Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 23 października 2020r. nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu wniosku F. A. A. Sp. z o.o. w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...], działając na podstawie art. 138§1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2020r. poz. 256 ze zm. dalej-K.p.a.) w zw z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U z 2020r. poz. 266 ze zm. dalej-u.s.u.s.) - uchylił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 sierpnia 2020r. nr [...] i na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w zw z art. 28 ust. 2 i 3 oraz art. 32 u.s.u.s. odmówił umorzenia zapłaconych 13 marca 2020r. odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 5.785,00 zł od składek za zatrudnionych pracowników, w tym:
- - odsetek w wysokości 4.403,00 zł od składek na ubezpieczenia społeczne za okres 01/2013-2/2013, 4/2013-5/2013, 7/2013-3/2015,
- - odsetek w wysokości 1.382,00 zł od składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 01/2013, 3/2013-5/2013, 7/2013-12/2013, 2/2014-11/2014, 1/2015-2/2015, 4/2015-6/2015.
Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy w dniu 24 marca 2020r. do ZUS wpłynął wniosek F. A. A. Sp. z o.o. w K. o umorzenie odsetek za zwłokę w zapłacie składek ZUS uregulowanych w dniu 13 marca 2020r.
Spółka na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego, w dniu 13 marca 2020r. uregulowała kwotę18.000,00 zł tytułem składek ZUS a całość zapłaconych kwot po kontroli ZUS wyniosła 72.525,00 zł w tym odsetki 14.843,63 zł. Spółka doprecyzowała, że wnosi o umorzenie całości należnych odsetek.
ZUS po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...], odmówił umorzenia odsetek naliczonych (na 24 marca 2020r.) od należnych składek za zatrudnionych pracowników w łącznej kwocie 2.400,00 zł: ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 1.107,00 zł z tytułu: odsetek w kwocie 633,00 zł przypadających od składek w części finansowanej przez płatnika za okres 02/2013-12/2015, odsetek w kwocie 474,00 zł przypadających od składek w części finansowanej przez ubezpieczonych za okres 02/2013-12/2015; ubezpieczenie zdrowotne w łącznej w kwocie 1.293,00 zł w tym z tytułu: odsetek w kwocie 1.293,00 zł przypadających od składek w części finansowanej przez ubezpieczonych za okres 02/2014-12/2015.
Protokołem kontroli z dnia 27 czerwca 2017r. zestawiono przypadki umów o dzieło zawartych przez skarżącą spółkę z wykonawcami stwierdzając, że są to umowy zlecenia. W 2018r. odbyły się rozprawy sądowe w rezultacie których wydano wyroki niekorzystne dla skarżącej spółki. W grudniu 2019r. odbyła rozprawa przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie i apelacja skarżącej spółki została oddalona. W dniu 13 marca 2020r. spółka uregulowała kwotę 18.000,00 zł.
Spółka podniosła, że znalazła się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, całość zapłaconych kwot do ZUS wyniosła 72.525,00 zł w tym odsetki 14.843,63 zł. Jest to kwota, której spółka nie jest w stanie zapłacić wobec czego domagała się umorzenia całości należnych odsetek.
Spółka jest firmą audytorską, prowadzi aktywnie działalność gospodarczą, prowadzi działalność w zakresie rachunkowości, księgowości doradztwa podatkowego. Prezesem Zarządu jest H. Ż.. Kapitał zakładowy spółki wynosi 50.000,00 zł. Spółka osiągnęła zyski: 2016-23.126,50 zł, 2017-34.045,71 zł, 2018-14.763,71 zł i za 2019-3.029,45 zł. Spółka nie posiada nieruchomości, na spółkę jest zarejestrowany pojazd Alfa Romeo 159 rok produkcji 2006r., posiada także 4 komputery, 2 laptopy, 4 drukarki i 1 komputer zakupiony w 2020r.
W stosunku do spółki nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, należności są wymagalne, nie są przedawnione.
