - 96,00 zł, za II kwartał 2020 r. - 158,00 zł, za III kwartał 2020 r. - 88,00 zł, za IV kwartał 2020 r. - 32,00 zł. DIAS podał w związku z tym, że nie doszło do wygaśnięcia w całości zobowiązań podatkowych z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminach płatności zaliczek na podatek.
Odnosząc się natomiast do zarzutu braku rozliczenia przez organ egzekucyjny środków pieniężnych znajdujących się na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego zgodnie z art. 62 §1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej "O.p.") DIAS w Krakowie podał, że konto organu podatkowego (wierzyciela) tzw. mikrorachunek podatnika, a konto depozytowe organu egzekucyjnego są kontami odrębnymi. Każde z tych kont podlega odrębnym regulacjom prawnym. Środki uzyskane w postępowaniu egzekucyjnym znajdujące się na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego, nie stanowią wpłaty na konto wierzyciela w rozumieniu art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej i nie można do nich stosować regulacji dotyczących dobrowolnych wpłat podatnika, lecz przepisy dotyczące należności uzyskanych w wyniku zastosowania środków przymusu. Sposób rozdysponowania kwoty uzyskanej w toku egzekucji określają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Organ egzekucyjny w zaistniałym stanie faktycznym prawidłowo zastosował przepis art. 115 § 7 u.p.e.a. Pomimo więc dokonanej przez skarżącego wpłaty bezpośrednio na rachunek depozytowy w sytuacji, kiedy powstała "nadpłata", po zamknięciu ostatniego tytułu wykonawczego, to nadal organ egzekucyjny może działać jedynie w ramach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tak więc z uwagi na brak innego otwartego tytułu wykonawczego organ egzekucyjny obowiązany był do zwrotu uzyskanych środków na rachunek bankowy skarżącego. Rozliczenie w sposób wskazany przez skarżącego miałoby zastosowanie jedynie w przypadku wpłat skarżącego w rozumieniu art. 62 §1 O.p. – dokonanych na rachunek organu podatkowego, tzw. mikrorachunek podatnika.
Jak wynika z analizy stanu faktycznego sprawy, w dacie zwrotu ww. "nadpłaty" (24 listopada 2021 r.) organ egzekucyjny nie mógł zastosować wobec zobowiązań z tytułu odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I, II, III, IV kwartał 2020 r. środka egzekucyjnego poprzez zajęcie pozostałych środków znajdujących się na koncie depozytowym organu egzekucyjnego, ponieważ na ten dzień brak było tytułu wykonawczego obejmującego przedmiotowe zaległości podatkowe. Organ ponownie podkreślił, że pomimo iż w przedmiotowej sprawie organ podatkowy i organ egzekucyjny to naczelnik tego samego urzędu skarbowego, to działają oni na podstawie przepisów prawa. Organ podatkowy może dysponować środkami znajdującymi się na rachunku podatkowym podatnika - na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a organ egzekucyjny może dysponować środkami znajdującymi się na depozytowym koncie organu egzekucyjnego wyłącznie zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
DIAS zwrócił także uwagę, że dokonując ww. wpłaty w dniu 19 listopada 2021 r. skarżący wymienił tytuły wykonawcze, których dotyczy wpłata i nie wskazał, aby wpłata dotyczyła również innych zaległości podatkowych nie objętych postępowaniem egzekucyjnym. Organ II instancji podał także, że w zaistniałym stanie faktycznym prawidłowo zastosowano ww. przepis art. 15 § 1 u.p.e.a. i w dniu 4 października 2021 r. organ I instancji wystawił upomnienie nr [...], które obejmowało m. in. zaległości z tytułu odsetek od niezapłaconych w terminach płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I, II, III, IV kwartał 2020 r., w którym pouczył skarżącego o konsekwencjach w przypadku, gdy należności objęte upomnieniem nie zostaną zapłacone. Upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu 26 października 2021 r. DIAS w Krakowie wyjaśnił także, dlaczego nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut wskazany w art. 33 ust. 2 pkt 6 u.p.e.a., tj. brak wymagalnego obowiązku w przypadku odroczenia terminu wykonania obowiązku, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, wystąpienia innej przyczyny niż poprzednie.
