Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 sierpnia 2020r. I. W. zwrócił się na podstawie art. 306a Ordynacji podatkowej do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego czy wobec A. PL Sp. z o.o. z siedzibą w W., prowadzone było/prowadzone jest postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia w latach 2011-2014 podatku dochodowego od osób prawnych albo w zakresie prawidłowości rozliczenia w latach 2011-2014 podatku od towarów i usług, w którym to postępowaniu/postępowaniach są/były dla celów rozliczenia podatku VAT (przez obniżenie podatku VAT należnego) albo podatku CIT (przez ujęcie kwoty netto jako kosztu uzyskania przychodu) ujęte transakcje zawarte rzekomo pomiędzy I. W., a A. PL.
We wniosku I. W. wskazał, że zaświadczenie jest niezbędne celem przedłożenia przed: Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K.; Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w K.; Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, Naczelnym Sądem Administracyjnym – w związku z toczącymi się wobec niego postępowaniami/sprawami w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku VAT za lata 2011-2014, które to zobowiązanie rzekomo wynika z transakcji zawartych pomiędzy nim a A. PL.
Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2020r. nr [...] odmówił wydania wyżej wymienionego zaświadczenia.
Pismem z dnia 2 września 2020r. I. W. złożył zażalenie zarzucając naruszenie:
- 1. art. 306a § 2 pkt 2 w związku z art. 274a Ordynacji podatkowej w związku z art. 47 akapit pierwszy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 48 pkt 23 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej - przez błędną wykładnię art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz niewłaściwe zastosowanie art. 47 akapit pierwszy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 48 pkt 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i nieuprawnioną odmowę wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem o wydanie zaświadczenia ze względu na rzekomy brak jego interesu prawnego do otrzymania zaświadczenia, podczas gdy posiada on interes prawny w zakresie otrzymania zaświadczenia, ze względu na fakt, że zgodnie z twierdzeniami organu podatkowego wyrażonymi w decyzjach wydawanych w zakresie powadzonych postępowań podatkowych wobec niego, że jego zobowiązanie wynika rzekomo z transakcji zawartych z A. PL w konsekwencji czego organy podatkowe powinny podjąć wobec A. PL czynności sprawdzające w tym zakresie oraz poinformować go o podjętych działaniach;
- - art. 306a w związku z art. 306c Ordynacji podatkowej - przez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuprawnioną odmowę wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, podczas gdy w realiach tej sprawy, organ powinien wydać wskazane zaświadczenie zgodnie z wnioskiem,
Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie ww. postanowienia z dnia 31 sierpnia 2020r. w całości, oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu wydania zaświadczenia zgodnie z żądaniem wniosku o wydanie zaświadczenia.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 6 listopada 2020r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Według organu II instancji stan faktyczny sprawy, uzasadnia przyjęcie istnienia po stronie wnioskodawcy, co najwyżej interesu faktycznego, lecz nie interesu prawnego w uzyskaniu rzeczonego zaświadczenia, a nie jest to, wystarczająca przesłanka do uzyskania zaświadczenia.
W związku z powyższym DIAS w K. podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z sytuacji określonych w art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, która uprawniałaby stronę do domagania się wydania przez organ podatkowy zaświadczenia o żądanej przez nią treści.
Dlatego też podniesiony zarzut naruszenia art. 306a w związku z art. 306c Ordynacji podatkowej przez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuprawnioną odmowę wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem jest bezzasadny.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 306a § 2 pkt 2 w związku z art. 274a Ordynacji podatkowej w związku z art. 47 akapit pierwszy Karty Prawa Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 48 pkt 23 Karty Prawa Podstawowych Unii Europejskiej, organ II instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2017r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. włączył do akt postępowania odwoławczego od wydanej dla strony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w dniu 28 września 2016r. nr [...] decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2012r. jako dowody kserokopie dokumentów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w zakresie podatku od towarów i usług za inne okresy rozliczeniowe, tj. za miesiące od stycznia do grudnia 2013r. oraz w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wobec A. PL Sp. z o.o. z siedzibą w W..
