Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia 11 maja 2022 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej wniesionych przez K. O. (dalej "Skarżąca").
Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – Śródmieście, działający jako organ egzekucyjny, prowadzi egzekucję administracyjną do majątku Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze z 20 października 2021 r. obejmujących zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz koszty egzekucyjne, za które wW. odpowiada na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze z 12 grudnia 2019 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe J. Sp. z o.o., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 8 lipca 2020 r. Tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Śródmieście z 21 października 2021 r. zostały Skarżącej doręczone 9 listopada 2021 r.
Pismem z 21 października 2021 r. Skarżąca wniosła do Naczelnika US Kraków-Śródmieście zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej:
- 1. Na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 ustawy o "postępowaniu administracyjnym w administracji" Skarżąca wskazała, że nie otrzymała upomnienia w sprawie zapłaty należności wynikających z "decyzji z 23 grudnia 2019 r.", pomimo iż obowiązek taki istniał.
- 2. Skarżąca podniosła, że od ww. decyzji zostało złożone odwołanie, a na dzień sporządzenia zarzutów sprawa jest przedmiotem złożonej skargi kasacyjnej i zawisła przed NSA. Wymieniona w tytułach egzekucyjnych decyzja z dnia 23 grudnia 2019 r. nie stała się więc decyzją ostateczną i nie może stanowić podstawy do wystawienia na jej podstawie tytułu egzekucyjnego.
- 3. Skarżąca wskazała, że dochodzone zobowiązanie, którego termin zapłaty mijał w dniu 25 stycznia 2014 r. przedawniło się z dniem 31 grudnia 2019 r.
- 4. Skarżąca podniosła okoliczność wznowienia postępowania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. dla J. Sp. z o. o. jak i nieprawomocność postanowienia o wszczęciu egzekucji, która powinna skutkować zawieszeniem i wstrzymaniem egzekucji.
Pismo zawierające ww. zarzuty zostało przekazane do wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze - celem ich rozpatrzenia. Naczelnik US Kraków - Podgórze postanowieniem z 14 grudnia 2021 r. zarzuty te oddalił.
Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej, DIAS w Krakowie, postanowieniem z 21 lutego 2022 r. uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze postanowieniem z 11 maja 2022 r.:
- I. oddalił zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia,
- II. stwierdził niedopuszczalność zarzutu braku wymagalności obowiązku,
- III. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku.
W zażaleniu na ww. postanowienie Skarżąca podniosła, że ustalenia organu w zakresie doręczenia spółce J. Sp. z o. o. zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych - są nieprawidłowe. Skarżąca wskazała, że wszystkie doręczenia odbyły się zastępczo na podstawie art. 44 kpa. Zdaniem Skarżącej, w niniejszym przypadku nie można było zastosować ww. przepisu, ze względu na wskazanie przez Urząd nieprawidłowego adresu Spółki. Skarżąca podała, że zostało wznowione postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania za grudzień 2013 r. dla J. Sp. z o. o. Podała również, że organ nie rozpatrzył zarzutu dotyczącego wystawienia wielu tytułów wykonawczych do jednej decyzji.
Opisanym na wstępie postanowieniem, DIAS w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie z dnia 11 maja 2022 roku.
Organ w uzasadnieniu zacytował przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) dotyczące zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.
Odnośnie oddalonego zarzutu nieistnienia obowiązku organ II instancji podał, że podstawą prowadzonej egzekucji administracyjnej są tytuły wykonawcze z 20 października 2021 r. obejmujące zaległości podatkowe wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze z 12 grudnia 2019 roku. Decyzją tą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej, jako byłego Wiceprezesa Zarządu, za zaległości podatkowe J. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. W związku z wniesionym przez Skarżącą odwołaniem, ww. decyzja została przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzją z 8 lipca 2020 r. utrzymana w mocy. Decyzja organu odwoławczego została doręczona Skarżącej w dniu 16 lipca 2020 r. i w tym dniu weszła ona do obrotu prawnego i stała się wykonalna. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 805/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę na powyższą decyzję oddalił.
Skarga kasacyjna nie została jeszcze rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny. DIAS stwierdził w związku z tym, że na dzień wydania niniejszego postanowienia, decyzja z dnia 8 lipca 2020 r. nie została uchylona, nie stwierdzono jej nieważności. Uznał w konsekwencji, że zarzut, iż wskazana w tytułach egzekucyjnych decyzja z 8 lipca 2020 r. (a nie jak Skarżąca podaje z "23 grudnia 2019 r.") nie stała się decyzją ostateczną i nie może stanowić podstawy do wystawienia na jej podstawie tytułu egzekucyjnego, należało oddalić na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a.
Odnośnie zarzutu dotyczącego braku otrzymania upomnienia, DIAS wskazał na treść art. 15 §1 u.p.e.a. i podał, że upomnienie z 29 kwietnia 2021 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze obejmujące zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. zostało Skarżącej doręczone 4 maja 2021 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis odbiorcy – J. O. (dorosły domownik). Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził, że zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia również nie zasługiwał na uwzględnienie.
