Uzasadnienie
Starszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie dnia 14.07.2017r. przyznał stronie skarżącej w sprawie o sygn. akt I SO/Kr 6/17 prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K., dnia 28.07.2017r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata S. N.. Dnia 26.09.2017r. wyznaczony adwokat wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., z dnia 19.06.2017r., nr [...].
W dniu 27.11.2017r. sprawa z zakresu prawa pomocy o sygn. I SO/Kr 6/17 została włączona do postępowania głównego prowadzonego pod sygnaturą I SA/Kr 1218/17.
W dniu 19.01.2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę a wyznaczony adwokat wniósł na rozprawie o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy z urzędu, oświadczając, że nie zostały pokryte przez skarżącą ani w całości ani w części.
W dniu 30.01.2018r. wyznaczony adwokat ponowił wniosek w tym zakresie.
Zgodnie z art. 250§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz.1369 z p.zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Pełnomocnik strony skarżącej reprezentował ją w postępowaniu I instancyjnym. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne.
Orzekający przyznał więc wyznaczonemu adwokatowi wynagrodzenie za I instancję w wysokości 240 zł, na podstawie § 21 ust. 1 pkt.
- 1) lit. c w zw. z art. § 4 ust.
- 1. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U z 2016r., poz. 1714).
Przedmiotowe wynagrodzenie podwyższone zostało o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 710 z p. zm.) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. i wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2, pkt 8) w zw. z art. 250§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 z p. zm.).