Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1180/20

Uzasadnienie

Pismem z dnia 27 lutego 2020 r. znak: [...] [...] Centrum Przedsiębiorczości w K., pełniące rolę Instytucji Pośredniczącej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020, zawiadomiło Beneficjenta - G. K. oraz realizatora projektu - Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia w trybie art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.) kwoty do zwrotu w projekcie pn. Bariery zmieniamy na szansę, przekazanej Beneficjentowi na podstawie zawartej pomiędzy Beneficjentem a MCP umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia 15 czerwca 2016 r., zmienionej następnie aneksami nr [...] z dnia 27 października 2016 r, nr [...] z dnia 24 lutego 2017 r. oraz nr [...] z dnia 7 maja 2017 r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa 9 Region spójny społecznie, Działanie 9.1, Poddziałanie 9.1.1.

Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte po bezskutecznym upływie terminu do uczynienia przez Beneficjenta zadość wezwaniu organu l instancji do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania - środków dofinansowania w łącznej wysokości 4.749,38 zł, na którą składa się kwota w wysokości 1.248,03 zł pochodząca ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz kwota w wysokości 3.501,35 zł pochodząca ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego wraz z należnymi odsetkami, liczonymi jak dla zaległości podatkowych, od wskazanych w przedmiotowym wezwaniu dat.

Wezwanie do zwrotu środków z dnia 5 lutego 2020 r. znak: [...] zawierało wskazanie stwierdzonych w trakcie przeprowadzonej kontroli projektu nieprawidłowości przy realizacji zamówienia na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań zlokalizowanych w K. na ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...]. Jak wynika z uzasadnienia wezwania do zwrotu środków, Beneficjent szacując wartość robót budowlanych w ww. mieszkaniach chronionych, podzielił zakres prac na osobne zamówienia ze względu na lokalizację lokali, nie uwzględniając faktu, iż prace adaptacyjne stanowią ten sam przedmiot zamówienia, a więc są tożsame rodzajowo i funkcjonalnie oraz możliwe jest udzielenie zamówień w tym samym czasie i wykonanie zamówień przez jednego wykonawcę. Powyższe, w ocenie MCP, stanowiło naruszenie procedur obowiązujących przy udzielaniu zamówień, mianowicie sekcji 6.6 pkt 2a oraz sekcji 6.6.1 pkt 1 Podręcznika kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020, Wytyczne Programowe Instytucji Zarządzającej RPO WM 2014-2020 oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, co jest równoznaczne z naruszeniem § 8 ust. 2 i 3 oraz §11 ust. 1 i 2 lit. a) Umowy.

Pismem z dnia 16 marca 2020 r. znak: [...] Realizator projektu zwrócił się do organu l instancji o zawieszenie prowadzonego przez niego pod znakiem sprawy: [...] postępowania administracyjnego. Uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego Realizator projektu wyjaśnił, że dnia 10 stycznia 2020 r. zwrócił się do Ministerstwa Rozwoju z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie oceny poprawności podjętych przez beneficjenta działań, mających na celu dokonanie szacowania wartości zamówień, które dotyczyły prac adaptacyjnych w trzech lokalach chronionych zlokalizowanych na terenie G. K., a w konsekwencji zasadności nałożenia korekty finansowej, jak również poprawności samej kontroli przeprowadzonej u beneficjenta. W dniu 30 stycznia 2020 r. ww. pismo zostało przekazane Ministerstwu Funduszy i Polityki Regionalnej, a jednocześnie Urzędowi Zamówień Publicznych. Powołując się na treść art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazał, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji we wszczętym postępowaniu administracyjnym, zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego, tj. wydania rozstrzygnięcia bądź przez Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej, bądź przez Urząd Zamówień Publicznych.

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2020 r. nr [...] organ l instancji odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia 4 czerwca 2020 r. nr [...] Dyrektor [...] Centrum Przedsiębiorczości określił kwotę przypadającego do zwrotu przez Beneficjenta dofinansowania w łącznej wysokości 4.749,38 zł wraz z należnymi odsetkami liczonym jak dla zaległości podatkowych, na którą składa się kwota w wysokości 1.248,03 zł pochodząca ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego wraz z należnymi odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek bankowy Beneficjenta, tj. od dnia 26 października 2016 r. do dnia zwrotu oraz kwota w wysokości 3.501,35 zł pochodząca ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego wraz z należnymi odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek bankowy Beneficjenta, tj. od dnia 5 grudnia 2016 r. do dnia zwrotu.

Od powyższej decyzji G. K., reprezentowana przez Realizatora projektu, złożyła odwołanie, w którym wskazała, że podtrzymuje swoje stanowisko przekazane do [...] Centrum Przedsiębiorczości pismem z dnia 22 lipca 2019 r. znak sprawy: [...] Odwołując się do treści tego pisma strona podniosła, że postępowania o udzielenie zamówień publicznych na wykonanie robót budowlanych w lokalach mieszkalnych adoptowanych na mieszkania chronione przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] zostały przeprowadzone w trybie zamówienia do 30.000,00 euro, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Podstawę oszacowania wartości zamówienia stanowiły - w każdym z omawianych przypadków - kosztorysy inwestorskie opracowane zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2004 r. w sprawie określenia metod i podstaw sporządzenia kosztorysu inwestorskiego, obliczenia planowanych kosztów prac projektowych oraz planowanych kosztów robót budowlanych określonych w programie funkcjonalno-użytkowym.

Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. dokonał więc oszacowania wartości zamówienia z należytą starannością, przy zachowaniu zasad określonych w art. 32-24 ustawy Prawo zamówień publicznych. Wartość szacunkowa każdego z zamówień nie przekraczała wyrażonej w złotych polskich równowartości 30.000,00 euro. Dalej strona odwołująca wskazała, że nie istnieją podstawy prawne do uznania, że wszystkie ww. postępowania należało zgrupować w jedno lub uznać za postępowania tożsame, a przy ich udzieleniu należało zastosować tryby przewidziane w ustawie Prawo zamówień publicznych, gdyż każdy z ww. lokali jest samodzielny i wyodrębniony.

G. K. podniosła, że żadnego z lokali nie da się połączyć w jedną funkcjonalną całość. Uprawnione było zatem, jej zdaniem, udzielenie tych zamówień jako odrębnych. Strona wyjaśniła, że ogłoszenia o zamówieniu publicznym (obowiązek publikacji dotyczył wyłącznie zamówień podstawowych) zostały podane do publicznej wiadomości na stronie internetowej zamawiającego. Każdy mógł zatem zapoznać się z ich treścią i przystąpić do udziału w postępowaniu. W przypadku zamówień dodatkowych (uzupełniających) i zamiennych do zamówień podstawowego, zamówień udzielono dotychczasowym wykonawcom robot. Zakres robót niezbędnych do wykonania, zaniechanych, a także ich wartość ustalano każdorazowo na podstawie protokołów konieczności i kosztorysów ofertowych opracowanych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2004 r. w sprawie określenia metod i podstaw sporządzenia kosztorysu zatwierdzonych przez inspektora nadzoru inwestorskiego odpowiedniej specjalności.

Gmina wskazała również, że w przypadku zamówień dodatkowych zmiana wykonawcy byłaby całkowicie nieuzasadniona ekonomicznie i technologicznie, gdyż przedmiotem zamówienia były roboty budowlane ściśle związane z robotami podstawowymi. W ocenie strony, zamawiający przeprowadził postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego prawidłowo, z zachowaniem należytej staranności, zapewnił równe traktowanie i szansę każdemu z przedsiębiorców działających na rynku nie faworyzując żadnego z nich. Nie może być więc mowy o naruszeniu przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych. W odwołaniu G. K. podniosła także, że podtrzymuje swoje stanowisko przekazane do [...] Centrum Przedsiębiorczości pismem z dnia 25 października 2019 r. znak sprawy [...], w którym zakwestionowała ustalenia zawarte w informacji pokontrolnej doręczonej z dnia 21 października 2019 r. znak: [...] i wniosła o uchylenie decyzji o nałożeniu korekty finansowej.

