Uzasadnienie
R. M. (dalej: Skarżący) złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek z dnia 9 kwietnia 2020 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres marzec-maj 2020 r.
Decyzją z dnia 14 lipca 2020 r. nr 180100/71/2055/2020, (sygn. sprawy 180100/71/460404/2020/ZPWWO) Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ, PZUS), na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: K.p.a.) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. z powodu braku dokumentacji rozliczeniowej za miesiąc 5.2020.
W uzasadnieniu decyzji organ przywołał art. 31zo ust. 1-2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, dalej: ustawa o COVID).
Powyższa decyzja z dnia 14 lipca 2020 r. została doręczona w dniu 30 lipca 2020 r. (UPD wydruk z dnia 8 grudnia 2021 r. – Sąd nie podaje numerów kart gdyż organ przedstawił akta administracyjne nie ponumerowane).
Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2021 r. Skarżący zwrócił się do organu z "prośbą o przywrócenie terminu na odwołanie się od decyzji nr 180100/71/2055/2020".
PZUS decyzją z dnia 28 lipca 2021 r. nr 180000/71/287809/2021-RED-AWA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 105 K.p.a., w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 423, dalej: u.s.u.s.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy o COVID – odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz umorzył postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1219/21 uchylił ww. decyzję z dnia 28 lipca 2021 r.
W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że ww. decyzja naruszała prawo ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dalej sąd wskazał, że z nadesłanych akt administracyjnych nie wynika, kiedy decyzja z dnia 14 lipca 2020 r. została doręczona Skarżącemu. W aktach administracyjnych znajduje się wprawdzie wydruk komputerowy wskazujący, że w dniu 15 lipca 2020 r. wyekspediowano do Skarżącego dokument, ale nie wiadomo, czy była to właśnie decyzja z dnia 14 lipca 2020 r., czy też inny dokument skierowany do strony. Nie sposób tego ustalić po lekturze tego wydruku.
Doręczenie organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy nastąpiło dnia 15 marca 2022 r.
Kolejno, PZUS decyzją z dnia 6 maja 2022 r. nr 180100/71/223/2022, (sygn. sprawy 180000/71/450404/2020/ZPWW) odmówił Skarżącemu zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za 05/2020. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał art. 31zo ust. 1-2 oraz art. 31zq ustawy o COVID. Wskazał, że "we wniosku z 09.04.2020 wnosi Pan o zwolnienie z opłacenia należności z tytułu składek za okres 3.2020 – 5.2020".
Z powodu nie złożenia dokumentów rozliczeniowych za 5.2020 w terminie (30 czerwca 2020 r.) organ odmówił zwolnienia Skarżącego z opłacania należnych składek za w/w miesiąc. "Dokumenty rozliczeniowe za 5.2020 złożył Pan w dniu 21.08.2020r.".
Powyższa decyzja z dnia 6 maja 2022 r. została doręczona Skarżącemu dnia 11 maja 2022 r. (UPD).
Skarżący wniósł dnia 17 maja 2022 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W treści uzasadnienia wniosku podniósł m.in., że "pomimo wydanie przez Sąd ww wyroku oraz nie otrzymania przeze mnie jakiejkolwiek decyzji ZUS po uprawomocnieniu się ww orzeczenia – ZUS wydał objętą niniejszym wnioskiem, Decyzję i odmówił mi zwolnienia z opłacania składek za 05/2020r. wskazując, iż dokumenty rozliczeniowe za 05/2020r. złożyłem z uchybieniem terminu.".
Kolejno, decyzją z dnia 7 czerwca 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., PZUS uchylił w całości decyzję z dnia 14 lipca 2020 r. umarzającą postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku z 9 kwietnia 2020 r. o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za miesiąc maj 2020 r.
Następnie, decyzją z dnia 15 czerwca 2022 r. nr 180000/71/246548/2022 organ na podstawie art. 105 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie wniosku o zwolnienie z opłacania składek za miesiąc maj 2020 r.
Jako podstawę takiego orzeczenia organ wskazał zmianę aktualnego stanu prawnego, to jest wydanie decyzji z dnia 7 czerwca 2022 r.