W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na ww. postanowienie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
a. art. 115 w zw. z art. 155 § 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że środki pieniężne pozostałe po podziale kwoty uzyskanej z egzekucji nie mogą zostać zaliczone na poczet odsetek od należności objętych tytułem wykonawczym, co z kolei prowadziło do niezasadnego niezaliczenia dokonanej przez skarżącego nadpłaty na poczet wymagalnych odsetek od należności objętych tytułem wykonawczym, podczas gdy nadpłata powinna zostać zaliczona na poczet odsetek objętych tytułem wykonawczych zaległości podatkowych;
b. art. 62 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że nadpłata dokonana przez skarżącego nie mogła zostać zaliczona na poczet wymagalnych odsetek od należności objętych tytułem wykonawczym, podczas gdy nadpłata powinna zostać zaliczona na poczet odsetek od objętych tytułem wykonawczych zaległości podatkowych;
c. art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt. 1 i 4 O.p. poprzez ich niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że zobowiązanie egzekwowane w postępowaniu, którego dotyczy zaskarżone postanowienie nie wygasło, podczas gdy dochodzone zobowiązanie wygasło przed wszczęciem egzekucji w niniejszej sprawie,
d. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt. 1 i 4 O.p. poprzez ich niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że zobowiązanie egzekwowane w postępowaniu, którego dotyczy zaskarżone postanowienie było wymagalne pomimo jego spełnienia przez skarżącego i dokonania na rzecz skarżącego zwrotu nadpłaty przez organ I instancji, podczas gdy - z uwagi na uprzednie spełnienie zobowiązania - zobowiązanie to wygasło przed wszczęciem egzekucji.
W związku z tym skarżący wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Prądnik, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, jak również zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę DIAS w Krakowie wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2021, poz. 137) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej: "ppsa", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem.
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie).
Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydane w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów zobowiązanego A. R. w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie zakwestionowanego tytułu wykonawczego dotyczącego odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na PIT-36 za poszczególne kwartały 2020r.
Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym.
Zarzuty - zgodnie z art. 33 § 1 upea - wnosi się do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego. Z kolei procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 upea. Zgodnie z art. 33 § 2 upea, podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być:
- 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
- c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości lub części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Przedstawione w art. 33 § 2 upea przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Badaniu więc podlega tylko to, czy wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 33 upea (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r. sygn. akt II FSK 304/18, - dostępny, podobnie jak pozostałe przywołane niżej orzeczenia, w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie zobowiązany nie może w tym trybie skutecznie formułować zarzutów w kwestii wszelkich dostrzeżonych nieprawidłowości w działaniu organu egzekucyjnego, czy wierzyciela chyba, że poprzez nie - wskazuje na zaistnienie przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 33 upea.
W rozpatrywanej sprawie skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonej przeciwko niemu egzekucji administracyjnej, wskazując na przepisy art. 33 § 2 pkt 4,5 i 6 upea tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, wygaśnięcie zobowiązania oraz prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy organ dysponował kwotą pozwalającą na zaspokojenie wymaganej należności i dokonał jej zwrotu zamiast zaliczyć na poczet zaległości..
Dokonując oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy Sąd stwierdza, że wierzyciel prawidłowo orzekł o oddaleniu zarzutów skarżącego na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Bezzasadny w szczególności jest zarzut wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego przesłania upomnienia wzywającego do uregulowania kwoty wynikającej z decyzji, tj. oparty na treści art. 33 § 2 pkt 4 upea.
Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. warunkiem wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest przesłanie przez wierzyciela zobowiązanemu po upływie terminu do wykonania obowiązku pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może zostać wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Celem instytucji upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a. jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. Upomnienie przypomina przy tym nie tylko o obowiązku, który znany jest zobowiązanemu, ale i o powinności jego wykonania. Zasadą jest, że upomnienie tylko jednokrotnie przypomina zobowiązanemu o powinności wykonania danego obowiązku pod rygorem jego przymusowego prawnego wyegzekwowania.
W zaistniałym stanie faktycznym prawidłowo zastosowano ww. przepis art. 15 § 1 u.p.e.a. i w dniu 4 października 2021r. wystawiono stosowne upomnienie nr [...], które obejmowało m. in. zaległości z tytułu odsetek od niezapłaconych w terminach płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I, II, III, IV kwartał 2020r., równocześnie pouczono zobowiązanego o konsekwencjach w przypadku, gdy należności objęte upomnieniem nie zostaną zapłacone. Upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu 26 października 2021r. po bezskutecznym upływie terminu, tytuł wykonawczy został wystawiony 27 stycznia 2022r.
