Uzasadnienie
Obecnie zaskarżoną decyzją z 9 sierpnia 2022 r., nr 1201-IOP1-3.4102.36.2022.5, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu (NUS) z 29 kwietnia 2022 r., nr 1220- SPV.4102.14.2022.10, o odmowie M.P. (skarżący, strona, podatnik) stwierdzenia nadpłaty i zwrotu nadpłaconego podatku w podatku dochodowym od osób fizycznych, odpowiadającego wartości podatku zapłaconego, a nieuwzględnionego w rozliczeniach za lata podatkowe 2017-2021 w żądanej kwocie 215.220,08 zł.
Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W 2009 r. skarżący wykazał w zeznaniu rocznym PIT36, złożonym wspólnie z małżonką, wynagrodzenie ze stosunku pracy z tytułu otrzymanej odprawy w wysokości 1.435.000,00 zł, wypłaconej przez E. S.A. Od wypłaconej odprawy została przez płatnika E. S.A. pobrana i wpłacona do urzędu skarbowego zaliczka w wysokości 258.300,00 zł.
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku nakazano skarżącemu zwrócić E. S. A. kwotę 1.470.000,00 zł brutto z ustawowymi odsetkami od 2.02.2004 roku do dnia zapłaty tytułem spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia.
E. S.A. zbyła wierzytelność przysługującą jej od skarżącego z tytułu roszczenia o zwrot odprawy na rzecz Kancelarii X. 17.01.2017 r. pomiędzy E. S.A. - zwanym Cedentem, a T.K. - zwanym Cesjonariuszem zawarto umowę przelewu wierzytelności, zgodnie z którą Cedent przeniósł na Cesjonariusza m. in. przysługującą mu wymagalną i nieprzedawnioną wierzytelność w stosunku do skarżącego w kwocie należności głównej 1.470.000,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami procesu w kwocie 202.508,72 zł,.
Z kolei 18.01.2017 r. została zawarta umowa przelewu wierzytelności (pomiędzy T.K. - zwanym Cedentem, a I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna - zwanym Cesjonariuszem. Zgodnie z tą umową, Cedent przeniósł na Cesjonariusza m. in. przysługującą mu wymagalną i nieprzedawnioną wierzytelność w stosunku do skarżącego w kwocie należności głównej 1.470.000,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami procesu w kwocie 202.508,72 zł, pod warunkiem rozwiązującym, którym jest brak zapłaty przez Cesjonariusza do 20.01.2017 r. na rzecz Cedenta kwoty sprzedaży.
Następnie 16.04.2018 r. zawarto porozumienie o potwierdzeniu i spłacie zobowiązań pomiędzy I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna - zwaną Wierzycielem, a Skarżącym - zwanym Dłużnikiem. Zgodnie z tym porozumieniem Wierzyciel oświadczył, że na podstawie umowy z 18.01.2017 r. zawartej z T.K., nabył wierzytelności będące przedmiotem porozumienia. Natomiast Dłużnik oświadczył, że posiada nieuregulowane, wymagalne i bezsporne zobowiązania względem Wierzyciela, które obejmują m. in. należność w kwocie 1.470.000,00 zł brutto wraz odsetkami ustawowymi w kwocie 202.508,72 zł. Dłużnik zobowiązał się do zapłaty na rzecz Wierzyciela kwoty głównej 1.470.000,00 zł do 30.04.2018 r. (pozostała część długu miała być spłacona w terminie późniejszym). Za datę zapłaty miała być uznana data uznania rachunku bankowego Wierzyciela.
Spłaty zobowiązania w wysokości 1.470.000,00 zł skarżący dokonał 18.04.2018 r.