W przekonaniu wnioskodawcy, tryb i forma włączenia do akt prowadzonych wobec niego postępowań, dowodów (dokumentów, innych materiałów) powstałych lub zgromadzonych w innych postępowaniach wskazuje na zgromadzenie materiału dowodowego z naruszeniem m.in.: art. 47 akapitu pierwszego Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, tj. prawa do skutecznego środka prawnego (wynikającej z tego prawa zasadności równości broni), art. 48 pkt 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, prawo do obrony (w tym wynikające z tego prawa - prawo do bycia wysłuchanym).
Odnosząc się do powyższych zarzutów DIAS w K. wskazał, że przedmiotowa sprawa dotyczy wydania zaświadczenia, nie zaś poprawności trybu i formy włączenia dokumentów do akt prowadzonych postępowań. Postanowienie w sprawie włączenia do akt dokumentów jest częścią odrębnego postępowania, w tym wypadku odwoławczego i może być skarżone w ramach skargi wnoszonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie kończące tamto postępowanie. Tym samym zarzut powyższy nie znajduje uzasadnienia. Przepisy art. 47 i art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczących wymiaru sprawiedliwości, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz domniemania niewinności i prawa do obrony - w przedmiotowej sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia nie zostały naruszone przez organ I instancji.
We wniosku strona wskazała również, że zaświadczenie jest niezbędne celem przedłożenia przed: Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K.; Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w K.; Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z toczącymi się postępowaniami/sprawami podatnika w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku VAT za lata 2011-2014, które to zobowiązanie rzekomo wynika z transakcji zawartych pomiędzy podatnikiem a A. PL. Tymczasem spełnienie tej przesłanki wymaga wskazania konkretnego przepisu prawnego, z którego wynikają dla strony określone prawa lub obowiązki. Trafnie organ I instancji zauważył, że Ordynacja podatkowa ani inna ustawa, czy organ nie narzuca obowiązku przedłożenia zaświadczeń organom wskazanym w złożonym wniosku. Przepisu takiego nie można także doszukać się w obowiązujących regulacjach prawnych. Nie istnieje żaden przepis Ordynacji podatkowej, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego, który obligowałaby organ podatkowy do wydania zaświadczenia w celu użycia go jako dowodu w postępowaniu administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe DIAS w K. wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 306c Ordynacji podatkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie I. W. wniósł o uchylenie postanowienia z 6 listopada 2020r. w całości, uchylenie postanowienia z 31 sierpnia 2020r. w całości, oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przewidzianych prawem. Skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 306a § 2 pkt 2 w związku z art. 274c Ordynacji podatkowej w związku z art. 47 akapit pierwszy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 48 pkt 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej - przez błędną wykładnię art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz niewłaściwe zastosowanie art. 47 akapit pierwszy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 48 pkt 2 Karty Prawa Podstawowych Unii Europejskiej i nieuprawnioną odmowę wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem o wydanie zaświadczenia ze względu na rzekomy brak interesu prawnego skarżącego do otrzymania zaświadczenia, podczas gdy posiada on interes prawny w zakresie otrzymania zaświadczenia, ze względu na fakt, że zgodnie z twierdzeniami organu podatkowego wyrażonymi w decyzjach wydawanych w zakresie prowadzonych postępowań podatkowych wobec niego zobowiązanie podatkowe wynika rzekomo z transakcji zawartych z A. PL, w konsekwencji czego organy podatkowe powinny podjąć wobec A. PL czynności sprawdzające w tym zakresie oraz poinformować go o podjętych działaniach;
- - błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 47 akapit pierwszy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 48 pkt 2 Karty Prawa Podstawowych Unii Europejskiej przez stwierdzenie przez DIAS w postanowieniu DIAS z 6 listopada 2020r., że: "Postanowienie w sprawie włączenia do akt dokumentów jest częścią odrębnego postępowania, w tym wypadku odwoławczego i może być skarżone w ramach skargi wnoszonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie kończące tamto postępowanie. Tym samym zarzut powyższy nie znajduje uzasadnienia. Przepisy art. 47 i art. 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej dotyczących wymiaru sprawiedliwości, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz domniemania niewinności i prawa do obrony - w przedmiotowej sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia nie zostały naruszone przez organ pierwszej instancji ", podczas gdy wskazane powyżej przepisy mogą stanowić podstawę prawną do wydania zaświadczenia, stanowią bowiem - w tej sprawie - podstawę prawną do wykazania tzw. interesu prawnego o którym mowa w art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej;
- - art. 306a w związku z art. 306c Ordynacji podatkowej - przez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuprawnioną odmowę wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, podczas gdy w realiach tej sprawy organ powinien wydać zaświadczenie zgodnie z tym wnioskiem;
- 4) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej - przez ich zastosowanie przez organ II instancji, pomimo braku podstaw do zastosowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.).
W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dostrzegł takiego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.
Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 6 listopada 2020r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 31 sierpnia 2020r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści tj. potwierdzającego, czy wobec A. PL Sp. z o.o. w W. prowadzone było bądź jest prowadzone postępowania podatkowe w zakresie rozliczenia w latach 2011-2014 podatku dochodowego od osób prawnych albo podatku od towarów i usług, w którym to postępowaniu są bądź były dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług albo podatku dochodowego od osób prawnych ujęte transakcje zawarte pomiędzy skarżącym, a spółką A. PL.
Według skarżącego, zaświadczenie o żądanej treści jest mu niezbędne celem przedłożenia przed: Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w K., Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, w związku z toczącymi się wobec niego postępowaniami w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lata 2011-2014, które to zobowiązanie rzekomo wynika z transakcji zawartych pomiędzy skarżącym, a A. PL.
W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, rozstrzygnięcia organów podatkowych obu instancji odmawiające skarżącemu wydania przedmiotowego zaświadczenie są prawidłowe i nie naruszają prawa.
Zgodnie z przepisem art. 306a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o takie zaświadczenie. Jak stanowi art. 306a § 2 zaświadczenie wydaje się jeżeli:
- 1. urzędowego poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
- 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Interpretując treść tego przepisu należy w pierwszej kolejności podkreślić, że zaświadczenie zawsze wydaje się na wniosek, nigdy zaś z urzędu. Przy czym osobą ubiegającą się o wydanie zaświadczenia nie może być każdy, ale tylko ten kto ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Jeżeli zatem odrębne ustawy wprowadzają obowiązek urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, to wówczas urząd skarbowy wydaje zaświadczenie uwzględniając w jego treści regulacje wynikające z odrębnych przepisów. Zaświadczenie jest wydane również w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego i wówczas w treści zaświadczenia znajduje odzwierciedlenie treść wniosku podatnika.
Wskazanie na interes prawny oznacza, że żądający wydania zaświadczenia musi być legitymowany do jego uzyskania. Kryterium interesu prawnego stanowi nawiązanie do konstrukcji pojęcia strony przyjętej w postępowaniu administracyjnym. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjęto, iż interes prawny, to interes wynikający z prawa materialnego; zgodny z tym prawem i chroniony przez to prawo. Istnieje także zgodność stanowisk co do tego, że interes prawny nie może być wywodzony z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej, lecz opierać powinien się na konkretnej normie prawa materialnego; normie dającej się określić i wyodrębnić spośród innych norm (por. J. Zimmermann: Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996r., sygn. akt IV S.A. 846/95,OSP 1997, nr 4, s. 203 i n.).
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie wskazuje się na pewne cechy wyróżniające interes prawny. Musi być on osobisty, własny, indywidualny oraz musi być konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenia w okolicznościach faktycznych. O istnieniu interesu prawnego można mówić wówczas, gdy dany podmiot wnosi żądanie we własnym imieniu, zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania
Od tak pojmowanego interesu prawnego, należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana wydaniem zaświadczenia, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.
W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że skarżący nie wykazał, że istnieje przepis prawa wymagający od skarżącego okazania przedmiotowego zaświadczenia. Skarżący nie wykazał również, że interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia o treści objętej wnioskiem. Nie wskazał bowiem przepisu prawa materialnego z którego wynikałyby jego prawa lub obowiązki, kreujące jego interes prawny.
Przepisu takiego nie można także doszukać się w obowiązujących regulacjach prawnych. Nie istnieje żaden przepis Ordynacji podatkowej, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego, który obligowałby organ podatkowy do wydania zaświadczenia w celu użycia go przez skarżącego jako dowodu w postępowaniu przed organami administracji publicznej bądź sądami.
W tym kontekście nie mogła zostać uznana za przekonywującą argumentacja skarżącego, że zaświadczenie o żądanej treści jest mu niezbędne celem przedłożenia przed: Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w K., Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, w związku z toczącymi się wobec niego postępowaniami w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lata 2011-2014, które to zobowiązanie rzekomo wynika z transakcji zawartych pomiędzy skarżącym, a A. PL.
Posiadanie żądanego zaświadczenia, nie jest w szczególności warunkiem wszczęcia postępowania, prowadzenia lub zakończenia postepowania podatkowego prowadzonego wobec skarżącego.
Z akt sprawy bezspornie wynika, że wobec skarżącego została wydana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w dniu 28 września 2016r. nr [...] decyzja w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2012r. Na skutego złożonego odwołania toczy się postępowanie odwoławcze, w ramach którego organ odwoławczy, postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2017r. nr [...] włączył do akt postępowania odwoławczego, jako dowody kserokopie dokumentów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w zakresie podatku od towarów i usług za inne okresy rozliczeniowe, tj. za miesiące od stycznia do grudnia 2013r. oraz w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wobec A. PL Sp. z o.o. w W..
Jednakże sam fakt włączenia do akt sprawy przedmiotowych dokumentów nie powoduje po stronie skarżącego zaistnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nawet w sytuacji, gdy w przekonaniu skarżącego, tryb i forma włączenia do akt prowadzonych wobec niego postępowań, dowodów (dokumentów, innych materiałów) powstałych lub zgromadzonych w innych postępowaniach wskazuje na zgromadzenie materiału dowodowego z naruszeniem m.in. art. 47 akapitu pierwszego Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, tj. prawa do skutecznego środka prawnego (wynikającej z tego prawa zasadności równości broni), art. 48 pkt 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, prawo do obrony (w tym wynikające z tego prawa - prawo do bycia wysłuchanym).
Jak słusznie wskazał DIAS w K. przedmiotowa sprawa dotyczy wydania zaświadczenia, nie zaś poprawności trybu i formy włączenia dokumentów do akt prowadzonych postępowań. Postanowienie w sprawie włączenia do akt dokumentów jest częścią odrębnego postępowania, w tym wypadku odwoławczego i może być kwestionowane w ramach skargi wnoszonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie kończące, wydane w ramach tamtego postępowania.
Przepisy art. 47 i art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczących wymiaru sprawiedliwości, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz domniemania niewinności i prawa do obrony, w niniejszej sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia nie zostały naruszone przez organy podatkowe obu instancji.
Podkreślić należy, że prawidłowość prowadzenia postępowania dowodowego, odnosi się tylko do aspektu procesowego, zaś źródłem interesu prawnego, mogą być tylko prawa lub obowiązki wynikające z przepisów prawa materialnego.
Należy się oczywiście zgodzić, że z treści wniosku wynika, iż skarżący posiada interes faktyczny w uzyskaniu potwierdzenia danych o jakich wskazywał we wniosku, nie jest to jednak, jak wskazano wyżej, wystarczająca przesłanka do uzyskania zaświadczenia.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.