Podobnie, podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 115 § 7 w zw. Z art. 155 § 1 pkt 6 u.p.e.a. oraz art. 62 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa należy uznać za chybione.
Jak wynika z akt sprawy, w dacie zwrotu ww. "nadpłaty" tj. 24 listopada 2021r. organ egzekucyjny nie mógł zastosować wobec zobowiązań z tytułu odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I, II, III, IV kwartał 2020r. środka egzekucyjnego poprzez zajęcie pozostałych środków znajdujących się na koncie depozytowym organu egzekucyjnego, ponieważ na ten dzień brak było tytułu wykonawczego obejmującego przedmiotowe zaległości podatkowe. Kwestionowany tytuł wykonawczy został wystawiony 27 stycznia 2022r.
Słusznie wywodzono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż organ podatkowy może dysponować środkami znajdującymi się na rachunku podatkowym podatnika - na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a organ egzekucyjny może dysponować środkami znajdującymi się na depozytowym koncie organu egzekucyjnego wyłącznie zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – nawet w sytuacji gdy jest to ten sam organ, działający jednak w każdym postepowaniu w innym charakterze.
Odnosząc się do powiązanego z powyższą kwestią zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu "art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt. 1 i 4 O.p. poprzez ich niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że zobowiązanie egzekwowane w postępowaniu, którego dotyczy zaskarżone postanowienie było wymagalne pomimo jego spełnienia przez Skarżącego i dokonania na rzecz Skarżącego zwrotu nadpłaty przez organ I instancji, podczas gdy - z uwagi na uprzednie spełnienie zobowiązania - zobowiązanie to wygasło przed wszczęciem egzekucji" – również należy uznać go za bezzasadny.
Jak wskazano powyżej zwrot środków z rachunku depozytowego organu egzekucyjnego nie nastąpił w wyniku błędu organu, bowiem organ egzekucyjny nie mógł dokonać zaliczenia tych środków na poczet odsetek od nieuregulowanych w terminach płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I, II, III, IV kwartał 2020r., na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, a jedynie zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 115 u.p.e.a.). Na dzień dokonania zwrotu środków z rachunku depozytowego tj. 24 listopada 2021r. organ egzekucyjny nie posiadał tytułu wykonawczego obejmującego zaległości podatkowe z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminach płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I, II, III, IV kwartał 2020 r.
W myśl ww. art. 115 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie ma możliwości zaliczenia kwoty z rachunku depozytowego na poczet zaległości podatkowych nie objętych tytułem wykonawczym, gdyż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym nie przewiduje zaliczenia nadpłat bądź nienależnych wpłat, za wyjątkiem wspomnianego art. 115 § 7 u.p.e.a.
Sformułowany przez Skarżącego zarzut braku rozliczenia przez organ egzekucyjny środków pieniężnych znajdujących się na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego nie może zostać podzielony przez Sąd, także i z innych względów.
W ocenie Skarżącego takie rozliczenie i zarazem zaliczenie powinno zostać dokonane niezależnie od tego, czy do nadpłaty zastosowanie znajdowałby art. 62 § 1 O.p. czy też art. 115 § 7 u.p.e.a. Tymczasem, konto organu podatkowego (wierzyciela) tzw. mikrorachunek podatnika, a konto depozytowe organu egzekucyjnego (na które Skarżący dokonał wpłaty) są kontami odrębnymi. Każde z nich podlega odrębnym regulacjom prawnym. Mikrorachunek podatnika jest to indywidualny rachunek podatkowy, za pomocą którego od stycznia 2020 r. podatnik może dokonywać wpłat na podatek PIT, CIT, VAT. Wpłaty dokonane na ten rachunek rozlicza się na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w tym m.in. na podstawie przywołanego przez Skarżącego art. 62 § 1 O.p. w orzecznictwie sądów administracyjnych, jednolicie przyjmuje się, że przepis ten odnosi się do wpłat własnych podatnika, których nie można utożsamiać z wpłatą uzyskaną z egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych.
W art. 62 § 1 O.p. mowa jest bowiem o "dokonanej wpłacie", co oznacza, że chodzi o wpłatę dokonaną dobrowolnie przez podatnika (tak; wyrok NSA z 14 sierpnia 2012r. sygn. akt II FSK 142/11 oraz z 13 lutego 2014r. sygn. akt II FSK 486/120).