Jednocześnie pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. organ zawiadomił Skarżącego o uprawnieniu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu na złożenie dokumentacji rozliczeniowej za maj 2020 r. w terminie 30 dni od dnia odebrania tego zawiadomienia. "Jeżeli podejmie Pan zaproponowane przez nas działanie, to będziemy wówczas prowadzili postępowanie o przywrócenie terminu, po jego zakończeniu – o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z obowiązku opłacana należności z tytułu składek za maj 2020 r. Jeżeli w wyznaczonym terminie nie złoży Pan wniosku o przywrócenie terminu będziemy wówczas prowadzili postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r.".
Powyższe decyzja i pismo zostały doręczone Skarżącemu przesyłką pocztową dnia 24 czerwca 2022 r.
Dnia 6 lipca 2022 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu na złożenie dokumentacji rozliczeniowej za maj 2020 r.
Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2022 r. znak 180000/71/207236/2022 organ odmówił przywrócenia terminu na złożenie dokumentacji rozliczeniowej za miesiąc maj 2020 r.
Natomiast decyzją z dnia 16 września 2022 r. znak 180000/71/207236/2022 organ utrzymał w mocy decyzję z dnia 6 maja 2022 r., wskazując jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 31zq ustawy o COVID.
W uzasadnieniu ww. decyzji PZUS omówił przebieg postępowania, składane w nim wnioski i wydane akty. Wskazał m.in., że decyzję z dnia 7 czerwca 2022 r. wydał realizując treść ww. wyroku WSA w Krakowie.
Skarżący wniósł na ww. decyzję z dnia 16 września 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów:
- 1) prawa materialnego - art. 31zq ust. 8 ustawy o COVID,
- 2) postępowania:
- - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. wyrażające się w niewypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, poprzez pominięcie twierdzeń Skarżącego i w związku z tym brak zastosowania zasady prawdy obiektywnej jako jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego,
- - art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym uchybieniem podstaw prawnych działania organu administracji publicznej, polegającym na wydaniu aktu administracyjnego w sposób arbitralny i dowolny,
- - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z istotnymi brakami w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, w sposób uchybiający wydaniu decyzji zgodnie z prawem.
Wobec powyższych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
PZUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga nie zawiera żadnych nowych okoliczności mających wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności oraz okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania Sąd stwierdza, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn, niż wskazane w jej uzasadnieniu.
Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że akty te zostały wydane w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., a zatem w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powyższe musiało skutkować koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji.
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i stwierdzenie nieważności decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Należy zwrócić uwagę, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. W związku z powyższym rozważając możliwość stwierdzenia nieważności decyzji konieczne jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
- 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
- 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
- 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
- 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Powyższe enumeratywnie wymienione przesłanki stanowią katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji, i mając na uwadze nadzwyczajny charakter tej instytucji, niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu. Nie są one oparte na uznaniu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 K.p.a.
Określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. przyczyna stwierdzenia nieważności to tzw. res iudicata. W związku z tym ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. Decyzja organu administracji publicznej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, a niestanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów K.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. (res iudicata). Przesłanki przewidziane w powołanym przepisie zachodzą w przypadku tożsamości obu spraw. Tożsamość tę wyznacza z jednej strony element podmiotowy, tj. gdy mamy do czynienia z tymi samymi stronami w sprawie oraz element przedmiotowy, na który składają się: ten sam stan faktyczny z którego wynikają prawa i obowiązki stron, oraz ta sama podstawa prawna.
W związku z tym ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 787/14 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 931/09)
Innymi słowy stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 651/13).
Z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Sprawa musi dotyczyć zatem tych samych podmiotów. Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w przedmiotowym stanie faktycznym bezsporne jest, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją poddaną kontroli Sądu w sprawie o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. zostało wszczęte wnioskiem Skarżącego z dnia 9 kwietnia 2020 r. Po raz pierwszy sprawa została rozstrzygnięta przez organ I instancji decyzją z dnia 14 lipca 2020 r. nr 180100/71/2055/2020 przez umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r.
Powyższa decyzja z dnia 14 lipca 2020 r. została uznana przez PZUS za doręczoną w dniu 30 lipca 2020 r. i nie została zaskarżona w stosownym terminie, a zatem uzyskała na tym etapie przymiot ostateczności.
Skarżący zwrócił się do organu wnioskiem z dnia 15 czerwca 2021 r. z prośbą o przywrócenie terminu na odwołanie się od ww. decyzji z dnia 14 lipca 2020 r.