Spółka jest przedsiębiorcą wobec czego Zakład Ubezpieczeń Społecznych analizował wniosek pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U UE C 83 z dnia 30 marca 2010r.). Przesłanki wynikające art. 107 ust. 1 TFUE został spełniony ponieważ należności z tytułu składek stanowią środki publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, umorzenie następuje w odniesieniu do indywidulanego oznaczonego podmiotu, a decyzja w sprawie przyznania pomocy zależy od ZUS, przedsiębiorca uzyskuje pomoc, której nie uzyskałby w normalnych warunkach rynkowych, udzielony przez ZUS środek może zakłócić lub grozić zakłóceniem konkurencji. Ewentualne umorzenie należności mogłoby stanowić pomoc de minimis.
Organ wskazał, że wniosek o umorzenie dotyczy osoby prawnej i organ mógł go rozpatrzyć jedynie w oparciu o art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. jednakże analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała okoliczności, które skutkowałyby umorzeniem zobowiązania na postawie ww. przepisów.
W dniu 22 września 2020r. do ZUS wpłynął wniosek skarżącej spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy. Spółka podniosła, że od 1 stycznia 2020r. do 31 sierpnia 2020r. poniosła stratę z działalności w wysokości 50.078,72 zł i ponownie wniosła o udzielenie pomocy de minimis. Prezes Spółki, H. Ż. z uwagi na stan zdrowia ni skorzystała z prawa czynnego udziału w postępowaniu.
W pisemnych motywach zaskarżonej decyzji organ podniósł, że odsetki mają charakter akcesoryjny w stosunku do składek i organ dokonał ponownej analizy kwestii przedawnienia uznając, że w decyzji z dnia 19 sierpnia 2020r. prawidłowo stwierdzono, że należności z tytułu składek są wymagalne i nie uległy przedawnieniu.
F. A. A. Sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprawozdań finansowych i usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych i podatkowych. Wniosek spółki jako przedsiębiorcy analizowano pod kątem występowania przesłanek z art. 107 ust. 1 TFUE. Zdaniem organu zostały spełnione przesłanki wynikające a art. 107 ust. 1 TFUE, co przesądziło, że ewentualne wsparcie będzie stanowiło pomoc publiczną-de minimis.
Zgodnie z przedłożoną dokumentacją nie można było uznać, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U UE C 244 z dnia 1 października 2004r.). Umorzenie odsetek w ramach pomocy de minimis byłoby pomocą jakiej spółka nie uzyskałaby w normalnych warunkach. Udzielenie pomocy de minimis jest możliwe gdy łączna wartość pomocy de minimis dla jednego beneficjenta nie przekroczyła równowartości 200 tyś. Euro w okresie 3 lat budżetowych. Ewentualna pomoc nie przekroczyłaby ustalonego pułapu. W bieżącym roku podatkowym i dwóch poprzedzających latach podatkowych spółka nie korzystała z pomocy de minimis, co potwierdziły dane z Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej.
Sposób rozliczenia wpłaty dokonanej w dniu 13 marca 2020r. (18.000,00 zł) przedstawiono w ujęciu tabelarycznym na s. 6-7 zaskarżonej decyzji.
Podniesiono również, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 u.s.u.s. z zastrzeżeniem art. 30 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s.
Ustalono w sprawie, że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. nie ma zastosowania w sprawie (wniosek osoby prawnej), przesłanki określone w art. 28 ust. 3 pkt 2,4 i 4b u.s.u.s. nie zachodzą ponieważ nie pozyskano dokumentów, nie zachodzi przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. (firma nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej), nie zachodziła przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. (wniosek o umorzenie zapłaconych odsetek), przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. nie zachodziła gdyż ani Naczelnik Urzędu Skarbowego ani Komornik Sądowy nie stwierdzili braku majątku z którego można prowadzić egzekucję, przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zachodziła gdyż spółka wniosła o umorzenie odsetek dobrowolnie zapłaconych w dniu 13 marca 2020r.