Powołując się na treść ww. pisma, Gmina wskazała, że informacji pokontrolnej zarzuciła: 1. rażące błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych przez Zespół kontrolny za podstawę sporządzenia rzeczonej Informacji;

2. błędną wykładnię przepisu art. 32 i 33 w związku z art. 2 pkt 5b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych poprzez uznanie, iż zamawiający przy szacowaniu wartości zamówień publicznych na wykonanie robót budowlanych w lokalach mieszkalnych przy ul. [...], a także os. [...] zobowiązany był zsumować wartości szacunkowe poszczególnych zamówień w całość, a w konsekwencji prowadzić przedmiotowe postępowania w trybach określonych przepisami ustawy Prawo zamówień publicznych. W piśmie tym, odwołując się do treści art. 2 pkt 5d ustawy Prawo zamówień publicznych zawierającego definicję obiektu budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia wskazanych wyżej postępowań, Gmina podniosła, że skoro roboty budowlane były wykonywane w różnych budynkach oddalonych od siebie o kilka kilometrów, a także w wyodrębnionych gospodarczo i funkcjonalnie lokalach mieszkalnych - to nie zachodziła tożsamość przedmiotowa, która skutkowałaby obowiązkiem sumowania szacunkowej wartości poszczególnych zamówień w jedno. W ocenie strony odwołującej, kontrolujący nie wskazał w jaki sposób inwestycje realizowane w ramach wymienionych zamówień składać by się miały na jedno zamierzenie budowlane wyznaczone wspólną funkcją gospodarczą i techniczną, jaką te mają pełnić, a takie bowiem dopiero ustalenie nakładałoby na zamawiającego obowiązek łącznego szacowania, to jest sumowania wartości wszystkich robót budowlanych składających się na ww. zamierzenie. Uzasadniając swoje stanowisko, że nie można wszystkich trzech lokali uznać za jeden obiekt budowlany pełniący samodzielnie funkcje gospodarczą lub techniczną, strona odwołała się również do treści art. 1 ust. 2 lit. b dyrektywy 2004/18/WE, zgodnie z którym, obiekt budowlany to "wynik całości robót budowlanych w zakresie budownictwa lub inżynierii lądowej i wodnej, który może samoistnie spełnić funkcję gospodarczą lub techniczną. Z treści odwołania wynika, że G. K. zanegowała również stanowisko zespołu kontrolującego, iż zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 wszystkie zadania w projekcie, nawet te wykonane przed podpisaniem umowy o dofinansowanie muszą być realizowane zgodnie z zasadami dotyczącymi wydatkowania środków publicznych, a więc między innymi zgodnie z zasadą wyboru wykonawców z zastosowaniem trybów konkurencyjnych odpowiednich ze względu na wartość zamówień tożsamych w projekcie. Zdaniem strony, w rzeczywistości wymóg ten obowiązuje beneficjentów od dnia 1 stycznia 2018 r., a przedmiotowe postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zostały wszczęte i były prowadzone w 2016 r. Reasumując Gmina wskazała, że jej zdaniem nie doszło do naruszenia postanowień § 8 ust. 2 oraz § 11 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie projektu. W odwołaniu strona, wskazując jako podstawę prawną art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniosła również o zawieszenie prowadzonego przez [...] Centrum Przedsiębiorczości postępowania administracyjnego. Uzasadniając swój wniosek wskazała, że pismem z dnia 10 stycznia 2020 r. znak: [...] zwróciła się do Ministra Rozwoju z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie oceny poprawności podjętych przez beneficjenta działań, mających na celu dokonanie szacowania wartości zamówień, które dotyczyły prac adaptacyjnych w trzech lokalach chronionych zlokalizowanych na terenie G. K., a w konsekwencji zasadności nałożenia przez kontrolującego korekty finansowej, jak również poprawności samej kontroli przeprowadzonej u beneficjenta. Wyjaśniła, że pismo to zostało następnie przekazane do Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej oraz Urzędu Zamówień Publicznych, a do dnia 10 czerwca 2020 r. nie otrzymała odpowiedzi na ww. pismo. Zdaniem Gminy, w sprawie występuje zatem zagadnienie wstępne, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia uzależnione jest rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji.

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2020 r. Zarząd Województwa, wskazując na brak wystąpienia w sprawie zagadnienia wstępnego, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd uzależnione byłoby rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji, odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego pod znakiem sprawy: [...].

Rozpoznając przedmiotowe odwołanie decyzją z dnia 23 września 2020 r. nr [...] Zarząd Województwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Centrum Przedsiębiorczości z dnia 4 czerwca 2020 r. nr [...] W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji przytoczył treść art. 2 pkt 36, pkt 37 art. 122 ust. 2, art. 125 ust. 1 w zw. z ust. 4 lit. a pkt i i ii, art. art. 143 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.EU.L.2013.347.320 ze zm.), art. 9 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 9 lit. c ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., zwanej przez organ także "ustawą wdrożeniową"), art. 60 pkt 6, art. 184 ust. 1, art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.).

Organ odwoławczy stwierdził, że z treści decyzji organu I instancji wynika, że Beneficjent przez nieuprawniony podział zamówienia publicznego (zamówienie na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...]) i niezastosowanie przepisów Prawa zamówień publicznych, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 Prawa zamówień publicznych, zgodnie z § 11 ust. 1 i 2 lit. a Umowy o dofinansowanie oraz zgodnie z sekcją (podrozdziałem) 6.6 pkt 2a PKW, nienależycie oszacował wartość zamówienia, przez co nie zastosował procedur wyboru wykonawcy zamówienia zgodnie z art. 32 ust. 1 Prawa zamówień publicznych oraz sekcją 6.6. 1 pkt 1 PKW. Zarząd Województwa stwierdził, że organ l instancji wskazał, że Beneficjant szacując wartość robót budowlanych w mieszkaniach chronionych, podzielił zakres prac na osobne zamówienia ze względu na lokalizację lokali.

W ocenie organu l instancji, działanie to było nieuprawnione, bowiem sprzeczne z przepisami Prawa zamówień publicznych w kontekście zachowania należytej staranności przy szacowaniu wartości zamówień (art. 32 ust. 1 tej ustawy). Zdaniem organu l instancji, zamówienia te były tożsame pod względem przedmiotowym i funkcjonalnym, a nadto mogły być wykonane w jednym czasie i przez jednego wykonawcę, co oznacza, że należało zsumować ich wartość w celu ustalenia prawidłowego trybu wyboru wykonawców. Organ odwoławczy podniósł, że jak wskazał organ l instancji, wartość zamówienia - zarówno szacunkowa w wysokości 142.007,38 zł netto i podwyższona później do wysokości 154.758,07 zł netto, jak też przedstawiona do rozliczenia we wnioskach o płatność nr [...] i nr [...] - w wysokości 175 902,75 zł netto, przewyższa próg 30.000,00 EUR, określony w art. 4 pkt 8 Prawa zamówień publicznych, poniżej którego Beneficjent może przeprowadzać zamówienia bez zastosowania przepisów Prawa zamówień publicznych.

Tym samym, w ocenie organu l instancji, Beneficjent naruszył § 8 ust. 2 i 3 oraz § 11 ust. 1 i 2 lit. a Umowy o dofinansowanie w związku z naruszeniem art. 32 ust. 1 Prawa zamówień publicznych oraz sekcji (podrozdziału) 6.6 pkt 2a i sekcji 6.6.1 pkt 1 PKW, tj. wykorzystał środki z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych.

Zarząd Województwa stwierdził, że zdaniem organu l instancji, opisane wyżej naruszenia stanowiły nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 skutkującą koniecznością zwrotu nieprawidłowo wydatkowanych przez Beneficjenta środków na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Określając kwotę przypadającą do zwrotu, organ l instancji wskazał, że nieprawidłowość w ramach wniesionego wkładu własnego wynosi 47.493,75 zł i została obliczona przy zastosowaniu stawki 25% korekty do wydatków na roboty budowlane dotyczących remontu ww. mieszkań, przedstawionych do rozliczenia w ramach zatwierdzonych wniosków o płatność nr: [...] i [...] Od wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z wkładem własnym, który nie podlega odzyskiwaniu, zgodnie z § 10 ust. 5 Umowy należy proporcjonalnie dokonać obniżenia kosztów pośrednich rozliczanych stawką ryczałtową, tj. 10%. Kwotę środków do zwrotu, stanowi kwota kosztów pośrednich w łącznej wysokości 4.749,38 zł, obliczona od wartości wydatków uznanych przez MCP za niekwalifikowane w wysokości 47.493,75 zł.

Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach organu l i II instancji, treści zaskarżonej decyzji oraz odwołania, Zarząd Województwa stwierdził, iż w pełni podziela dokonane przez organ I instancji ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy. Organ II instancji wskazał jednocześnie, że organ l instancji dopuścił się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu podrozdziału 6.6 pkt 2a oraz sekcji 6.6.1 pkt 1 Podręcznika kwalifikowania wydatków do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, który to Podręcznik, jako wytyczne programowe Instytucji Zarządzającej RPO WM 2014-2020, w związku z nowelizacją Ustawy wdrożeniowej (ustawa z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz. 1475, dalej: "Ustawa nowelizująca Ustawę wdrożeniową") w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie był już stosowany.

W ocenie organu II instancji, wskazany wyżej błąd w subsumpcji pozostaje jednak irrelewantny z punktu widzenia prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, ponieważ nie zmienia faktu, że strona nie zachowując należytej staranności w zakresie szacowania wartości zamówień na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...], a w konsekwencji niezastosowanie procedury wyboru wykonawcy zamówień na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych, naruszyła § 8 ust. 2 i 3 oraz § 11 ust. 1 i 2 lit. a Umowy o dofinansowanie w zw. z art. 32 Prawa zamówień publicznych, tj. naruszyła procedury obowiązujące przy wydatkowaniu środków dofinansowania pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych. W pozostałym zakresie subsumpcja zastosowanych przez organ l instancji norm prawnych do ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego została, w ocenie organu odwoławczego, przeprowadzona w sposób prawidłowy.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji wskazał, że zawierając Umowę o dofinansowanie, Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu pn. Bariery zmieniamy na szansę zgodnie z jej postanowieniami oraz wnioskiem o dofinansowanie (§ 2 ust. 2 Umowy o dofinansowanie). Jak wynika z treści § 8 ust. 2 tej umowy w jej pierwotnym brzmieniu, Beneficjent zobowiązał się również do stosowania przy realizacji projektu wytycznych horyzontalnych i wytycznych programowych, o których mowa w § 1 pkt 46 i 47 Umowy o dofinansowanie, w tym Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 z dnia 10 kwietnia 2015 r. (MliR/H 2014-2020/12(01)/04/2015) oraz Podręcznika kwalifikowania wydatków.

