Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 maja 2013 roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych skarżący S.A. zawarł wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych ze względu na trudną sytuacja materialną.
W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony został bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącemu został przesłany urzędowy formularz wniosku "PPF" celem jego wypełnienia oraz odesłania do tut. Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie S.A. uzupełnił brak. Z danych zawartych w przesłanym formularzu wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jego utrzymania jest zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 673 zł. W skład majątku skarżącego wchodzi udział we własności mieszkania. Nie dysponuje on zasobami pieniężnymi, ani przedmiotami wartościowymi.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, iż do dnia 17 sierpnia 2013 roku pobiera zasiłek dla bezrobotnych. Po tym czasie nie będzie miał żadnych środków do życia. Złożony przez niego do ZUS wniosek o rentę został odrzucony, pomimo tego, iż stan zdrowia skarżącego uniemożliwia podjęcie przez niego pracy. Z powodu wieloletniego konfliktu z żoną skarżący nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Z pobieranego zasiłku przekazuje żonie 400 zł na czynsz i media.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie orzekającego skarżący uwiarygodnił w sposób wystarczający i skuteczny, że nie posiada środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Sytuacja materialna i zdrowotna S.A. jest bardzo trudna. Skarżący cierpi na liczne schorzenia, porusza się o kuli. Stan jego zdrowia znacznie utrudnia mu znalezienie pracy. Mieszkanie, w którym zamieszkuje jest zajęte przez ZUS na poczet ciążących na nim zaległości. Do miesiąca sierpnia bieżącego roku skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 673 zł, aktualnie nie ma żadnych dochodów. Nie posiada oszczędności, ani wartościowych przedmiotów, które mogłyby zostać spieniężone.
Przedstawiona sytuacja pozwala na stwierdzenie, że skarżący spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych, nie jest on bowiem w stanie ponieść tych kosztów we własnym zakresie bez uszczerbku w jego koniecznym utrzymaniu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.