Uzasadnienie
W dniu 26 września 2016 r. skarżąca wniosła skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 lipca 2016 r., nr [...]. Wskazaną decyzję doręczono skarżącej w dniu 1 sierpnia 2016 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi.
Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podała, że "z uwagi na ostrą chorobę trwającą od początku sierpnia do dnia wystawienia zaświadczenia lekarskiego, tj. 19 września 2016 r. nie była w stanie, w ustawowym w terminie wnieść odwołania od decyzji". Do wniosku skarżąca dołączyła zaświadczenie lekarskie wystawione przez pediatrę w dniu 19 września 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie, z uwagi na niewykazanie przesłanki braku winy.
W sprawie bezspornym jest, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W myśl art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późniejszymi zmianami) – określanej w skrócie jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu - zgodnie z art. 87 p.p.s.a., wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w ww. piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z powyższego wynika, że przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa przy tym, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, przy czym jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r., I GZ 232/11, wszystkie orzeczenia na stronie www.nsa.gov.pl). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podmiot ubiegający się o przywrócenie terminu powinien dołożyć wszelkich starań i wysiłków w celu wyjaśnienia przyczyn swojego uchybienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 października 2009 r., I OZ 996/09, z dnia 23 października 2009 r., I OZ 989/09, z dnia 12 marca 2009 r., II GZ 47/09).
W ocenie Sądu, w rozpoznawaj sprawie skarżąca nie wykazała przesłanki warunkującej przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj., że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Sam bowiem fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r., I FZ 381/12; z dnia 24 lutego 2012 r.; II FZ 858/1; z dnia 4 listopada 2010 r., I OZ 839/10 i z dnia 13 października 2010 r., I OZ 767/10). Dla wykazania braku winy w uchybieniu terminu istotne jest uprawdopodobnienie nie tylko faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia strony na niemożność działania, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.
Z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika ani rodzaj choroby czy też charakter dolegliwości, która miała uniemożliwić skarżącej złożenie skargi w terminie. Nie wskazuje na to również zaświadczenie lekarskie, które na marginesie, dotyczy okresu 1,5 miesiąca przed dniem jego wystawienia.
Skarżąca w żaden sposób zatem nie wykazała, aby w okresie od dnia 1 do dnia 31 sierpnia 2016 r. nie była w stanie wnieść skargi do Sądu. W świetle powyższych rozważań niedochowanie terminu do uzupełnienie braków formalnych skargi jest w ocenie Sądu wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu niniejszej spraw przez skarżącą. W rozpoznawanym przypadku nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu ww. terminu, zatem Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.