Z kolei zgodnie z § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w jej pierwotnym brzmieniu, Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, procedurami przewidzianymi w ramach Programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie projektu.

Zarząd Województwa wyjaśnił, że procedury wyboru wykonawcy zamówienia zostały określone w § 11 ust. 1-3 Umowy o dofinansowanie projektu, a analogiczne postanowienia do tych zawartych w umowie zawierały również Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków (podrozdział 6.5 pkt 1 i 2) oraz Podręcznik kwalifikowania wydatków (podrozdział 6.6 pkt 1 i 2). Na podstawie § 11 ust. 1 Umowy o dofinansowanie projektu w jej pierwotnym brzmieniu, Beneficjent zobowiązał się do przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w ramach Projektu w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców. Procedura wyboru wykonawcy zamówienia uzależniona była od rodzaju podmiotu udzielającego zamówienia oraz wartości zamówienia. Organ II instancji stwierdził, że jak wynika z treści § 11 ust. 2 tej umowy udzielenie zamówienia w ramach projektu następuje zgodnie z: a) ustawą Pzp - w przypadku Beneficjenta będącego podmiotem zobowiązanym zgodnie z art. 3 ustawy Pzp do jej stosowania albo b) zasadą konkurencyjności (...) w przypadku i) Beneficjenta nie będącego podmiotem zobowiązanym zgodnie z art. 3 ustawy Pzp do jej stosowania, w przypadku zamówień publicznych przekraczających wartość 50 tyś.

PLN netto (...) ii) Beneficjenta, o którym mowa w lit. a, w przypadku zamówień publicznych o wartości równej lub niższej od kwoty określonej w art. 4 pkt 8 ustawy Pzp (...), a jednocześnie przekraczającej 50 tyś. PLN netto.

W ocenie organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że Beneficjent, jako jednostka sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o finansach publicznych był objęty zakresem podmiotowym art. 3 Prawa zamówień publicznych, co oznacza, że jeśli w sprawie nie zaszły przesłanki wyłączenia stosowania ustawy, określone w art. 4 Prawa zamówień publicznych, winien przeprowadzić zamówienia na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...] zgodnie z procedurami przewidzianymi w Prawie zamówień publicznych.

Organ II instancji stwierdził, że jak wynika z przedstawionego przez Beneficjenta w dniu 8 maja 2019 r. w systemie SL2014 harmonogramu realizacji zamówień publicznych, wykonawcy robót budowlanych w mieszkaniu na os. [...] [...] (poz. 5 harmonogramu) oraz w mieszkaniach przy ul. [...] (poz. 6 harmonogramu) zostali przez niego wybrani na podstawie dwóch rozeznań rynku przeprowadzonych w maju 2016 r. pn. "Wykonanie robót budowlanych os. [...] [...] K." oraz "Wykonanie robót budowlanych ul. [...]". Z kolei w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], Beneficjent wskazał, że postępowania o udzielenie zamówień publicznych na wykonanie robót budowlanych w lokalach mieszkalnych adaptowanych na mieszkania chronione przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...] zostały przeprowadzone w trybie zamówienia do 30.000,00 euro, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 4 pkt 8 Prawa zamówień publicznych, a podstawę oszacowania wartości zamówienia stanowiły kosztorysy inwestorskie.

Zarząd Województwa wskazał, że z przedłożonych na etapie kontroli projektu kosztorysów inwestorskich wynika, że wartość netto wyceny robót w poszczególnych lokalizacjach, bez robót dodatkowych do zamówienia nr [...], wynosiła odpowiednio: 36.784,32 zł (kosztorys inwestorski z dnia 2 maja 2016 r., os. [...] [...]), 35.776,67 zł (kosztorys inwestorski z dnia 12 maja 2016 r., ul. [...]) i 46.155,09 zł (kosztorys inwestorski z dnia 12 maja 2016 r., ul. [...]). Z kolei wartość robót dodatkowych do zamówienia nr 271. 1.494.2016, prowadzonego pod nr [...], została oszacowana na kwotę 12.838,81 zł netto (kosztorys ofertowy z dnia 3 czerwca 2016 r.), a do zamówienia nr [...], prowadzonego pod nr [...], została oszacowana na kwotę 12.750,69 zł netto (kosztorys ofertowy z dnia 29 czerwca 2016 r.).

Organ II instancji stwierdził, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów oraz ustaleń dokonanych przez organ l instancji w zakresie stanu faktycznego sprawy, które nie zostały zakwestionowane przez stronę, a zatem są bezsporne, wynika, iż wskazane powyżej postępowania zostały przeprowadzone w trybie zamówienia do 30.000,00 EUR, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 4 pkt 8 Prawa zamówień publicznych, w ramach własnego regulaminu dla zamówień od 2.500,00 do 30.000,00 EUR netto. Wybrany tryb udzielenia zamówienia w każdym przypadku wymagał zgody i akceptacji Dyrektora Realizatora projektu lub osoby działającej z jego upoważnienia. Organ odwoławczy podniósł, że dokumenty związane z ww. trybem udzielenia zamówień zawierały m.in. informacje w zakresie szacunkowych wartości zamówień. Stosownie do treści pisma z dnia 4 maja 2016 r., przekazującego Dyrektorowi Realizatora projektu do zatwierdzenia wniosek "o przeprowadzenie zamówienia publicznego na wykonanie robót budowlanych w zakresie przystosowania lokalu na os. [...] [...] na potrzeby mieszkania chronionego dla osób bezdomnych" i załączonego do niego wniosku o zatwierdzenie trybu zamówienia z dnia 11 maja 2016 r., szacunkowa wartość zamówienia wraz z zamówieniem uzupełniającym, które przeprowadzono jeszcze na etapie szacowania wartości robót wynosiła 55.176,48 zł netto.

Wartość szacunkową ustalono na podstawie kosztorysu inwestorskiego. Zgodnie natomiast z pismami z dnia 6 czerwca 2016 r., przekazującymi Dyrektorowi Realizatora projektu do zatwierdzenia wnioski o "przeprowadzenie zamówienia publicznego na wykonanie bieżącego remontu w zakresie przystosowania lokalu przy ul. [...] w K. na potrzeby mieszkania chronionego" oraz "przeprowadzenie zamówienia publicznego na wykonanie bieżącego remontu w zakresie przystosowania lokalu przy ul. [...] w K. na potrzeby mieszkania chronionego", szacunkowa wartość zamówień wynosiła odpowiednio 48.203,25 zł netto oraz 38.627,65 zł netto. Z pism tych również wynika, że wartości szacunkowe ustalono na podstawie kosztorysów inwestorskich. Łączna szacunkowa wartość zamówień przeprowadzonych na przełomie maja i czerwca 2016 r. wynosiła zatem 142.007,38 zł netto. Organ I instancji stwierdził, że mając na uwadze, że w momencie szacowania wartości zamówienia obowiązywało rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie średniego kursu złotego w stosunku do euro stanowiącego podstawę przeliczania wartości zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2254), zgodnie z którym kurs euro stanowiący podstawę przeliczania wartości zamówień publicznych wynosił 4,1749 zł, łączna szacunkowa wartość zamówień wynosiła zatem 34.014,56 euro netto (142.007,38: 4,1749 = 34.014,56).

Ponadto, jak wynika z przedstawionych przez Beneficjenta do rozliczenia we wnioskach o płatność nr [...] i nr [...] faktur dotyczących prac adaptacyjnych zrealizowanych w ww. mieszkaniach, łączna wartość tych prac wynosiła 175.902,75 zł netto, a zatem również przekraczała próg 30.000,00 euro.

Zdaniem Zarządu Województwa, skoro łączna wartość zamówień przekraczała wyrażoną w złotych równowartość kwoty 30.000,00 euro, o której mowa w art. 4 pkt 8 Prawa zamówień publicznych, Beneficjent był zobowiązany do przeprowadzenia ww. zamówień zgodnie z procedurami przewidzianymi w Prawie zamówień publicznych. Za prawidłowe organ odwoławczy uznał stanowisko organu l instancji, że prace adaptacyjne stanowiące przedmiot zamówień były tożsame rodzajowo i funkcjonalnie oraz możliwe było udzielenie tych zamówień w tym samym czasie i wykonanie zamówień przez jednego wykonawcę, co obligowało Beneficjenta do zsumowania wartości poszczególnych zamówień i przeprowadzenia wyboru wykonawcy zamówień w odpowiednim dla Prawa zamówień publicznych trybie.