W dniu 31.12.2021 r. do Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu wpłynął wniosek Skarżącego o stwierdzenie nadpłaty i zwrot nadpłaconego podatku w podatku dochodowym od osób fizycznych, odpowiadającego wartości podatku zapłaconego, a nieuwzględnionego w rozliczeniach za lata podatkowe 2017-2021. Z uzasadnienia wniosku wynikało, że w roku 2009 skarżący osiągnął dochód w wysokości 1.435.000,00 zł z tytułu odprawy otrzymanej od ówczesnego pracodawcy E. S.A. Od ww. odprawy pobrana została przez płatnika (byłego pracodawcę) zaliczka na podatek dochodowy w wysokości 258.300,00 zł. W konsekwencji wieloletniego sporu z byłym pracodawcą zasądzono od skarżącego zwrot kwoty 1.470.000,00 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami na rzecz byłego pracodawcy. Kwota ta została zwrócona 16 kwietnia 2016 r. Kierując się procedurą określoną w art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.f.) skarżący uwzględnił kwotę 717.354,85 zł, odliczając ją od dochodu za rok 2020. W pozostałych latach 2017-2021 skarżący nie osiągnął dochodu, od którego mógłby odliczyć kwotę dokonanego zwrotu.
Zdaniem skarżącego jedyna przewidziana przez przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwość odliczenia od dochodu wartości nienależnie pobranych świadczeń (a w efekcie brak opcji bezpośredniego zwrotu zapłaconego podatku od zwróconego świadczenia), pozostaje sprzeczna z zasadą sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), odczytywanej w kontekście zasady sprawiedliwości podatkowej wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP. Tym samym skarżący zażądał zwrotu pobranego i odprowadzonego podatku od kwoty zwróconego świadczenia jako nadpłaconego podatku.
Skarżący wyjaśnił, że wnioskowana kwota żądanego zwrotu wynosi 215.220,08 zł i odpowiada różnicy podatku odprowadzonego z tytułu świadczenia otrzymanego w roku 2009 (1.430.000 zł, podatek po odliczeniach 346.460,00 zł), a podatku obliczonego od kwoty 712.854,15 zł (tj. kwoty nieodliczonej jako zmniejszającej podstawę opodatkowania w latach 2017-2021).
Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu decyzją jak na wstępie odmówił stwierdzenia nadpłaty i zwrotu nadpłaconego podatku w podatku dochodowym od osób fizycznych w żądanej kwocie. Zdaniem organu I instancji w sprawie brak jest możliwości prawnej określenia dla skarżącego nadpłaty i zwrotu podatku w wysokości odpowiadającej wartości podatku zapłaconego, a nieuwzględnionego w rozliczeniach za lata podatkowe 2017-2021 (wyliczonego jako różnica podatku odprowadzonego z tytułu świadczenia otrzymanego, a podatku obliczonego od kwoty nieodliczonej jako zmniejszającej podstawę opodatkowania).
W złożonym odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie decyzji NUS, a zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 74a Ordynacji podatkowej oraz art. 217 w zw. z art. 84 i art. 2 Konstytucji RP.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie i dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz zbadaniu, czy ustalenia faktyczne i ich ocena dokonane przez organ wydający zaskarżoną decyzję zostały przyporządkowane do powołanych przepisów prawa, uznał, że zaskarżona decyzja nie jest obarczona naruszeniami prawa, mogącymi prowadzić do jej uchylenia zarówno w aspekcie materialnoprawnym, jak i formalnoprawnym. Tym samym decyzją z 9 sierpnia 2022 r., jak na wstępie, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu o odmowie stwierdzenia nadpłaty i zwrotu nadpłaconego podatku w podatku dochodowym od osób fizycznych w żądanej kwocie.
Uzasadniając swoje stanowisko, DIAS stwierdził, że poprzez wpłatę w dniu 18.04.2018 r. kwoty 1.470.000,00 zł skarżący uregulował zobowiązanie wobec I., wynikające z porozumienia z 16.04.2018 r. Zgodnie z umową przelewu wierzytelności z 18.01.2017 r., zawartą pomiędzy Kancelarią T.K., a I., dokonanie wpłaty do 20.01.2017 r. było warunkiem zakończenia działań mających na celu wyegzekwowanie przez wierzyciela wykonania zobowiązania do zwrotu nienależnej odprawy w kwocie 1.470.000,00 zł wraz z odsetkami. Z powyższego wynika, że wierzyciel wywiązał się z zobowiązania, co jednoznacznie potwierdza, że zobowiązanie wynikające z zawartego porozumienia zostało wykonane.
Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że 18.04.2018 r. nastąpiło wykonanie zobowiązania do zwrotu nienależnej odprawy wobec czego zastosowanie będzie miał przepis art. 26 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 7 u.p.d.o.f. w zw. z art. 41b ww. ustawy. W złożonych zeznaniach za rok 2018 oraz 2019 skarżący nie dokonał żadnego odliczenia z ww. tytułu, natomiast w zeznaniu rocznym złożonym za rok 2020 skarżący odliczył zwrot nienależnie pobranych świadczeń w wysokości 717.354,85 zł. Zatem, gdy płatnik - były pracodawca – E. S.A., nie potrącił kwoty nienależnie pobranego świadczenia, a skarżący dokonał takiego zwrotu poprzez wpłatę dokonaną z własnych środków, przysługuje mu, wynikające z art. 26 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, prawo do pomniejszenia dochodu przed opodatkowaniem o kwotę dokonanego zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w roku podatkowym, w którym dokonano zwrotu. Przepisy prawa podatkowego nie przewidują innego sposobu korekty rozliczenia w przypadku dokonania zwrotu świadczenia, które pierwotnie zwiększyło dochód podlegający opodatkowaniu, a następnie zostało zwrócone przez podatnika jako pobrane nienależnie.
Wolą ustawodawcy było, aby prawo do skorzystania z odliczenia dotyczyło sytuacji, w której zwracane przez podatnika nienależnie pobrane świadczenia uprzednio zwiększały dochód podlegający opodatkowaniu. Z odliczenia można skorzystać w rozliczeniu za rok podatkowy, w którym dokonano zwrotu nienależnego świadczenia. Jeżeli kwota dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń jest wyższa od kwoty uzyskanego dochodu, to może być ona odliczona do dochodu uzyskanego w najbliższych kolejno po sobie następujących 5 latach podatkowych z uwzględnieniem faktu, że odliczeniu podlegają kwoty faktycznie zwrócone. Z odliczenia tego korzysta podatnik za pośrednictwem płatnika przy ustalaniu przez niego wysokości podatku (zaliczki), a w sytuacji gdy, tak jak w niniejszej sprawie, z płatnikiem nie łączy go już stosunek pracy, samodzielnie przez dokonanie odliczenia w zeznaniu rocznym.
Natomiast w sytuacji, gdy podatnik w dokonanym rozliczeniu rocznym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych nie skorzystał z odliczenia, do którego nabył prawo, ma prawo zwrócić się do urzędu skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W myśl art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Z powyższego wynika więc, że podatnik ma prawo złożyć wniosek o stwierdzenia nadpłaty podatku wraz z korektą zeznania podatkowego, jeśli zaistnieją okoliczności skutkujące powstaniem tej nadpłaty, wynikające z przepisu art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej.
W niniejszej sprawie organy I i II instancji stwierdziły, że wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty jest niezasadny, co skutkuje wydaniem przez organ podatkowy decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty. Zgodnie z powyższym postępowanie podatkowe, wszczęte wnioskiem skarżącego z 31.12.2021 r. zakończyło się wydaniem przez organ podatkowy I instancji decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty i zwrotu nadpłaconego podatku, gdyż wniosek o stwierdzenie nadpłaty był niezasadny. Przedmiotem wniosku nie było stwierdzenie nadpłaty wynikającej z korekty rozliczeń rocznych, lecz "zwrot nadpłaconego podatku w podatku dochodowym od osób fizycznych, odpowiadającego wartości podatku zapłaconego a nieuwzględnionego w rozliczeniach za lata podatkowe 2017- 2021". W opinii organów I i II instancji, wnioskowany przez skarżącego sposób korekty rozliczeń rocznych, nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa.
Przepisy przewidują tylko jeden sposób korekty rozliczenia w przypadku dokonania przez podatnika zwrotu świadczenia, które pierwotnie zwiększyło dochód podlegający opodatkowaniu, a następnie zostało zwrócone przez podatnika jako pobrane nienależnie. Podatnik ma prawo pomniejszyć dochód uzyskany w roku dokonania zwrotu świadczenia (ewentualnie w kolejnych 5 latach podatkowych) o kwotę zwróconych świadczeń.
DIAS podkreślił, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. W związku z tym organy podatkowe są zobligowane do wydawania jedynie takich orzeczeń, dla których istnieje podstawa w obowiązującym prawie, przy czym organy nie mają uprawnienia do pominięcia przepisów ustaw i orzekania bezpośrednio na podstawie norm konstytucyjnych. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest możliwe tylko wtedy, gdy zawyżenie zobowiązania podatkowego wynika z przepisów ustawy podatkowej. Z kolei przepisy Ordynacji podatkowej określają sposób wystąpienia podatnika z takim wnioskiem i regulują w jaki sposób wniosek taki powinien zostać rozpatrzony. Tym samym w opinii organu odwoławczego nie zostały naruszone przepisy Konstytucji RP tj. art. 217 w zw. z art. 84 i art.
- 2. W związku z powyższym wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu uznano za nieuzasadnione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie przepisów materialnych: art. 74a Ordynacji podatkowej oraz art. 217 w zw. z art. 84 i art. 2 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w tym opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Zgłoszone zarzuty i ich argumentacja w pełni pokrywają się z odwołaniem oraz wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty (opisane powyżej).
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Skarga okazała się nieuzasadniona, a stanowisko organów podatkowych prawidłowe.
Spór dotyczy kwestii rozliczenia przez skarżącego nienależnie pobranej odprawy, która wpłynęła na powiększenie jego przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., a której zwrot nakazał SA w Gdańsku wyrokiem z 2010 r. Zdaniem skarżącego jedyna przewidziana przez przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwość odliczenia od dochodu wartości nienależnie pobranych świadczeń (a w efekcie brak opcji bezpośredniego zwrotu zapłaconego podatku od zwróconego świadczenia), pozostaje sprzeczna z zasadą sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), odczytywanej w kontekście zasady sprawiedliwości podatkowej wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP. Z powyższych względów do zaistniałej sytuacji znajduje zastosowanie instytucja stwierdzenia nadpłaty. Zdaniem natomiast organów podatkowych instytucja ta nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem przepisy przewidują tylko jeden sposób korekty rozliczenia w przypadku dokonania przez podatnika zwrotu świadczenia, które pierwotnie zwiększyło dochód podlegający opodatkowaniu, a następnie zostało zwrócone przez podatnika jako pobrane nienależnie. Podatnik ma prawo pomniejszyć dochód uzyskany w roku dokonania zwrotu świadczenia (ewentualnie w kolejnych 5 latach podatkowych) o kwotę zwróconych świadczeń.
Rację Sąd przyznał organom podatkowym. Zgodnie z art. 11 u.p.d.o.f. przychód podatkowy powstaje w momencie otrzymania pieniędzy lub postawienia ich do dyspozycji podatnika. Jeżeli zatem skarżący w 2009 r. otrzymał odprawę od pracodawcy, to w momencie jego otrzymania lub postawienia do dyspozycji, np. przelania na konto skarżącego, powstał przychód po stronie skarżącego. Wobec tego skarżący przez określony czas dysponował tymi środkami pieniężnymi. Fakt, że wypłacone wynagrodzenie było nienależnie wypłacone nie unicestwia przychodu. Pracodawca wypłacając odprawę pobrał i odprowadził z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Zwrócić należy uwagę, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawierają postanowienia regulujące zmniejszenie dochodu do opodatkowania, w sytuacji gdy konkretna kwota przychodu jest zwracana. Wskazują one zatem w jaki sposób można odzyskać środki pieniężne w przypadku dokonania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy. W sytuacji dokonania w roku podatkowym zwrotu nienależnie pobieranych świadczeń, które uprzednio zwiększały przechód, a w konsekwencji dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, rozliczenie tego zwrotu następuje poprzez zastosowanie jednego z dwóch rozwiązań. Jedno z rozwiązań przewiduje art. 41b ustawy podatkowej. Przepis ten dotyczy odejmowania przez płatnika od dochodu kwoty zwróconej przez podatnika. Regulacja ta jednak nie ma zastosowania, ponieważ skarżącego nie łączy stosunek prawny z podmiotem, który wypłacił nienależne świadczenie. Nie ma zatem podstaw, aby podmiot ten mógł odejmować od dochodu kwotę dokonanych zwrotów.
Obok procedury polegającej na pomniejszaniu przez płatnika od dochodu kwoty zwróconej przez podatnika, która w badanej sprawie nie może mieć zastosowania, podatnik może, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f., zmniejszyć dochód przed opodatkowaniem o kwotę nienależnie pobranego świadczenia podatkowego. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb i art. 30da-30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika. Stosownie do art. 26 ust. 7h cyt. ustawy podatkowej kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 5, przekraczająca kwotę dochodu, o którym mowa w ust. 1, może być odliczona od dochodu uzyskanego w najbliższych kolejno po sobie następujących 5 latach podatkowych.
Z powyższego przepisu wynika więc, że uprawnienie do rozliczenia zwróconych i nienależnie pobranych świadczeń przysługuje podatnikowi. W badanej sprawie przepisy prawa podatkowego nie przewidują więc możliwości złożenia korekty rozliczenia zobowiązania podatkowego. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia nadpłaty i alternatywnego stosowania przepisów o nadpłacie, na gruncie analizowanej sprawy, w której ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości.
Przytoczone wyżej przepisy prawne nie pozostawią swobody co do sposobu rozliczania zwrotu niezależnego świadczenia. Brak jest zatem podstaw do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy w sytuacji, gdy istnieje prawo odliczenia od dochodu dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu.
Przez 2009 r. wypłacone świadczenie miało więc charakter definitywny i przez cały ten czas skarżący mógł swobodnie dysponować tymi środkami. Nie było więc żadnych przesłanek ani podstaw prawnych ku temu, aby otrzymaną odprawę ocenić jako przysporzenie "przejściowe", "tymczasowe" lub "krótkotrwałe". W analizowanym okresie odprawa miała bowiem charakter trwały.
Natomiast na podstawie kolejnego i prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 2010 r. skarżący był zobowiązany do zwrócenia świadczenia na rzecz byłego pracodawcy". Zdarzenie to mogło wywrzeć skutek podatkowy w momencie zwrotu tej odprawy, a nie za rok podatkowy, w którym wpłata została faktycznie dokonana. Wobec prawidłowego włączenia otrzymanego w 2009 roku podatkowym wynagrodzenia do podstawy opodatkowania, nieuzasadnione jest zatem twierdzenie, że zapłacony z tego tytułu podatek był nienależny od momentu uchylenia prawomocnego wyroku zasądzającego, to wynagrodzenie i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. Powtórzyć należy, że w 2009 r. podatek, do którego zapłaty zobowiązany był skarżący, w tamtym okresie podatkowym był podatkiem należnym. Obowiązek jego uiszczenia wynikał z obowiązujących przepisów prawnych i był efektem uzyskania określonych przychodów podatkowych.
W zeznaniu podatkowym skarżący wykazał więc osiągnięty dochód i na tej podstawie uiścił należny podatek dochodowy od osób fizycznych. Można zatem stwierdzić, że na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. otrzymana przez skarżącego w 2009 r. odprawa pieniężna stanowiła przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu. Dlatego w związku ze zwrotem nienależnej odprawy, podatnik może zmniejszyć podstawę obliczenia podatku o kwotę dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika (art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f.). Kwota dokonanych w danym roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, przekraczająca kwotę dochodu, może być w konsekwencji odliczona od dochodu uzyskanego w najbliższych kolejno po sobie następujących 5 latach podatkowych wg. art. 26 ust. 7h ww. ustawy.
W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.