Uzasadnienie
C. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 maja 2009 roku, znak [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2009. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 sierpnia 2009 roku wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu sporu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie C. J. wskazała jedynie, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest "odpowiednia".
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie, wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zależność taka będzie zachodziła zawsze wówczas, kiedy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, ponieważ wyłącznie w takiej sytuacji, w myśl art. 231 p.p.s.a., od skargi pobierany jest wpis stosunkowy, wyrażony jako procentowa część spornej należności. Nie wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, obligujący przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni.
Konsekwencją nie uzupełnienia braków formalnych skargi jest- zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi przez sąd, orzekający w takim wypadku postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, czyniące zadość przepisom p.p.s.a., musi polegać na wskazaniu konkretnej kwoty pieniężnej. W żadnym wypadku nie można uznać za wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia sytuacji, kiedy zostaje ona scharakteryzowana jako "odpowiednia", z tego chociażby powodu, iż takie określenie nie daje możliwości osiągnięcia założonego przez ustawodawcę celu – umożliwienia wyliczenia wpisu stosunkowego. Należy zatem uznać, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, co musiało skutkować jej odrzuceniem.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.