Organ II instancji nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym przez stronę w odwołaniu, że zamawiający był uprawniony do przeprowadzenia przedmiotowych postępowań we wskazanym wyżej trybie, tj. do 30.000,00 euro, a nadto, że nie istnieją podstawy prawne dla uznania, że wszystkie ww. postępowania należało zgrupować w jedno lub uznać za postępowania tożsame, a przy ich udzieleniu należało stosować tryby przewidziane w ustawie Prawo zamówień publicznych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że warunki realizacji zamówień publicznych, w tym szacowania ich wartości zostały określone w przepisach Prawa zamówień publicznych (zwłaszcza art. 32 ust.

1) oraz sekcji 6.5.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, do stosowania których Beneficjent zobowiązał się na podstawie § 8 ust. 2 w zw. z § 1 pkt 46 lit. e Umowy o dofinansowanie w jej pierwotnym brzmieniu, jak również sekcji 6.6.1 pkt 1 Podręcznika kwalifikowania wydatków, do stosowania których Beneficjent zobowiązał się na podstawie § 8 ust. 2 w zw. z § 1 pkt 47 Umowy o dofinansowanie w jej pierwotnym brzmieniu.

W omawianym stanie faktycznym ocenie podane zostały jednak jedynie postanowienia zawarte w Prawie zamówień publicznych oraz zapisy Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków. Organ II instancji wskazał, że ocena prawidłowości wyboru przez Beneficjenta procedur, zgodnie z którymi należało udzielić ww. zamówień, a co z tym związane, oszacowania wartości ww. zamówień nie mogła zostać przeprowadzona, jak uczynił to błędnie w zaskarżonej decyzji organ l instancji, przez pryzmat zapisów podrozdziału 6.6 pkt 2a oraz sekcji 6.6.1 pkt 1 Podręcznika kwalifikowania wydatków. Podręcznik ten, choć zawiera identyczne w swej treści zapisy w zakresie szacowania wartości zamówień do zapisów sekcji 6.5.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, jako wytyczne programowe, w związku z nowelizacją Ustawy wdrożeniowej (art. 18 ust. 2 w zw. żart. 19 ust. 2 Ustawy nowelizującej Ustawę wdrożeniową), w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie był już przez Instytucję Zarządzającą RPO WM 2014-2020 stosowany.

Zarząd Województwa stwierdził, że z przepisów Ustawy nowelizującej Ustawę wdrożeniową wynika, iż w przypadku umów o dofinansowanie projektu zawartych oraz decyzji o dofinansowaniu projektu podjętych na mocy przepisów ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w brzmieniu sprzed dnia 2 września 2017 r., w których beneficjenci zobowiązali się do stosowania wytycznych horyzontalnych oraz wytycznych programowych albo wyłącznie wytycznych horyzontalnych, po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, stosuje się tylko i wyłącznie wytyczne horyzontalne.

W ocenie organu odwoławczego, skoro Ustawa nowelizująca Ustawę wdrożeniową zniosła uprawnienia Instytucji Zarządzającej RPO WM 2014-2020 do stosowania wytycznych programowych, w tym także Podręcznika kwalifikowania wydatków nie ulega wątpliwości, że dokumentem, w oparciu o który należało dokonać ww. oceny są przepisy Prawa zamówień publicznych oraz wytyczne horyzontalne - Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków.

Powołując się na treść art. 32 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy Prawo zamówień publicznych organ II instancji wskazał, że z przepisów tych wynika dla zamawiającego zakaz dzielenia zamówienia lub zaniżania jego wartości w taki sposób, że w wyniku tego podziału dochodzi do wyłączenia stosowania przepisów Prawa zamówień publicznych lub do stosowania niewłaściwych przepisów, nieodpowiadających wartości danego zamówienia. Zdaniem organu odwoławczego, w celu ustalenia, czy w niniejszym stanie faktycznym mamy do czynienia z odrębnymi zamówieniami, czy też z jednym zamówieniem, konieczne jest ustalenie, czy zamówienia te były tożsame pod względem przedmiotowym oraz czy zachodziła możliwość realizacji zamówienia przez jednego wykonawcę, a także czy zachodziła między nimi tożsamość czasowa. Organ zauważył, że z treści sekcji 6.5.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków wynika, że szacowanie wartości zamówienia publicznego jest dokonywane z należytą starannością, z uwzględnieniem ewentualnych zamówień uzupełniających, o których mowa w art. 67 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz art. 134 ust. 6 pkt 3 i 4 ustawy Prawa zamówień publicznych lub zamówień publicznych, o których mowa w sekcji 6.5.3 pkt 15 Wytycznych i jest dokumentowane.

Zabroniony jest podział zamówienia publicznego skutkujący zaniżeniem jego wartości szacunkowej, przy czym ustalając wartość zamówienia publicznego, należy wziąć pod uwagę konieczność łącznego spełnienia następujących przesłanek: a) usługi, dostawy oraz roboty budowlane są tożsame rodzajowo lub funkcjonalnie, b) możliwe jest udzielenie zamówienia publicznego w tym samym czasie, c) możliwe jest wykonanie zamówienia publicznego przez jednego wykonawcę. W przypadku udzielania zamówienia publicznego w częściach (z określonych względów ekonomicznych, organizacyjnych, celowościowych), wartość zamówienia publicznego ustala się jako łączną wartość poszczególnych jego części.

Zdaniem Zarządu Województwa, obowiązek stosowania przez Beneficjenta przy szacowaniu wartości zamówień ww. zasad, wynikał zatem nie tylko z przepisów powszechnie obowiązujących (Prawo zamówień publicznych), ale także Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, do stosowania których Beneficjent zobowiązał się na podstawie Umowy o dofinansowanie. Organ II instancji nie zgodził się przy tym z twierdzeniami G. K., wyrażonymi w odwołaniu, jakoby wymóg, że zadania w projekcie, nawet te wykonane przed podpisaniem umowy o dofinansowanie muszą być realizowane zgodnie z zasadami dotyczącymi wydatkowania środków publicznych, a więc między innymi zgodnie z zasadą wyboru wykonawców z zastosowaniem trybów konkurencyjnych odpowiednich ze względu na wartość zamówień tożsamych w projekcie miał obowiązywać beneficjentów od dnia 1 stycznia 2018 r., a przedmiotowe postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zostały wszczęte i były prowadzone w 2016 r. Organ odwoławczy wskazał, że w czasie wszczęcia i prowadzenia przez Beneficjenta omawianych zamówień obowiązywał, i pozostaje dalej aktualny, zapis Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, zgodnie z którym wydatki poniesione przed podpisaniem umowy o dofinansowanie mogą zostać uznane za kwalifikowalne wyłącznie w przypadku spełnienia warunków kwalifikowalności określonych w Wytycznych i umowie o dofinansowanie (podrozdział 6.1 pkt 12 w zw. z § 8 ust. 2 w zw. z § 1 pkt 47 Umowy o dofinansowanie w jej pierwotnym brzmieniu), a zatem także warunków kwalifikowalności związanych z realizacją zamówień publicznych i szacowaniem ich wartości.

Przechodząc do charakteru zamówień na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...], Zarząd Województwa stwierdził, że zamówienia te stanowiły w istocie jedno zamówienie.

W ocenie tego organu, zamówienia te były tożsame zarówno rodzajowo, jak i funkcjonalnie. Przedmiotem wszystkich zamówień było bowiem wykonanie robót budowlanych związanych z bieżącym remontem lokali mieszkalnych przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...] w K.. Zakres prac remontowych w każdym z lokali był podobny, obejmował m.in. wymianę drzwi wewnętrznych, czy malowanie pomieszczeń. Organ II instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie zamówienia te miały identyczne przeznaczenie i zostały udzielone w celu realizacji z góry przyjętego zamierzenia, tworzyły zatem funkcjonalną całość, co przesądza, że były zamówieniami tożsamymi. Celem realizacji zamówienia był remont trzech mieszkań, które miały być przeznaczone na mieszkania chronione. Remont tych mieszkań i przeznaczenie ich na mieszkania chronione było ściśle powiązane z przewidzianym w projekcie zadaniem polegającym na prowadzeniu mieszkań chronionych dla osób bezdomnych, które stanowiły jedną z najważniejszych grup docelowych w projekcie.

Organ odwoławczy stwierdził, że z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że już w lipcu 2016 r., a zatem zaraz po podpisaniu Umowy o dofinansowanie, Beneficjent zawnioskował do MCP o dokonanie w projekcie m.in. zmiany w zakresie wniesienia wkładu własnego do projektu poprzez przystosowanie oraz wyposażenie trzech lokali na potrzeby uruchomienia mieszkań chronionych. Uzasadniając zmiany w zakresie wkładu własnego w projekcie Beneficjent wskazał, że "w związku z koniecznością przeprowadzenia niezbędnych prac i zakupów umożliwiających uruchomienie lokali przeznaczonych na potrzeby funkcjonowania mieszkań chronionych dla osób bezdomnych -16 miejsc - wprowadzona została pozycja dotycząca kosztów uruchomienia 3 lokali" oraz "koszt (...) prac adaptacyjnych jest niezbędny i konieczny do realizacji i uruchomienia zadania polegającego na prowadzeniu mieszkań chronionych dla osób bezdomnych".