Wniosek dotyczył umorzenia zapłaconych odsetek od składek za zatrudnionych pracowników, więc nie było podstaw prawnych do analizy wniosku w oparciu o art. 28 ust. 3a u.s.u.s.
Organ zaznaczył, że w decyzji z [...] sierpnia 2020r. nr [...] sprawa została rozpoznana w błędnym zakresie. Jest w zakresie odsetek naliczonych na 24 marca 2020r. od należnych składek za zatrudnionych pracowników w łącznej kwocie 2.400,00 zł. Winno być w zakresie zapłaconych 13 marca 2020r. odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 5.785,00 zł od składek za zatrudnionych pracowników.
Organ uchylił decyzję z 19 sierpnia 2020r. nr [...] jednak biorąc pod uwagę przeanalizowany materiał dowodowy oraz publicznoprawny charakter należności nie znalazł podstaw do umorzenia zapłaconych 13 marca 2020r. odsetek.
W skardze do Sądu na powyższą decyzję F. A. A. Sp. z o.o. w K. podniosła, że sprawę zawężono do odsetek zapłaconych w dniu 13 marca 2020r. i nie przedstawiono całości zagadnienia wg stanu na dzień podejmowania decyzji tj. 23 października 2020r. Po rozliczeniu wpłaty z dnia 13 marca 2020r. ZUS poinformował, ze na naszym koncie jest niedopłata: ubezpieczenia społeczne 5.461,02 zł (za okres od 08/2020), ubezpieczenie zdrowotne 3.167,23 zł (za okres 07/2020, 08/2020), Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych 160,83 zł (za okres 08/2020). Łączna niedopłata wynosi 8.789,08 zł. Decyzja ZUS została podjęta bez analizy bieżącego salda rozrachunków pomiędzy Spółką a ZUS.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 11 lutego 2021r.skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 25 lutego 2021r.
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz.2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-tekst jedn.
Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.). Ponadto, Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145§1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247§1 O.p.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak nakreślonych granicach kognicji, Sąd stwierdził naruszenia prawa, które skutkowało koniecznością jej uchylenia.
Podstawę procesową zaskarżonej decyzji stanowił art. 138§1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (...).
W literaturze przedmiotu podkreśla się, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego przyjmuje powyższą postać, gdy uzna on, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest sprzeczna z prawem lub niecelowa. Organ będzie więc zobligowany do uchylenia tej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego analiza w świetle obowiązujacych w momencie orzekania przez niego przepisów prawa będzie prowadziła do jednoznacznego wniosku, iż sprawa powinna być rozstrzygnięta inaczej niż to uczynił to organ I instancji (zob. W. Chróścielewski, J. P. Tarno [w:] W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2015, s. 178).
Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle powołanego przepisu sformułowano pogląd, że obowiązek orzeczenia przez organ odwoławczy reformacyjne zamiast uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001r., II SA/Gd 814/99, Lex nr 76088, a także wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999r., I SA 37/99, Lex nr 48670, wyrok NSA z dnia 13 listopada 1998r., I SA/Wr 197/97, Lex nr 34912).
Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, organ podał, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...] została rozpoznana w błędnym zakresie czyli w zakresie odsetek naliczonych od należnych składek za zatrudnionych pracowników zamiast rozliczenia odsetek od zapłaconych odsetek za zatrudnionych pracowników.
Stwierdzenie to jest ogólnikowe i niewystarczające. Organ orzekając w sprawie początkowo odmówił umorzenia odsetek od należnych składek w wysokości 2.400,00 zł a po ponownym rozpatrzeniu sprawy (przy zastosowaniu art. 138§1 pkt 2 k.p.a.) odmówił umorzenia zapłaconych odsetek za zwłokę w wysokości 5.785,00 zł.
Odmowa umorzenia odsetek od należnych składek za zatrudnionych pracowników i odmowa umorzenia zapłaconych odsetek za zwłokę to dwie różne kwestie, które w okolicznościach tej sprawy wymagają wyraźnego rozróżnienia w kontekście wniosków i pism strony oraz okoliczności istnienia niedopłaty (pisma ZUS z dnia 29 września 2020r.).
