Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2012 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę C.J., B. J i J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od wniesionej skargi. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 4 maja 2012 r. wraz z pouczeniem, iż przysługuje na nie skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która – pod rygorem odrzucenia – powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, albo doradcą podatkowym (w sprawach obowiązków podatkowych) lub rzecznikiem patentowym (w sprawach własności przemysłowej).
W piśmie z dnia 2 czerwca 2012 r., zatytułowanym na jednej stronie jako "kasacja", a na drugiej stronie jako "zażalenie", skarżący wnieśli o: uchylenie postanowienia w całości, wydanie postanowienia zgodnie z obowiązującym prawem, potwierdzenie składu sędziowskiego wymienionego w postanowieniu – brak podpisów w ciągu 7 dni. W uzasadnieniu wskazano, iż powyższe postanowienie zostało "wydane niezgodnie z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym rażąco naruszające podstawowe prawa człowieka".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270), dalej zwanej "p.p.s.a.", każde pismo strony powinno zawierać m.in.: oznaczenie rodzaju pisma i osnowę wniosku lub oświadczenia. Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, z osnowy winno wynikać zaś, jaki jest zamiar wnoszącego pismo. Jeżeli w wyniku rozbieżności pomiędzy treścią a nazwą pisma zachodzą wątpliwości, jaki był faktyczny zamiar strony, pierwszeństwo należy przyznać treści pisma, w której strona miała możliwość wyrażenia swojego stanowiska (postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1263/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać należy, iż każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. Skoro z treści pisma z dnia 2 czerwca 2012 r. wynika, iż zamiarem strony było zaskarżenie postanowienia odrzucającego skargę, to pismo to, mimo iż na jednej stronie skarżący oznaczyli je jako "kasacja", a na drugiej jako "zażalenie", należy potraktować jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek przysługuje na postanowienie o odrzuceniu skargi.
Zgodnie natomiast z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymogu tego nie stosuje się zgodnie z § 2 tego przepisu tylko wtedy gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ponadto z godnie z § 3 w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami skarga kasacyjna może być sporządzona w przez doradcę podatkowego, natomiast w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę mającą kwalifikacje wymagane w/w art. 175 p.p.s.a. przesądza o jej dopuszczalności.
W omawianej sprawie, pomimo prawidłowego pouczenia, skargę kasacyjna wnieśli sami skarżący, którzy nie mają wymaganych kwalifikacji, a zatem nie są uprawnieni do jej wniesienia. Wniesienie tego środka odwoławczego przez samą stronę nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a., co powoduje konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ten ostatni przepis stanowi bowiem, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 178 p.p.s.a.