Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 listopada 2020 r. strona skarżąca H. Sp. z o.o. w K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia oraz zabezpieczenia na majątku spółki przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. Skarga zawierała braki.
Wezwaniem z dnia 7 stycznia 2021 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub uwierzytelnionego odpisu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (np. statutu lub odpisu KRS ewentualnie wydruku informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 12 stycznia 2021 r.
Do dnia wydania przedmiotowego postanowienia żądany brak skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl z kolei art. 29 p.p.s.a. wskazane podmioty mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy. W myśl art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skoro żądany brak formalny skargi nie został uzupełniony, pomimo prawidłowego wezwania oraz pouczenia o skutkach nie wykonania wezwania Sądu, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzec jak w pkt I sentencji postanowienia, o odrzuceniu skargi. W pkt II sentencji orzeczono o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.,