Uzasadnienie
Postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 2 marca 2018 r. przyznane zostało skarżącej prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem z dnia 19 mara 2018 r. nr: [...] wyznaczył dla M. M. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata A. M..
W piśmie z dnia 17 maja 2018 r. wyznaczony pełnomocnik zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one pokryte ani w całości, ani w części. Wniosek ten został ponowiony przez pełnomocnika w piśmie z dnia 4 czerwca 2018 r.
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" w/w rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie" wynosi 240 zł. W myśl § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłatę tę należy podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług, która w niniejszej sprawie wynosi 55,20 zł (240 zł x 23% = 55,20 zł). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.