Zamówienia te składały się zatem na z góry określoną, znaną Beneficjentowi całość, czyli wspólny cel, a między nimi istniał związek funkcjonalny - realizacja zadania polegającego na prowadzeniu mieszkań chronionych, jako jedna z form wsparcia przewidzianego dla osób bezdomnych w projekcie. Organ II instancji zauważył, że we wniosku o wszczęcie postępowania o udzielenie zamówienia na roboty budowlane związane z bieżącym remontem lokalu mieszkalnego na os. [...] [...] wprost wskazano, że zamówienie będzie wykonane w związku z realizacją projektu "Bariery zmieniamy na szanse", w ramach którego przewidziano prowadzenie mieszkań chronionych dla osób bezdomnych. (...) po przeprowadzeniu bieżącego remontu będzie wykorzystywany na potrzeby realizacji zadań wykonywanych przez organy administracji samorządowej, aktualnie - prowadzenie w/w mieszkania chronionego.

Mając na uwadze powyższe Zarząd Województwa nie podzielił argumentacji G. K., że okoliczność, iż roboty budowlane były wykonywane w różnych budynkach oddalonych od siebie o kilka kilometrów, co zresztą w przypadku lokali przy ul. [...] i ul. [...] jest niezgodne ze stanem faktycznym, miałaby w jakikolwiek sposób przesądzać, że w niniejszej sprawie nie zachodzi tożsamość przedmiotowa zamówień. Podobnie, bez znaczenia dla przyjęcia tożsamości przedmiotowej omawianych zamówień są, zdaniem organu II instancji, wszelkie argumenty strony związane z definicją obiektu budowlanego, w tym okoliczność, że roboty te były prowadzone w wyodrębnionych gospodarczo i funkcjonalnie lokalach mieszkalnych, czy też, że każdy z ww. lokali jest samodzielny i wyodrębniony.

W ocenie organu, okoliczność, że lokale te znajdowały się w innych budynkach, czy też, że były lokalami wyodrębnionymi w żaden sposób nie wpływa na to, że lokale te były ze sobą funkcjonalnie powiązane, miały identyczne przeznaczenie, a ich remont został przeprowadzony w celu realizacji z góry przyjętego zamierzenia - udzielenia wsparcia osobom bezdomnym.

Organ odwoławczy uznał również, że omawiane zamówienia były tożsame także pod względem podmiotowym, jak i czasowym. Jednorodny charakter zamówienia dawał bowiem możliwość ich zrealizowania przez jednego wykonawcę, a potwierdzeniem tego jest okoliczność, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, iż w postępowaniach o udzielenie zamówień uczestniczyły w zasadzie te same podmioty, tj. Z. sp. z o.o. przy zamówieniu nr [...] (do realizacji zamówienia wybrano Z., podmiotowi temu udzielono również zamówienia dodatkowego nr [...]), przy zamówieniu nr [...] P. O. sp. z o.o., któremu udzielono zamówienia, przy zamówieniu nr [...] R. sp. z o.o., któremu udzielono zamówienia po odstąpieniu przez P. O. sp. z o.o. od realizacji części zamówienia nr [...].

W ocenie Zarządu Województwa, organ l instancji prawidłowo ustalił również, że przedmiotowe zamówienia mogły być udzielone w jednym czasie i faktycznie miało to miejsce, gdyż procedury każdego z nich rozpoczęto w maju 2016 r. Ponadto, biorąc po uwagę wartość szacunkową remontów w poszczególnych lokalizacjach mieszkań, liczbę mieszkań do remontu, ich zakres przedmiotowy, położenie geograficzne, można stwierdzić, iż przeprowadzenie ich w jednym czasie nie powinno stanowić problemu dla większości przedsiębiorców. Organ odwoławczy zaznaczył także, że zamówienia te nie miały charakteru nieprzewidywalnego, a potrzeba ich udzielenia nie wyniknęła nagle w trakcie realizacji projektu. Zamówienia te były zaplanowane, a ich udzielenie i wykonanie miało nastąpić w stosunkowo krótkim okresie czasu. Od realizacji tych zamówień, tj. remontu lokali przy ul. [...], ul. [...] oraz os. [...] [...] uzależniona była bowiem realizacja w projekcie zadania polegającego na prowadzeniu mieszkań chronionych dla osób bezdomnych, a tym samym udzielenie w projekcie wsparcia osobom bezdomnym, które były jedną z najważniejszych grup docelowych w projekcie.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji stwierdził, że zamówienia na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...] były tożsame pod względem przedmiotowym, podmiotowym, a także czasowym. Oznacza to, że stanowiły one jedno zamówienie, którego wartość winna zostać oszacowana jako łączna wartość poszczególnych udzielonych zamówień. Organ II instancji wskazał przy tym, że Beneficjent mógł przeprowadzić jedno postępowanie albo przeprowadzić kilka postępowań, ale w trybie wynikającym z łącznej wartości zamówienia (art. 32 ust. 4 Prawa zamówień publicznych, sekcja 6.5.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków).

W ocenie organu odwoławczego, działanie Beneficjenta polegające na podzieleniu ww. zamówień (przeprowadzenie każdego z zamówień w ramach odrębnych postępowań w trybie zamówienia do 30.000,00 euro netto) i niezsumowaniu ich wartości, mimo że zamówienia te stanowiły jedno zamówienie o łącznej szacunkowej wartości przekraczającej próg 30.000,00 euro netto (łączna szacunkowa wartość zamówień ustalona na podstawie kosztorysów inwestorskich i przedstawiona we wnioskach o zatwierdzenie trybu udzielenia zamówień wynosiła 142.007,38 zł netto), było świadomym działaniem Beneficjenta zmierzającym do ominięcia przepisów Prawa zamówień publicznych i niezastosowania procedury wyboru wykonawcy zamówień na podstawie przepisów tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom Beneficjenta, nie można uznać, iż dokonał on szacowania wartości zamówień z należytą starannością. Organ dodał przy tym, że sam Beneficjent musiał traktować zamówienia na przeprowadzenie remontu lokali przy ul. [...] i ul. [...] jako jedno zamówienie, które zostało podzielone na części, skoro zamówienia te zostały upublicznione w jednym ogłoszeniu prowadzonym pod numerem 271.1.569.2016.

Zdaniem Zarządu Województwa, opisane wyżej działanie Beneficjenta, polegające na niezachowaniu należytej staranności w zakresie szacowania wartości zamówień na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...], a w konsekwencji niezastosowanie procedury wyboru wykonawcy zamówień na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych, wypełniło przesłankę do zwrotu nieprawidłowo wydatkowanych środków, określoną w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Beneficjent przyznane mu w ramach projektu dofinansowanie wykorzystał więc z naruszeniem procedur, o których mowa wart. 184 ustawy o finansach publicznych, tj. Umową o dofinansowanie (§ 8 ust. 2 i 3, § 11 ust. 1 i 2 lit. a w ich pierwotnym brzmieniu), Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków (sekcja 6.5.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków) oraz art. 32 ust. 1 Prawa zamówień publicznych.

W ocenie organu II instancji, w omawianym stanie faktycznym doszło do wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 skutkującej koniecznością zwrotu nieprawidłowo wydatkowanych środków. W sprawie spełnione bowiem zostały wszystkie przesłanki nieprawidłowości, których łączne zaistnienie warunkuje wystąpienie "nieprawidłowości". Beneficjent, tj. G. K. zgodnie z zawartą Umową o dofinansowanie, jest beneficjentem pomocy z EFS, a zatem jest podmiotem gospodarczym w rozumieniu art. 2 pkt 37 rozporządzenia nr 1303/2013. Zdaniem organu, na kanwie niniejszej sprawy, niewątpliwie doszło również do naruszenia prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego. Beneficjent swym działaniem naruszył nie tylko postanowienia Umowy o dofinansowanie, Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, jak również przepisy Prawa zamówień publicznych, ale także zrealizował przesłanki do zwrotu środków, wynikające z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych.

Organ II instancji wskazał ponadto, że działanie Beneficjenta polegające na niezachowaniu należytej staranności w zakresie szacowania wartości zamówień na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...], a w konsekwencji niezastosowanie procedury wyboru wykonawcy zamówień na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych miało szkodliwy wpływ na budżet Unii.

Zarząd Województwa wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, uwzględniając ustalenia stanu faktycznego, nie ma wątpliwości co do tego, że Beneficjent naruszył postanowienia Umowy o dofinansowanie, jak również przepisy Prawa zamówień publicznych, a zatem zrealizował przesłankę zwrotu środków określoną w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Także w ocenie organu odwoławczego, działanie Beneficjenta polegające na niezachowaniu należytej staranności w zakresie szacowania wartości zamówień na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...], a w konsekwencji niezastosowanie procedury wyboru wykonawcy zamówień na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych, stanowiło naruszenie § 8 ust. 2 i 3, § 11 ust. 1 i 2 lit. a Umowy o dofinansowanie w ich pierwotnym brzmieniu oraz art. 32 ust. 1 Prawa zamówień publicznych.