PZUS decyzją z dnia 28 lipca 2021 r. nr 180000/71/287809/2021-RED-AWA zakończył postępowanie odwoławcze w taki sposób, że na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 105 K.p.a. w zw. z art. 83 ust. 4 u.s.u.s. oraz art. 31zq ust. 8 ustawy o COVID odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz umorzył postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r.
Powyższa decyzja z dnia 28 lipca 2021 r. została zaskarżona do sądu administracyjnego i uchylona prawomocnym wyrokiem z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1219/21. Sprawa została zwrócona do ponownego rozpoznania przez PZUS jako organ II instancji.
Mimo powyższego, kolejno PZUS wydał jako organ I instancji decyzję z dnia 6 maja 2022 r., którą odmówił Skarżącemu zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za 05/2020. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał art. 31zo ust. 1-2 oraz art. 31zq ustawy o COVID i odwołał się do treści wniosku Skarżącego z dnia 9 kwietnia 2020 r.
Po wniesieniu przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponowne postępowanie zostało zakończone decyzją PZUS z dnia 16 września 2022 r. znak 180000/71/207236/2022, którą organ utrzymał w mocy decyzję z dnia 6 maja 2022 r., wskazując jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 31zq ustawy o COVID.
W konsekwencji należało uznać, że decyzja organu I instancji z dnia 6 maja 2022 r. została wydana i doręczona Skarżącemu mimo pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej na tym etapie decyzji z dnia 14 lipca 2020 r. umarzającej postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku z 9 kwietnia 2020 r. o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za miesiąc maj 2020 r.
Powyższej konstatacji nie może zmienić fakt wydania przez PZUS decyzji z dnia 7 czerwca 2022 r., którą jak wskazuje organ, w wykonaniu wyroku WSA w Krakowie, uchylił on na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w całości decyzję z dnia 14 lipca 2020 r.
Zatem wydaną w II instancji decyzję PZUS z dnia 16 września 2022 r. utrzymującą w mocy nieważną decyzję z dnia 6 maja 2022 r. (wydaną z naruszeniem zasady res iudicata), należało uznać za nieważną, bowiem wydaną z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Nie ulega wątpliwości, że wszystkie trzy ww. decyzje (z dnia 14 lipca 2020 r., z dnia 6 maja 2022 r. oraz zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia 16 września 2022 r.) dotyczą tożsamych spraw, to jest załatwienia wniosku Skarżącego z dnia 9 kwietnia 2020 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r.
Tożsame są zarówno okoliczności faktyczne jak i strona przedmiotowa (ten sam okres, te same składki) jak i strona podmiotowa – Skarżący jako podmiot, który ubiega się o zwolnienie i adresat decyzji.
Podsumowując, w ww. sprawach występowały te same strony, a przedmiotem orzekania był ten sam stan faktyczny, z którego wynikały prawa i obowiązki stron.
Tożsama była także zasadnicza podstawa materialnoprawna orzekania w przypadku wszystkich trzech decyzji, a to art. 31zq ustawy o COVID.
Powyższe oznacza, że poddana w sprawie niniejszej sądowej kontroli decyzja PZUS, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, dotknięte są wadą nieważności. Dotyczą bowiem spraw poprzednio rozstrzygniętych w chwili wydania decyzji I instancji z dnia 6 maja 2022 r. inną decyzją ostateczną organu z dnia 14 lipca 2020 r.
Zaistniała zatem sytuacja dwukrotnego rozstrzygnięcia tożsamych spraw, bowiem wcześniejsza decyzja dotyczy tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu spraw, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego. W związku z tym zachodziła konieczność wyeliminowania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z obrotu prawnego.
Z uwagi na ciężar gatunkowy wskazanych przez Sąd nieprawidłowości decyzji, bezprzedmiotowa była kontrola legalności tych decyzji z punktu widzenia zarzutów podniesionych w skardze i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także odnoszenie się do kontrargumentacji przedstawionej w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na skargę.
Mając powyższe na uwadze i uznając, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.
Sąd odstąpił od orzeczenia o kosztach postępowania z uwagi na to, że Skarżący, po pierwsze był zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych z mocy art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a., który stanowi, że nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, po drugie Skarżący w sprawie występował bez profesjonalnego pełnomocnika.