Uzasadnienie
S. W. działając jako opiekun prawny niepełnoletniego syna w dniu 2 czerwca 2020 r. złożył wniosek o dofinansowanie ze środków programu " Pomoc osobom niepełnosprawnym poszkodowanym w wyniku żywiołu lub sytuacji kryzysowych wywołanych chorobami zakaźnymi" -Modół III
W odpowiedzi pismem z dnia 22 lipca 2020r.Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w W. poinformował wnioskodawcę, ze wniosek nic może zostać oceniony pozytywnie pod względem formalnym. Zgodnie z rozdziałem III pkt 3 kierunków działań oraz. warunków brzegowych programu, pomoc kierowana jest do osób niepełnosprawnych posiadających orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (lub równoważne) lub orzeczenie o niepełnosprawności, mieszkających na terenie powiatu wadowickiego, które w okresie od dnia 9 marca 2020 roku do dnia 4 września 2020 roku utraciły możliwość korzystania z. opieki świadczonej w placówce rehabilitacyjnej przez okres co najmniej 5 kolejnych następujących po sobie dni roboczych.
W dalszej części pisma wyjaśniono, że wystąpiono do wskazanej we wniosku placówki rehabilitacyjnej, z prośbą o potwierdzenie, czy uczestnik zajęć spełnia warunek udziału w Programie. Po otrzymaniu zwrotnej informacji, stwierdzono, że pomoc nie może zostać wypłacona, gdyż. uczestnik nie spełnia ww. warunku. Zgodnie z interpretacją PFRON "warunkiem uzyskania pomocy w ramach Modułu III jest utrata, w okresie od dnia 9 marca 2020 roku do dnia 4 września 2020 roku, możliwość korzystania przez, okres co najmniej 5 kolejnych następujących po sobie dni roboczych z opieki świadczonej w placówce rehabilitacyjnej. Zatem, korzystanie ze świadczeń w placówce raz na tydzień lub raz na miesiąc nie uprawnia do Udziału w ramach Modułu III Programu.
Pismo to S. W. potraktował jako decyzję i złożył od niego odwołanie nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w W.. W jego ocenie brak jest faktycznych i prawnych podstaw do odmowy przyznania świadczenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 13 października 2020r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia, istnienia przedmiotu zaskarżenia, który nie spełnia jednak określonych wymogów (np. decyzji/postanowienia nie doręczono lub nie ogłoszono), czynność organu nie jest decyzją administracyjną (a jest np. czynnością materialno-techniczną) oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji/postanowienia w toku instancji.
W przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności Kolegium podjęło czynności zmierzające do ustalenia, czy odwołanie wniesione przez S. W. jest dopuszczalne. W wyniku weryfikacji akt sprawy ustalono, iż zachodzą okoliczności powodujące brak możliwości rozpoznania złożonego odwołania z przyczyn przedmiotowych tj. z uwagi na fakt, iż brak jest aktu administracyjnego podlegającego zaskarżeniu.
Program "Pomoc osobom niepełnosprawnym poszkodowanym w wyniku żywiołu lub sytuacji kryzysowych wywołanych chorobami zakaźnymi" - Moduł III, w ramach którego S. W. złożył wniosek o dofinansowanie ze środków PFRON. stanowi program, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.), dalej ustawa o rehabilitacji. Przepisy rozdziału 10 ustawy o rehabilitacji, wśród których zawarty został przepis art. 47 ust. 1 pkt 4 lit. a. nie przewidują, że realizacja programów oraz rozpoznawanie wniosków składanych w ramach programów, określonych w art. 47 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o rehabilitacji, następuje poprzez wydawanie sformalizowanych aktów administracyjnych. Tymczasem z analizy przepisów ustawy o rehabilitacji wynika, że tam gdzie ustawodawca uprawnia do wydawania decyzji administracyjnych Prezesa Zarządu PFRON (będącego jedynym podmiotem uprawionym do reprezentowania Funduszu i wydania decyzji administracyjnych), to czyni to wyraźnie.
W przypadku modułu III programu "Pomoc osobom niepełnosprawnym poszkodowanym w wyniku żywiołu lub sytuacji kryzysowych wywołanych chorobami zakaźnymi", materialnoprawną podstawę działania Funduszu stanowi art. 51 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 47 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426, z późn. zm.), ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) oraz uchwała nr 4/2020 Rady Nadzorczej PFRON z dnia 18 marca 2020 r. w sprawie zatwierdzenia programu "Pomoc osobom niepełnosprawnym poszkodowanym w wyniku żywiołu lub sytuacji kryzysowych wywołanych chorobami zakaźnymi".
Niewątpliwie formę prawa powszechnie obowiązującego posiada pierwszy z tych aktów (ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej). Niemniej w żaden sposób nie wynika z niego, aby PFRON wyrażał ocenę składanych wniosków w formie decyzji administracyjnej, postanowienia, bądź jakiegokolwiek innego aktu lub czynności. Wprawdzie przepis art. 45 ust. 3 a ustawy o rehabilitacji stanowi, że przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a nadto, stosownie do art. 66 ustawy rehabilitacji w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się m.in. Kodeks postępowania administracyjnego, to jednak takie ogólne odesłanie do tych przepisów nie jest tożsame z koniecznością wydawania przez Prezesa PFRON sformalizowanych aktów administracyjnych w trakcie realizacji zatwierdzonych przez Radę Nadzorczą programów służących rehabilitacji zawodowej i społecznej. (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1769/04,. lex nr 164161; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 173/11, lex nr 1080074, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. aktll SA/Bd 1439/13).