Zdaniem organu II instancji, skoro już wskazane powyżej naruszenia stanowią wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o zwrocie środków okoliczność, że organ l instancji niewłaściwie zastosował podrozdział 6.6 pkt 2a oraz sekcję 6.6.1 pkt 1 Podręcznika kwalifikowania wydatków do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Choć bowiem organ l instancji dokonał oceny działania Beneficjenta przez pryzmat zapisów Podręcznika kwalifikowania wydatków, które w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w związku z nowelizacją Ustawy wdrożeniowej nie były stosowane, to zgodnie z treścią § 8 ust. 2 Umowy o dofinansowanie stronę wiązały Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków, których zapisy podrozdziału 6.5 pkt 2 lit. a i sekcji 6.5.1 pkt 1 są identyczne w swej treści do zapisów podrozdziału 6.6 pkt 2a oraz sekcji 6.6.1 pkt 1 Podręcznika kwalifikowania wydatków.

Zarząd Województwa uznał, że w sposób prawidłowy została także określona przez organ l instancji wysokość nieprawidłowo wydatkowanych w projekcie środków oraz kwota przypadającego do zwrotu dofinansowania. Organ l instancji prawidłowo bowiem zastosował postanowienia rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz. U. z 2018 r. poz. 971) i dołączonego do niego załącznika określającego stawki procentowe przy obniżaniu wartości korekt finansowych i pomniejszeń dla poszczególnych kategorii nieprawidłowości indywidualnych, jak również prawidłowo zastosował korektę finansową w wysokości 25% wyjaśniając przy tym przyczyny, dla których zastosował obniżoną stawkę korekty. Zdaniem organu odwoławczego, w sposób prawidłowy organ l instancji określił również odsetki od kwoty przypadającego do zwrotu dofinansowania i termin, od którego nalicza się odsetki, a także sposób zwrotu tych środków.

Pouczył również Beneficjenta o sankcji wynikającej z art. 207 ust. 4 pkt 3 ustawy o finansach publicznych. Zaskarżona decyzja zawiera także pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Pozytywnie również organ II instancji ocenił sposób wszczęcia, prowadzenia i zakończenia przez organ l instancji postępowania administracyjnego w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu, a przekazanej Beneficjentowi, z tytułu zwartej między Beneficjentem a MCP Umowy o dofinansowanie. Mając powyższe na uwadze, Zarząd Województwa uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Zarządu Województwa G. K. wniosła na nią do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. skargę, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. 1. przepisów postępowania:
2. a) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i przepisu art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, prowadzące w konsekwencji do niewyczerpującego i niedostatecznego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie umożliwiającym rozstrzygniecie, co do stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych w tym w szczególności art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy, charakteru i wagi tych naruszeń i ich oceny w kontekście pojęcia "nieprawidłowości", w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r oraz braku odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu;
3. b) art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych, tj. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, a tym samym zaniechanie ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i ograniczenie postępowania tylko co do kwestii analizy naruszenia dotyczącego przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych z pominięciem ustaleń dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r, w kontekście pojęcia "nieprawidłowości", jak również naruszenia pozostałych przepisów wskazywanych w treści odwołania;
4. 2. prawa materialnego:
5. a) art. 32 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący w sposób nieprawidłowy oszacował wartość zamówienia polegającego na realizacji trzech inwestycji budowlanych w sytuacji, w której prawidłowa analiza przepisów w kontekście stanu faktycznego sprawy powinna doprowadzić organ II instancji do przekonania, iż prace adaptacyjne w mieszkaniach chronionych stanowiących oddzielne zamierzenia budowlane (oszacowane na podstawie oddzielnych kosztorysów inwestorskich), jak również same prace budowlane w wyodrębnionych prawnie i faktycznie lokalach nie stanowią jednego przedmiotu zamówienia i skarżący szacując wartość robót budowlanych w adaptowanych (trzech) mieszkaniach mógł dzielić wartość szacowaną prac na oddzielne zamówienia, z uwagi na brak występujących pomiędzy nimi tożsamości: przedmiotowej i funkcjonalnej, wobec czego skarżący był uprawniony zastosować tryb przewidziany w art. 4 pkt 8 ustawy Prawo zamówień publicznych z uwagi na sposób szacowania, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy;
6. b) art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 w związku z art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do wykorzystania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, a tym samym istniały podstawy do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu, w sytuacji gdy skarżący zachował należytą staranność w zakresie szacowania wartości zamówień na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...], a w przypadku ww. zamówień nie zostały spełnione przesłanki tożsamości podmiotowej, przedmiotowej i czasowej, a tym samym ustalenie wartości zamówień nie zostało dokonane z naruszeniem zasad określonych w podrozdziale 6.5 pkt 1 i 2 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków;
7. c) art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., poprzez błędne przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy występuje "nieprawidłowość" w rozumieniu ww. przepisu rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi G. K. przytoczyła argumenty, które jej zdaniem przemawiają za zasadnością powyższych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

W niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm., zwanej dalej ustawą o COVID) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r. nr 61/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Wskazane zarządzenie Prezesa WSA w Krakowie zostało wydane w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta na prawach powiatu Kraków, będącego siedzibą tut.

Sądu, obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zm.). Na mocy ww. przepisów zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dniem 17 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych.

Zgodnie z ww. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i odpowiedź na nią.

Odnośnie kwestii możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej z jednoczesnym bezpośrednim przekazem dźwięku i obrazu zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 marca 2020 r. oraz art. 94 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśnić należy, że przeprowadzenie takiej rozprawy nie jest możliwe, gdyż tut. Sąd nie dysponuje odpowiednim zapleczem technicznym umożliwiającymi przeprowadzenie rozprawy w formie "on line".

W dalszej kolejności należy przypomnieć, iż stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.

W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Aktem prawa wspólnotowego, mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jest w szczególności rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.EU.L.2013.347.320 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem 1303/2013). Z treści uregulowań tego rozporządzenia wynika, że za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę odpowiedzialne są państwa członkowskie.

Do tych państw należy zapobieganie, wykrywanie i korygowanie nieprawidłowości oraz odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zwrotu tych kwot po terminie (art. 122 ust. 2 ww. rozporządzenia). Skuteczność realizacji przez państwa procedur odzyskiwania środków finansowych, które zostały wypłacone beneficjentom ma znaczenie dla konsekwencji, które obciążają to państwo. Zgodnie z art. 122 ust. 2 rozporządzenia 1303/2013, w przypadku braku możliwości odzyskania kwot nienależnie wypłaconych beneficjentom przez państwo członkowskie, państwo to odpowiada za zwrot tych kwot do budżetu Unii, jeżeli zostanie stwierdzone, że straty te powstały z jego winy lub niedbalstwa z jego strony.

Natomiast w sytuacji, gdy państwo członkowskie uchyla się od odzyskania środków finansowych wydatkowanych nieprawidłowo, Komisja może wnieść do Trybunału Sprawiedliwości UE skargę na naruszenie przez to państwo zobowiązań traktatowych (art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej) lub zawiesić termin płatności okresowych (art. 142 ust. 1 rozporządzenia 1303/2013). Zadania instytucji zarządzającej określone zostały w art. 125 tego rozporządzenia, który w ust. 1 stanowi, że instytucja ta m.in. odpowiada za zarządzanie programem operacyjnym zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.

Wskazać także należy, że zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm., zwanej dalej u.f.p.), w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

Stosownie do art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Natomiast przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa (art. 184 ust. 2 u.f.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 489/16 zajął stanowisko, że procedury, jakich naruszenie może uzasadniać zastosowanie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Sposób ten jest obowiązujący, a odstępstwo od niego bez wątpienia stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 u.f.p.

Dodatkowo podkreślenia wymaga to, że art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. należy interpretować w powiązaniu z art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013, zgodnie z którym każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem stanowi nieprawidłowość, której stwierdzenie w operacjach nakłada na państwo członkowskie - zgodnie z art. 143 tego rozporządzenia - obowiązek dokonania korekt finansowych.

Zauważyć więc należy, że wskazana "nieprawidłowość" ma miejsce w sytuacji, gdy na skutek naruszenia procedur doszło do powstania szkody lub mogłoby dojść do jej powstania w budżecie ogólnym UE. Możliwość powstania szkody należy więc rozumieć jako możliwość uszczuplenia środków unijnych.

Zgodnie z treścią art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9, 11 i 11a, wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Z kolei zgodnie z ust. 9 pkt 1 wskazanego przepisu po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (...) wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust.

1. 2. Przepis art. 207 ust. 10 ustawy o finansach publicznych stanowi natomiast, że decyzji (o której mowa w ust.
2. 9) nie wydaje się, jeżeli dokonano zwrotu środków przed jej wydaniem.