Konto depozytowe organu egzekucyjnego służy natomiast do ewidencji wpłat i przekazywania kwot wyegzekwowanych w toku egzekucji administracyjnej na rachunki wierzycieli. Środki uzyskane w postępowaniu egzekucyjnym znajdujące się na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego, nie mogą więc być utożsamiane z wpłatą na konto wierzyciela w rozumieniu art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej i nie można do nich stosować regulacji dotyczących dobrowolnych wpłat podatnika, lecz przepisy dotyczące należności uzyskanych w wyniku zastosowania środków przymusu. Sposób rozdysponowania kwoty uzyskanej w toku egzekucji określają natomiast w sposób ścisły przepisy upea.
Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny uprzednio prowadził wobec Skarżącego egzekucję na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na inne zobowiązania, w tym również na zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-36 za 2020 r. W dniu 19 listopada 2021r. Skarżący dokonał wpłacił na konto depozytowe organu egzekucyjnego kwotę 31.200,00 zł. W tytule wpłaty Skarżący wskazał wprost, że wpłata dotyczy "spł. zal. podatkowych własn. Nip [...] - tyt. wyk: [...];[...];[...];[...]". Wpłata w dniu 23 listopada 2021r. została zaliczona na należności dochodzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] stosownie do art. 115 § 7 u.p.e.a., który stanowi, że środki pieniężne pozostałe po podziale kwoty uzyskanej z egzekucji organ egzekucyjny z urzędu zalicza na poczet innej należności pieniężnej zobowiązanego objętej tytułem wykonawczym, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, obciążających zobowiązanego.
Po rozliczeniu przez organ egzekucyjny ww. wpłaty na poczet wszystkich zobowiązań dochodzonych w toku egzekucji nadwyżka środków pieniężnych w kwocie 1.400,56 zł została zwrócona przez ten organ na rachunek bankowy Skarżącego. W chwili dokonywania zwrotu, Skarżący posiadał zaległości podatkowe z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminach płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizyczny za I, II, III, IV kwartał 2020r. jednakże tytuł wykonawczy na te zobowiązania nie był jeszcze wystawiony, nastąpiło to dopiero – jak wcześniej wskazano – 27 stycznia 2022r.
Procedowaniu organu egzekucyjnego, w powyższym zakresie, nie można zatem zarzucić żadnych nieprawidłowości czy niezgodności z obowiązującymi przepisami.
Podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu "art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a, w zw. z art. 59 § 1 pkt. 1 i 4 O.p. poprzez ich niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że zobowiązanie egzekwowane w postępowaniu, którego dotyczy zaskarżone postanowienie nie wygasło, podczas gdy dochodzone zobowiązanie wygasło przed wszczęciem egzekucji" – również jest bezzasadny.
Z akt sprawy wynika, że 28 lutego 2022r. tj. po wszczęciu egzekucji administracyjnej, dłużnik zajętej wierzytelności dokonał częściowej realizacji zajęcia egzekucyjnego przekazując kwotę 144,46 zł, którą rozliczono na koszty egzekucyjne 111,28 zł oraz należne odsetki 33,18 zł. W związku z rozliczeniem ww. wpłaty, kwota odsetek do zapłaty od nieuregulowanych zaliczek na podatek dochodowy uległa zmniejszeniu i wynosi za I kwartał 2020 r. - 96,00 zł, za II kwartał 2020 r. - 158,00 zł, za III kwartał 2020 r. - 88,00 zł, za IV kwartał 2020 r. - 32,00 zł. A zatem jak słusznie wskazywały organy obydwu instancji, nie doszło do wygaśnięcia w całości zobowiązań podatkowych z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminach płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I, II, III, IV kwartał 2020 r. objętych ww. tytułem wykonawczym z 27.01.2022 r. nr [...].
Z przedstawionych powyżej przyczyn, powoływane w skardze zarzuty stanowiące próbę zwalczania stanowiska wierzyciela, nie mogły w rozpatrywanej sprawie odnieść zamierzonego skutku.
Reasumując Sąd uznał, że skarga nie była zasadna. W zaskarżonym postanowieniu wierzyciel prawidłowo orzekł o oddaleniu zarzutów skarżącego na prowadzone postępowanie egzekucyjne, słusznie stwierdzając, że dochodzony obowiązek istnieje i jest wymagalny, jak również nie zaistniały nieprawidłowości w zakresie doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Rozpoznając sprawę., Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nieprawidłowości związanych z obowiązkiem przesłania zobowiązanemu upomnienia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a, oddalił skargę