Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017 r. odrzucił skargę M.O.na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.
Z kolei postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił M.O. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz zwrócił Skarżącej kwotę 394 zł tytułem zwrotu kwoty uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1).
Analiza ww. przepisu prowadzi do wniosku, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania.
Z kolei stosownie do art. 156 § 2 P.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por.: postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10, powołane orzeczenie jest opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu, czy wreszcie błędzie gramatycznym.
Z akt sądowych i administracyjnych wynika niewątpliwie, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2016 r., nr [...]
Zatem ewidentne jest, że opisanie ww. decyzji jako decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] oraz jako decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] w komparycjach i uzasadnieniach wskazanych w sentencji postanowień z dnia 11 stycznia 2017 r. oraz z dnia 26 kwietnia 2017 r., należy uznać za oczywiste omyłki pisarskie.
Sprostowanie to nie prowadzi do zmiany wydanych przez Sąd rozstrzygnięć.
Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a.