Kompetencje do ustalania i nakładania na beneficjentów sankcji w związku z powstałymi w toku realizacji projektów nieprawidłowościami powierzone zostały organom krajowym, tj. instytucjom zarządzającym. W niniejszej sprawie taką instytucją zarządzającą jest zarząd województwa (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., zwanej dalej ustawą wdrożeniową).

Zasady na jakich organy realizują zadania związane z odzyskiwaniem kwot podlegających zwrotowi, przewidują konieczność kumulatywnego wystąpienia przesłanek, tj. wystąpienie naruszenia przepisów prawa (polskiego bądź unijnego) przez beneficjenta, które spowodowało lub mogłoby spowodować konsekwencje finansowe.

W tej kwestii należy opowiedzieć się za szeroką wykładnią przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego, obejmującą zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Przyjęcie takiej rozszerzającej wykładni naruszenia prawa oznacza, iż do popełnienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013 dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii. Analiza przepisów prawa Unii prowadzi więc do jednoznacznej konstatacji, iż wykrycie naruszenia czy to tego prawa, czy też prawa krajowego i uznanie go za nieprawidłowość, w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013, prowadzi do powstania obowiązków ustanowionych prawem unijnym, a wiążących się z wykryciem nieprawidłowości, w tym obowiązku odzyskania nienależnie pozyskanych kwot.

W tym miejscu warto przytoczyć treść orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 422/17, LEX nr 2392940, w którym wskazano, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany został pogląd, że z przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych [...] wynika, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu UE są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu, przy czym te "inne procedury", o których mowa w art. 184 ust. 1 ww. ustawy, to także procedury określone w umowie między beneficjentem a Instytucją Zarządzającą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2017r., sygn. akt II GSK 2420/15, z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1546/12).

W tej sytuacji podkreślenia wymaga, że jako naruszenie można uznać wszelkie odstępstwa od zapisów umowy lub też naruszenie przepisów prawa unijnego czy krajowego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę (uszczerbek) w budżecie ogólnym UE.

W przedmiotowej sprawie przytoczony powyżej pogląd ma o tyle doniosłe znacznie, gdyż strona skarżąca decydując się na realizację projektu finansowego ze środków europejskich w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020, a w konsekwencji podpisując w dniu 15 czerwca 2016 r. umowę o dofinansowanie projektu, zmienionej następnie aneksami nr [...] z dnia 27 października 2016 r, nr [...] z dnia 24 lutego 2017 r. oraz nr [...] z dnia 7 maja 2019 r., przyjęła zasady i warunki określone w tej umowie. Zgodnie z § 8 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu (w brzmieniu nadanym aneksem z dnia 7 maja 2019 r.) skarżąca Gmina zobowiązała się do stosowania wytycznych, w tym zapisów Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020, a w ust. 3 § 8 tej umowy zobowiązała się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, procedurami przewidzianymi w ramach Programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie projektu.

Zgodnie z § 1 pkt 52 umowy o dofinasowanie projektu (w brzmieniu nadanym aneksem z dnia 7 maja 2019 r.) przez wytyczne należy rozumieć wytyczne wydane przez ministra właściwego ds. rozwoju regionalnego w trybie art. 5 ustawy wdrożeniowej, które zamieszczone są na jego stronie internetowej wraz z datą od której wytyczne lub ich zmiany są stosowane, a których przykładowy katalog został wymieniony w tym przepisie umowy.

W myśl z kolei § 11 ust. 1 umowy o dofinansowanie skarżąca została zobowiązana do przygotowania i przeprowadzenia w ramach projektu postępowania o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający przejrzystość oraz zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu umowy (w brzmieniu nadanym aneksem z dnia 7 maja 2017 r.) udzielenie zamówienia w ramach Projektu następuje zgodnie z: a) ustawą Pzp (tj. ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych, Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 z późn. zm. - § 1 pkt 44 umowy) – w przypadku beneficjenta będącego podmiotem zobowiązanym zgodnie z art. 3 ustawy Pzp do jej stosowania, albo b) zasadą konkurencyjności, o której mowa w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 w przypadkach opisanych w ppkt i i ii, c) rozeznaniem rynku, o którym mowa w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 dla zamówień o wartości od 20 tys. PLN netto do 50 tys. PLN netto włącznie, tj. bez podatku od towarów i usług (VAT).

Treść § 12 umowy o dofinansowanie projektu wskazuje, że skarżąca poddaje się kontroli w zakresie prawidłowości realizacji projektu. W myśl § 6 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu, jeżeli zostanie stwierdzone, że beneficjent wykorzystał całość lub część dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, bez zachowania obowiązujących procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. lub pobrał całość lub część dofinansowania w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości, zobowiązany jest do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami, naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków na rachunek beneficjenta, na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych.

W ocenie Sądu, ustanowione powyższymi uregulowaniami wymagania dotyczące zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały spełnione, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowej decyzji organów obu instancji, które zobowiązują stronę skarżącą do zwrotu części środków otrzymanych w ramach dofinansowania ze środków unijnych.

W ocenie Sądu w wyniku przeprowadzonej u skarżącej Gminy kontroli realizacji projektu pod nazwą "Bariery zmieniamy na szanse" organy zasadnie stwierdziły nieprawidłowości polegające na niezachowaniu należytej staranności w zakresie szacowania wartości zamówień na wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...] poprzez niezsumowanie tych zamówień i przeprowadzenie każdego z zamówień w ramach odrębnych postępowań co stanowiło naruszenie procedury wyboru wykonawcy zamówień na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1843 ze zm., zwanej dalej P.z.p.).

Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że strona skarżąca, jako jednostka sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o finansach publicznych była objęty zakresem podmiotowym art. 3 P.z.p., co oznacza, że winna była przeprowadzić zamówienia na wykonanie robót budowlanych trzech ww. mieszkań zgodnie z procedurami przewidzianymi w ustawie Prawo zamówień publicznych.

Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 P.z.p. podstawą ustalenia wartości zamówienia jest całkowite szacunkowe wynagrodzenie wykonawcy, bez podatku od towarów i usług, ustalone przez zamawiającego z należytą starannością. Zamawiający nie może w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy zaniżać wartości zamówienia lub wybierać sposobu obliczania wartości zamówienia (art. 32 ust. 2 P.z.p.). Jeżeli zamawiający dopuszcza możliwość składania ofert częściowych albo udziela zamówienia w częściach, z których każda stanowi przedmiot odrębnego postępowania, wartością zamówienia jest łączna wartość poszczególnych części zamówienia (ust. 4).

Z art. 32 ust. 2 P.z.p. wynika zatem zakaz dzielenia zamówienia na części lub zaniżania jego wartości w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy, a zgodnie z art. 4 pkt 8 P.z.p. ustawy nie stosuje się do zamówień i konkursów, których wartość nie przekracza wyrażonej w złotych równowartości kwoty 30.000 euro.

Dodać należy, że również z treści wiążących stronę skarżącą Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 wynika, że szacowanie wartości zamówienia publicznego jest dokonywane z należytą starannością, z uwzględnieniem ewentualnych zamówień uzupełniających, o których mowa w art. 67 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz art. 134 ust. 6 pkt 3 i 4 ustawy Prawa zamówień publicznych lub zamówień publicznych, o których mowa w sekcji 6.5.3 pkt 15 Wytycznych i jest dokumentowane. Zabroniony jest podział zamówienia publicznego skutkujący zaniżeniem jego wartości szacunkowej, przy czym ustalając wartość zamówienia publicznego, należy wziąć pod uwagę konieczność łącznego spełnienia następujących przesłanek: a) usługi, dostawy oraz roboty budowlane są tożsame rodzajowo lub funkcjonalnie, b) możliwe jest udzielenie zamówienia publicznego w tym samym czasie, c) możliwe jest wykonanie zamówienia publicznego przez jednego wykonawcę.

W przypadku udzielania zamówienia publicznego w częściach (z określonych względów ekonomicznych, organizacyjnych, celowościowych), wartość zamówienia publicznego ustala się jako łączną wartość poszczególnych jego części (sekcja 6.5.1 pkt 1).

W celu ustalenia czy mamy do czynienia z jednym zamówieniem podzielonym na części czy z kilkoma zamówieniami należy posłużyć się takimi kryteriami jak tożsamość przedmiotowa zamówienia (usługi tego samego rodzaju i o tym samym przeznaczeniu), tożsamość czasowa zamówienia (możliwe udzielenie zamówienia w tym samym czasie) i możliwość wykonania zamówienia przez jednego wykonawcę (tożsamość podmiotowa). Z odrębnymi zamówieniami będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy przedmiot zamówienia ma inne przeznaczenie lub nie jest możliwe jego nabycie u tego samego wykonawcy w tym samym czasie.

Zamawiający przystępując do szacowania wartości zamówienia, powinien ustalić z należytą starannością planowaną liczbę usług, dostaw czy robót budowlanych tego samego rodzaju, które zamierza nabyć i oszacować ich łączną wartość, niezależnie od tego czy zamierza je nabyć jednorazowo w ramach jednego postępowania, czy też sukcesywnie w ramach odrębnych postępowań. W świetle przywołanych powyżej przepisów, podmiot realizujący projekt powinien wyodrębnić te zamówienia, których zakres może być oszacowany z góry na cały okres realizacji. W odniesieniu do tych zamówień ich szacunkowa wartość winna być ustalona z uwzględnieniem wszystkich dostaw, przewidywanych do wykonania w całym okresie realizacji projektu. Ustalenie wartości zamówienia jest kluczową czynnością dla przesądzenia o konieczności stosowania przepisów o zamówieniach publicznych, jak również dla prawidłowego wyboru trybu zamówienia.

Nie jest naruszeniem przepisów ustawy P.z.p. prowadzenie kilku oddzielnych postępowań w celu realizacji jednego zadania, stanowiącego jedno zamówienie ujęte jako proces, pod warunkiem jednak że każde z postępowań prowadzone jest zgodnie z przepisami właściwymi dla wartości całości zamówienia. Zamawiający, który świadomie dzieli zamówienie na części z zamiarem uniknięcia stosowania przepisów ustawy, narusza ten zakaz (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 975/15, CBOSA).

Dokonując oceny czy dokonano podziału zamówienia na części, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę przewidywalność udzielenia zamówienia (np. umieszczenie w planie finansowym lub innym dokumencie określającym planowane wydatki zamawiającego), jego rodzaj, właściwości świadczeń, jakie mają być treścią umowy. Jeżeli udzielane zamówienia mają to samo przeznaczenie, te same komponenty i istnieje możliwość ich uzyskania u jednego wykonawcy to mamy do czynienia z jednym zamówieniem i należało rozważyć taki sposób wyłaniania wykonawcy przedmiotu zamówienia, który nie naruszy zasad konkurencyjności i przejrzystości (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt II GSK 2308/14, CBOSA).

Jak wynika z akt sprawy wykonawcy robót budowlanych w mieszkaniu na os. [...] [...] oraz w mieszkaniach przy ul. [...] zostali wybrani przez stronę skarżącą na podstawie dwóch rozeznań rynku przeprowadzonych w maju 2016 r. Z kolei postępowania o udzielenie zamówień publicznych na wykonanie robót budowlanych w lokalach mieszkalnych adaptowanych na mieszkania chronione przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...] zostały przeprowadzone w trybie zamówienia do 30.000,00 euro, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 4 pkt 8 P.z.p., a podstawę oszacowania wartości zamówienia stanowiły kosztorysy inwestorskie.

W ocenie Sądu, w kontrolowanym przypadku mamy jednak do czynienia nie z trzema odrębnymi zamówieniami, lecz z jednym zamówieniem, gdyż zachodzi tożsamość przedmiotowa, podmiotowa i czasowa co jednoznacznie wykazały organy w swoich decyzjach.

Należy zauważyć, że roboty budowlane, które miały być realizowane w ramach tych zamówień były tego samego rodzaju, gdyż miały na celu wykonanie robót budowlanych trzech mieszkań chronionych zlokalizowanych w K. przy ul. [...], ul. [...] oraz na os. [...] [...]. Zakres prac remontowych w każdym z lokali był podobny i obejmował m.in. wymianę drzwi wewnętrznych, czy malowanie pomieszczeń. Celem tych prac było przygotowanie ww. mieszkań do zamieszkania przez osoby bezdomne. Do realizacji tych robót niezbędna była zatem analogiczna wiedza fachowa oraz możliwości techniczne. Oznacza to, że pomiędzy złożonymi przez stronę skarżącą zamówieniami zachodzi tożsamość przedmiotowa. Zdaniem Sądu, o tożsamości przedmiotowej tych zamówień świadczy również i to, że zamówienie nr [...] początkowo dotyczyło mieszkań przy ul. [...] i [...], jednak po odstąpieniu przez P. O. sp. z o.o. od realizacji części tego zamówienia, remont mieszkania przy ul. [...] objęto odrębnym zamówieniem.

Oznacza to, że również strona skarżąca remont mieszkań przy ul. [...] traktowała jako jedno zamówienie. Skoro zatem remont dwóch mieszkań mógł być objęty jednym zamówieniem, to nic nie stało na przeszkodzie by objąć nim również i remont mieszkania na os. [...] [...].

Odnosząc się do kwestii tożsamości podmiotowej zamówień należy wyjaśnić, że rozumie się przez to możliwość wykonania zamówienia przez jednego wykonawcę. Chodzi tutaj o potencjalną możliwość ubiegania się o podobne rodzajowo zamówienia przez wykonawcę działającego w danej branży. W ocenie Sądu podzielone zamówienia w istocie dotyczyły wykonania rodzajowo tożsamych usług tym samym istniała obiektywnie możliwość, ich realizacji przez jednego i tego samego usługodawcę.

Ponadto jak wynika z akt sprawy w postępowaniu o udzielenie zamówienia dotyczącego mieszkania na os. [...] [...] brały udział Z. sp. z o.o. Do realizacji tego zamówienia wybrano Zakład Remontowo-Budowlany J. F., któremu udzielono również zamówienia dodatkowego nr [...] (także dotyczącego ww. lokalu). Z kolei do realizacji zamówienia dotyczącego mieszkań przy ul. [...] i [...] wybrano najpierw P. O. sp. z o.o., a po odstąpieniu przez tą spółkę od realizacji części zamówienia, realizację zamówienia dotyczącego lokalu przy ul. [...] powierzono R. sp. z o.o. W postępowaniach o udzielenie zamówień uczestniczyły zatem te same podmioty, co zdaniem Sądu potwierdza, że warunek tożsamości podmiotowej również został spełniony.

O tym, że w niniejszej sprawie pomiędzy zamówieniami zachodzi tożsamość czasowa, zdaniem Sądu, świadczy to, że zamówienia te zostały udzielone w jednym czasie, gdyż procedury każdego z nich rozpoczęto w maju 2016 r. Poza tym były one zaplanowane, gdyż od ich zakończenia uzależniona była realizacja projektu polegającego na prowadzeniu mieszkań chronionych dla osób bezdomnych. Konieczne zatem było by realizacja tych zamówień miała miejsce w tym samym czasie.

Tym samym w ocenie Sądu, skoro pomiędzy zamówieniami zachodzi tożsamość przedmiotowa, podmiotowa i czasowa, to powinny one zostać objęte jednym zamówieniem, a nie trzema odrębnymi. Łączna szacunkowa wartość zamówień wynosiła 142.007,38 zł netto, co w przeliczeniu na euro daje kwotę 34.014,56 euro netto (zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie średniego kursu złotego w stosunku do euro stanowiącego podstawę przeliczania wartości zamówień publicznych, Dz. U. z 2015 r. poz. 2254), a więc przekraczającą wyrażoną w złotych równowartość kwoty 30.000,00 euro, o której mowa w art. 4 pkt 8 P.z.p. Skarżąca Gmina była zatem zobowiązana do przeprowadzenia ww. zamówień zgodnie z procedurami przewidzianymi w ustawie Prawo zamówień publicznych.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że niezastosowanie przez stronę skarżącą procedury wyboru wykonawcy zamówień na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych, stanowiło naruszenie § 8 ust. 2 i 3, § 11 ust. 1 i 2 lit. a umowy o dofinansowanie oraz art. 32 ust. 1 P.z.p.

W związku z powyższym za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego. Przyznane dofinansowanie strona skarżąca wykorzystała bowiem z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, tj. przepisami ustawy Prawo zamówień publicznych, umową o dofinansowanie oraz Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020. Stanowiło to nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 skutkującą koniecznością zwrotu nieprawidłowo wydatkowanych środków, gdyż działania strony skarżącej miało szkodliwy wpływ na budżet Unii.

Zdaniem Sądu, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organy jest spójna i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Została także przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy, potwierdza prawidłowość stanowiska organów. Materiał ten został zebrany w sposób rzetelny, jest kompletny i wystarczający do podjęcia słusznych decyzji. Obszerność w gromadzeniu tego materiału i wnikliwość jego oceny nie pozostawiają wątpliwości, co do zasadności stanowiska organów orzekających, wyrażonego w zaskarżonych decyzjach. Organy orzekały w sprawie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, prawidłowo je stosując - zarówno w aspekcie proceduralnym, jak i materialnym. W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy wskazywanych przez stronę skarżącą przepisów postępowania.

Prawidłowe jest też zdaniem Sądu stanowisko organu II instancji, że choć organ l instancji dokonał oceny działania strony skarżącej przez pryzmat zapisów Podręcznika kwalifikowania wydatków objętych dofinasowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020, który w związku z wejściem w życie z dniem 2 września 2017 r. ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1475) nie był stosowany, to zgodnie z treścią § 8 ust. 2 umowy o dofinansowanie skarżącą Gminę wiązały ww. Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków, których zapisy podrozdziału 6.5 pkt 2 lit. a i sekcji 6.5.1 pkt 1 są identyczne w swej treści do zapisów podrozdziału 6.6 pkt 2a oraz sekcji 6.6.1 pkt 1 Podręcznika kwalifikowania wydatków. Stwierdzone zatem naruszenie nie miało wpływu na treść wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Zarządu Województwa oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.