Organ II instancji podzielił ocenę Naczelnika US Kraków-Podgórze o niedopuszczalności zarzutu dotyczącego braku wymagalności obowiązku z uwagi na przedawnienie dochodzonego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. z dniem 31 grudnia 2019 r. DIAS podał, że zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. jest już przedmiotem rozpatrzenia w ramach postępowania sądowego, w związku ze skargą kasacyjną wniesioną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 lutego 2021 r. Zatem zgodnie z przepisem art. 34 §2 pkt 3 lit. a u.p.e.a. należało stwierdzić niedopuszczalność tego zarzutu.
Dalej organ wskazał, odnosząc się do pozostałych zarzutów zgłoszonych przez Skarżącą, że zakres możliwych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej został wymieniony w art. 33 § 2 u.p.e.a. i jest to katalog zamknięty. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Organ stwierdził w związku z tym, że podniesiona przez Skarżącą okoliczność wznowienia postępowania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. dla J. Sp. z o. o. jak i nieprawomocność postanowienia o wszczęciu egzekucji - nie mieszczą się w katalogu zarzutów wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a.. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze prawidłowo w wydanym postanowieniu wskazał, że ww. okoliczności nie mogły zostać rozpoznane w postępowaniu prowadzonym w sprawie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec Skarżącej.
Za nieuzasadniony DIAS w Krakowie uznał podniesiony w zażaleniu zarzut nierozpatrzenia przez organ I instancji zarzutu dotyczącego wystawienia wielu tytułów wykonawczych do jednej decyzji. Podał, że w piśmie z dnia 21 października 2021 r. Skarżąca nie wniosła takiego zarzutu do egzekucji administracyjnej, a zatem organ I instancji nie mógł się do niego odnieść. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że zarzut wystawienia wielu tytułów wykonawczych nie mieści się wśród przesłanek zarzutów wymienionych w art. 33 § 2 ww. ustawy. Dodatkowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wskazał, że organ II instancji nie jest uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy dopiero w zażaleniu.
W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na powyższe postanowienie DIAS w Krakowie zarzucono naruszenie:
- 1. art. 122, art. 187, art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieprawidłowe prowadzenie postępowania dowodowego, błędną ocenę dowodów, a nadto brak przeprowadzenia dowodu w zakresie możliwości zastosowania instytucji doręczenia zastępczego,
- 2. art. 150 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, że nastąpiły przesłanki do zastosowania fikcji doręczenia zastępczego, a przez to naruszenia także art. 120 i art. 7 Konstytucji RP i działanie bez podstawy prawnej oraz naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez działanie w sposób obniżający zaufanie do organu podatkowego,
- 3. art. 33 § 1 oraz art. 34 § 1 u.p.e.a.
Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Odpowiadając na skargę, DIAS w Krakowie wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał w szczególności, że zarówno przed organem I jak i II instancji nie miała miejsca fikcja doręczenia korespondencji Skarżącej. Korespondencja była odbierana przez nią osobiście w placówce pocztowej lub została oddana dorosłemu domownikowi. Nie zaistniały tez inne uchybienia uniemożliwiające prowadzenie egzekucji. W czasie procedowania nie naruszono nadto przepisów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 2492), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.).
Sąd rozpoznający skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia pod kątem jego legalności, na wstępie przytoczyć należy treść obowiązujących w tej mierze przepisów prawa. Wskazać zatem trzeba, sporne postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze, zostało wydane na podstawie art. 34 § 2 w związku z art. 17 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022r. poz. 479 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
§ 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
- 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
- c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- a. odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- b. rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- c. wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zgodnie z treścią art. 34 § 2 ww. ustawy, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
- 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
- 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
- a) w całości,
- b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
- 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
- a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
- b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 ww. ustawy).
Art. 17 § 1 ww. ustawy stanowi, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.
Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 ww. ustawy).
Oceniając – w oparciu o powołane wyżej zasady – prawidłowość stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu wyrażonego w kwestii zasadności zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, Sąd nie znajduje podstaw do podzielenia stanowiska Skarżącej.
Skarżąca w pierwszej kolejności sformułowała zarzut oparty na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., iż nie otrzymała upomnienia w sprawie zapłaty należności wynikających z decyzji z "23.12.2019r.", pomimo iż obowiązek taki istniał.
Istotnie, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., warunkiem wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest przesłanie przez wierzyciela zobowiązanemu po upływie terminu do wykonania obowiązku pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może zostać wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Z akt sprawy wynika jednak, że upomnienie z 29 kwietnia 2021r. nr [...] wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze, obejmujące zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. w łącznej kwocie 119.329,- zł oraz odsetki za zwłokę, zostało Skarżącej doręczone 4 maja 2021r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widniej podpis odbiorcy – "J. O. (dorosły domownik)". Mając na uwadze powyższe, prawidłowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził, że zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia należało oddalić na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Odnośnie natomiast oddalonego zarzutu nieistnienia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. z akt sprawy wynika, że podstawą prowadzonej egzekucji administracyjnej były tytuły wykonawcze z 20 października 2021r. nr: [...], [...] (doręczone 9 listopada 2021r.), obejmujące zaległości podatkowe wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze z 12 grudnia 2019r. nr [...]. Powyższą decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej jako byłego Wiceprezesa Zarządu, wspólnie z J. O. Prezesem i J. O.1 byłym Członkiem Zarządu wraz z J. Sp. z o. o. za zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. w wysokości 120.689,- zł, którą stanowi zobowiązanie podatkowe w kwocie 54.000,- zł i nienależny zwrot podatku w kwocie 66.689,- zł wraz z odsetkami za zwłokę, które na dzień wydania decyzji, wyniosły łącznie 58.493,- zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości łącznej 9.793,88 zł. Decyzja ta w związku z wniesionym przez Skarżącą odwołaniem została przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzją z 8 lipca 2020r. utrzymana w mocy.
Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, a dodatkowo wyrokiem z 18 lutego 2021r. sygn. akt I SA/Kr 805/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję. Skarga kasacyjna od wyroku nie została jeszcze rozpoznana przez NSA.
Tym niemniej, wskazany przez Skarżącą w zażaleniu a następnie w skardze fakt, że na dzień sporządzenia zarzutów sprawa zawisła przed NSA nie mógł być podstawą do wskazania nieistnienia obowiązku podatkowego. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, tj. z 11 sierpnia 2022r. decyzja z 8 lipca 2020r. nie została uchylona, nie stwierdzono jej nieważności, a zatem wniesiony zarzut, że wskazana w tytułach egzekucyjnych decyzja z 8 lipca 2020r. (a nie jak Skarżąca podaje z "23.12.2019") nie stała się decyzją ostateczną i nie może stanowić podstawy do wystawienia na jej podstawie tytułu egzekucyjnego, należało oddalić na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Kolejnym wniesionym zarzutem w sprawie egzekucji administracyjnej Jest zarzut dotyczący braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a.), w związku z twierdzeniem, że dochodzone zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. przedawniło się 31 grudnia 2019 r.
W treści zaskarżonego postanowienia, Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze stwierdził niedopuszczalność tego zarzutu na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. Stanowisko powyższe zyskało pełną aprobatę Sądu z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy oraz treść art. 34 § 2 pkt 3 lit. a i b ustawy wskazujący, że jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym; zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia; wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
W toku prowadzonego postępowania ustalono, że ww. zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. był już przedmiotem rozpatrzenia w ramach postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn.. I SA/Kr 805/20, zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 lutego 2021 r. oddalającym skargę K. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 8 lipca 2020r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej jako byłego Wiceprezesa Zarządu, wspólnie z J. O. Prezesem i J. O.1 byłym Członkiem Zarządu wraz z J. Sp. z o. o. za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Kwestia ta będzie także analizowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, w trakcie rozpatrywania skargi kasacyjnej K. O. od wskazanego wyżej wyroku.
Zatem, zarzut, iż dochodzone zobowiązanie, którego termin zapłaty mijał w dniu 25 stycznia 2014r. przedawniło się z dniem 31 grudnia 2019r. było przedmiotem rozpatrzenia w ramach postępowania sądowego. Zatem zgodnie z przepisem art. art. 34 § 2 pkt 3 lit a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należało stwierdzić niedopuszczalność tego zarzutu.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy powtórzyć za organem, że zakres możliwych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej został wymieniony w art. 33 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i jest to katalog zamknięty. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone w określonym w ustawie terminie, znajdujące oparcie w jednej z wymienionych przyczyn, podlegają rozpatrzeniu. Zobowiązany nie może w tym trybie skutecznie formułować zarzutów w kwestii wszelkich dostrzeżonych nieprawidłowości w działaniu organu egzekucyjnego, czy wierzyciela chyba, że poprzez nie - wskaże na zaistnienie przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W tym kontekście słusznie też Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie ocenił, że podniesiona przez Skarżącą w piśmie z 21 października 2021r. okoliczność wznowienia postępowania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. dla J. Sp. z o. o. jak i nieprawomocność postanowienia o wszczęciu egzekucji - nie mieszczą się w katalogu zarzutów wskazanych w art. 33 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nie mogły zostać rozpoznane w postępowaniu prowadzonym w sprawie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec Skarżącej.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że nie zostały naruszone ww. przepisy art. 33 § 1 i następne ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Do postępowania w sprawie wniesionych do wierzyciela zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają zastosowanie odpowiednie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Od momentu wniesienia przez Skarżącą zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wierzyciel jak i organ II instancji prowadziły postępowanie na podstawie przepisów ww. ustawy oraz Kodeksu postępowania administracyjnego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, działając jako organ II instancji, nie naruszył zatem przepisów art. 120 art. 122, art. 150 § 1, art. 187, art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, skoro zastosowanie w sprawie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego a tym samym zarzuty skargi w tym zakresie są nieuzasadnione.
Nie została również naruszona zasada zawarta przepisie art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, ponieważ organy obu instancji działały na podstawie prawa zapisanego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksie postępowania administracyjnego.
Biorąc wszystkie wskazane wyżej okoliczności pod uwagę – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzeczono o oddaleniu skargi