Zbadać należy czy w sprawie mamy do czynienia z zadłużeniem (i w jakiej wysokości) czy chodzi o rozliczenie odsetek od zapłaconych w dniu 13 marca 2020r. zaległych składek za zatrudnionych pracowników.
Także okresy rozliczeniowe wskazane w decyzji z 19 sierpnia 2020r. i 23 października 2020r. są różne a organ w zaskarżonej decyzji nie ustosunkowuje się do tej kwestii.
Przypomnieć należy i to że istotną cechą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest jego niedewolutywność tj. wniesienie tego środka nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi.
Stosownie jednak do treści art. 127§3 k.p.a. do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, zatem także art. 139 k.p.a. Zakaz reformationis in peius wyrażony w art. 139 k.p.a. polega na tym, iż organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przepis ten normuje zasadę, gwarantującą stronie swobodę w realizowaniu przyznanego jej prawa do odwołania się od decyzji organu I instancji, w myśl przyjętej w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności. Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie (zażalenie), jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej (wyrok NSA z 19 maja 2016r. II OSK 2169/14, opubl.
Lex nr 2141134). "Niekorzyść", o której mowa w powołanym art. 139 k.p.a., to obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. O tym, czy pogorszenie takie nastąpi, przesądza zestawienie osnowy decyzji organu pierwszej instancji z rozstrzygnięciem organu odwoławczego.
Należy podkreślić, że z art. 139 k.p.a. nie wynika wprost, że spod zakresu obowiązywania zakazu orzekania na niekorzyść wyłączeniu ulega jakakolwiek kategoria decyzji wskazanych w art. 138 k.p.a.
Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w sytuacji, gdy organ odwoławczy zdecyduje się na odstąpienie od zasady zakazu reformationis in peius, tj. orzeka na niekorzyść strony odwołującej się, obowiązany jest w uzasadnieniu decyzji szczegółowo wykazać wystąpienie w decyzji organu I instancji rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego (por.m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 377/16, opubl. Lex nr 2145102, wyrok WSA w Lublinie z 10 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 507/11, opubl. Lex nr 1097308, wyrok WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 2086/07).
Należy zatem odróżnić naruszenie prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem, od rażącego naruszenia prawa. Tylko rażące naruszenie prawa lub interesu społecznego czyni legalnym orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej się. Zatem każdorazowo, gdy organ odwoławczy orzeka na niekorzyść strony odwołującej, obowiązany jest wykazać w uzasadnieniu decyzji, że w sprawie zaistniała jedna z przesłanek dopuszczalności rezygnacji z zakazu reformationis in peius (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2007r., VIII SA/Wa 443/07, Lex nr 392687).
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że znaczenie słowa "niekorzyść" w świetle art. 139 k.p.a. oznacza niekorzystną nową sytuację, w której znalazł się odwołujący na skutek wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji. W judykaturze oraz w piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, iż działaniem na niekorzyść odwołującej się strony jest umniejszenie zakresu uprawnień przyznanego w decyzji pierwszej instancji.
Reasumując w wyniku złożonego wniosku Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję, którą na podstawie art. 138§1 pkt 2 k.p.a. orzekł merytorycznie na niekorzyść strony odwołującej. Nie wykazał jednak, iż odstąpienie od zakazu reformationis in peius wynika z ustalenia, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że organ odwoławczy dopuścił się obrazy art. 139 k.p.a.
Powyższe naruszenie art. 138§1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy i musiało prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stwierdzone naruszenie prawa procesowego zwalnia Sąd od obowiązku merytorycznego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze.
Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, ponownie rozpoznając sprawę należy zastosować się do wskazań i oceny prawnej zawartych w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Zgodnie z art. 239§1 pkt 1 lit. e p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Strona skarżąca nie była również reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Z tego też względu Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego.