Uzasadnienie
Pismem wniesionym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 6 maja 2008r. L. O. zwrócił się o odroczenie terminu płatności zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz rozłożenie jej na raty.
Pismem z dnia 8 maja 2008r., organ podatkowy I instancji wezwał L. O. do uzupełnienia braków formalnych podania (poprzez m. in. określenie dokładnej daty, do jakiej skarżący domaga się odroczenia, wskazania i udokumentowania środków, z jakich raty miałyby być spłacane oraz wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku) w terminie siedmiu dni od daty otrzymania przedmiotowego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 maja 2007r.
Wnioskodawca nie uzupełnił wskazanych braków podania w zakreślonym terminie, wobec czego Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 26 maja 2008r. znak: [...], wydanym w trybie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej pozostawił jego podanie bez rozpatrzenia
Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone skutecznie w dniu 30 maja 2008r. wraz z pouczeniem o możliwości, sposobie i terminie do wniesienia zażalenia. L. O. złożył na to rozstrzygnięcie zażalenie z dnia 10 czerwca 2008r. (nadane w urzędzie pocztowym w dniu 16 czerwca 2008r.).
Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2008r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem 7-dniowego terminu określonego w art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z powołanym przepisem, zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, przy czym termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym zawitym. Uchybienie terminu zawitego powoduje, że dokonanie czynności (tu: wniesienie zażalenia) jest prawnie bezskuteczne. Organ odwoławczy stwierdził uchybienie tego terminu, wskazując, iż wobec doręczenia postanowienia w dniu 30 maja 2008r. termin upłynął w dniu 6 czerwca 2008r. Organ dodał, że w postanowieniu zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie do wniesienia zażalenia.
Tymczasem zażalenie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 17 czerwca 2008r., czyli po upływie zakreślonego terminu. Uchybienie terminu oznacza brak możliwości merytorycznego rozpatrzenia zażalenia i zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zakwestionował stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej i zażądał uchylenia wydanego postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W treści skargi ponadto zwrócił się z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu i zaznaczył, iż brak jego dochowania spowodowany był leczeniem przewlekłej choroby.
Dyrektor Izy Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.
Na wstępie należy zauważyć, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p. p. s. a."). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję bądź postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p. p. s. a. Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p. p. s. a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza prawa.
Przedmiotem badania w niniejszej sprawie było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego, gdyż za takie uznać należy postanowienie o pozostawieniu podania (wniosku) bez rozpoznania, wydane w oparciu o art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej.
Termin do wniesienia zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu podatkowym został określony w art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.
Skarżący, wobec otrzymania postanowienia w dniu 30 maja 2008r. (data ta wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej znajdującego się w aktach sprawy) powinien był złożyć zażalenie najpóźniej w dniu 6 czerwca 2008r. Złożenie zażalenia w dniu 17 czerwca 2008r. oznaczało uchybienie wymaganego 7-dniowego terminu.
Dodać należy, iż nie są w tym wypadku istotne powody uchybienia terminu, które skarżący podał w treści skargi (stan zdrowia, leczenie przewlekłej choroby). Okoliczności te podlegają badaniu jedynie w wypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu, czego skarżący nie uczynił. W zażaleniu z dnia 10 czerwca 2008r. skarżący wnosił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 6 maja 2008r. natomiast nie wnosił o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia.
Skarżący, dopiero w skardze sądowej zawarł prośbę o przywrócenie terminu. Stosownie do art. 162 § 1 w zw. z § 2 Ordynacji podatkowej, strona może zwrócić się do organu właściwego w sprawie z prośbą o przywrócenie terminu, w którym powinna uprawdopodobnić przyczyny jego uchybienia. Przedmiotowe podanie należy wnieść w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania, należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
W rozpoznawanej sprawie oznaczało to, że skarżący powinien był złożyć wraz z zażaleniem podanie do Dyrektora Izby Skarbowej o przywrócenie terminu do jego wniesienia ze wskazaniem okoliczności uprawdopodabniających brak winy w zaniedbaniu terminu np. z powołaniem się na leczenie wywołane przewlekłą chorobą. Skarżący nie dopełnił tych czynności. Wnioskowanie na etapie skargi sądowej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należy uznać za spóźnione i bezskuteczne.
W tej sytuacji przedmiotem badania w niniejszej sprawie była jedynie okoliczność, czy zachowany został termin do wniesienia zażalenia. Jak wykazano powyżej, bezspornym jest, że termin ten został uchybiony. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, okoliczność ta obligowała organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie.
Tym samym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane zgodnie z prawem. W związku z powyższym, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p. p. s. a.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd określił w wysokości wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 w związku z 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).