Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi D.Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2015r., znak [...] w przedmiocie uznania wniesionych zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego może prowadzić zarówno do powstania znacznej szkody, jak i spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaskarżone postanowienie dotyczy uznania za nieuzasadniony zarzutu w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego. W przypadku stwierdzenia przez organy administracji zasadności zarzutu, postępowanie egzekucyjne musiałoby ulec umorzeniu (art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Instytucja udzielenia przez sąd administracyjny tymczasowej ochrony skarżącemu poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może odnosić się wyłącznie do takich rozstrzygnięć organów administracji publicznej, które nadają się do wykonania. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego trzeba rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem, zawartym w danym akcie, przy czym może to nastąpić w sposób dobrowolny bądź przymusowy (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 888/08, Lex nr 477238).
Powyższe oznacza, że wykonalna będzie decyzja nakładająca na jej adresata obowiązek, ponieważ możliwa jest dobrowolna realizacja jej dyspozycji bądź wykonanie jej w trybie przymusowym, a także decyzja przyznająca adresatowi uprawnienie do konkretnego działania- wówczas realizując takie uprawnienie, strona będzie wykonywała akt administracyjny. Nie można natomiast mówić o wykonaniu- a zatem także o możliwości wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, kiedy ma ona charakter odmowny- nie uwzględnia wniosku strony o przyznanie uprawnienia bądź nałożenie obowiązku na inną stronę, ponieważ akt taki nie ma przedmiotu wykonania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 714/08, Lex nr 493646 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587). W judykaturze wskazuje się między innymi, iż nie podlega wykonaniu na przykład decyzja, którą odmówiono stronie umorzenia należności pieniężnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lipca 2008 roku, sygn. akt II GZ 136/08, Lex nr 493692).
Pogląd, że wstrzymanie wykonania w trybie art. 61 p.p.s.a. dotyczy wyłącznie tych aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu, prezentowany jest również w doktrynie (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, komentarz do art. 61, teza 7 i powołana tam literatura).
Uznanie zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji za nieuzasadniony jest instytucją zbliżoną do odmowy umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie. Przyznanie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania postanowienia, wydanego w tym przedmiocie mogłoby polegać tylko i wyłącznie na "chwilowym" uznaniu zgłoszonego zarzutu za zasadny. Nie jest jednak możliwe, aby w oparciu o takie stwierdzenie doszło do "chwilowego" umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione nie posiada przedmiotu wykonawczego, nie podlega wykonaniu ani w sposób dobrowolny, ani przymusowy, a zatem nie istnieje możliwość wstrzymania jego wykonania przez sąd administracyjny.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.