Dlatego też skierowane do skarżącego pisma informujące go o niespełnieniu przez wniosek skarżącego warunków formalnych do uzyskania wnioskowanego dofinansowania ze środków PFRON w ramach programu "Pomoc osobom niepełnosprawnym poszkodowanym w wyniku żywiołu lub sytuacji kryzysowych wywołanych chorobami zakaźnymi" Moduł III nie stanowią decyzji administracyjnej. Są to pisma o charakterze stricte technicznym, wyjaśniającym, czy informującym, które to żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie kwalifikuje jako sformalizowane akty administracyjne w postaci decyzji administracyjnej. Przesądzenie, że sporne pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, ani żadnej z innych form działania organu administracji publicznej uzasadnia odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa w zw. z art. 104 § 1 i § 2 Kpa polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy poprzez stwierdzenie, że niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Prezesa PFRON a nie Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w W., co skutkowało naruszeniem art. 48 ust 1 art. 66 i ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że akty organów PFRON nie musza być wydawane w formie decyzji administracyjnej, podczas gdy niniejsze zadanie zostało przekazane organowi administracyjnemu - staroście wadowickiemu działającemu za pomocą Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w W. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).
Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133 § 1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej oraz społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 14 poz.
92) ustawodawca przyjął, że podejmowanie działań zmierzających do ograniczania skutków niepełnosprawności (35a ust 1 pkt 4) jak i dofinansowanie uczestnictwa osób niepełnosprawnych i ich opiekunów w turnusach rehabilitacyjnych (35a ust 1 pkt7a) jak i dofinansowanie rehabilitacji dzieci i młodzieży (35a ust 1 pkt7e) należy do zadań powiatu.
Zaś szczegółowy tryb postępowania i zasady dofinansowania zostały określone w wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 96 poz. 861).
Uruchomiony przez PFRON program pomocowy "Pomoc osobom niepełnosprawnym poszkodowanym w wyniku żywiołu lub sytuacji kryzysowych wywołanych chorobami zakaźnymi" skierowany jest do osób, które z powodu epidemii i zawieszenia działalności placówek zajmujących się rehabilitacją zawodową i społeczną utraciły możliwość korzystania z prowadzonych przez nie zajęć. Wsparcie polega na przekazywaniu miesięcznego świadczenia w stałej wysokości 500 zł przez okres 3 miesięcy, licząc od marca 2020.
Podstawą prawną uruchomienia i realizacji programu "Pomoc osobom niepełnosprawnym poszkodowanym w wyniku żywiołu lub sytuacji kryzysowych wywołanych chorobami zakaźnymi" jest art. 47 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji oraz załącznik do uchwały nr 4/2020 Rady Nadzorczej PFRON z dnia 18 marca 2020 r. (zwanej dalej jako Programem)
Z kolei w myśl rozdziału IX ust. 1 i 2 Programu realizatorem programu w Modułach I-III oraz w zakresie udzielania indywidualnego wsparcia, o którym mowa w rozdziale VI ust. 6 jest samorząd powiatowy, który przystąpi do realizacji programu. Samorząd powiatowy, który przystępuje do realizacji programu zawiera z PFRON umowę w sprawie realizacji programu, która określa obowiązki oraz uprawnienia stron.
Zgodnie z działem X ust. 8 Programu decyzję w sprawie przyznania świadczenia podejmuje jednostka samorządu powiatowego na podstawie zweryfikowanego wniosku.
Zgodzić się zatem należy ze Skarżącym, że SKO pominęło w niniejszej sprawie fakt, że zadania PFRON w zakresie objętym wnioskiem są realizowane przez samorządowe organy administracyjne.
Dlatego też niezasadna jest argumentacja dotycząca rozstrzygnięć Prezesa Zarządu PFRON jak i przytoczone w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych.
Organ administracji publicznej załatwia natomiast sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej, zaś decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty – art. 104 k.p.a.
Podstawę do jej wydania wyprowadzić należy z przepisów prawa materialnego.
W sprawie objętej skargą przepisy zarówno ustawy jaki i rozporządzenia nie rozstrzygają wprost sposobu rozstrzygnięcia, wskazując jedynie iż "w sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego" - art. 66 cyt. ustawy. Uregulowania Programu wskazują natomiast, że decyzję w sprawie przyznania świadczenia podejmuje jednostka samorządu powiatowego.
Podejmując akt administracyjny indywidualny, organ administracyjny dokonuje konkretyzacji prawa, które inaczej nie mogłoby stanowić podstawy do korzystania przez jednostkę z należnych jej praw lub wykonania obowiązków. W nielicznych tylko wypadkach prawo od razu stanowi o istnieniu konkretnego uprawnienia lub obowiązku (patrz: wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r. II SA 442/81). Zatem w pierwszej kolejności musi być wydana decyzja administracyjna konkretyzująca uprawnienia lub obowiązki, a dopiero następnie mogą być realizowane prawa lub egzekwowane obowiązki (patrz: wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 1984 r. SA/Wr 430/84). "W przypadku gdy uprawnienie strony nie powstaje bezpośrednio z mocy prawa lecz w wyniku konkretnej normy prawnej organ administracji państwowej obowiązany jest dokonać tej konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej".
Dodać należy, za stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 1/12 (pkt 3.2. uzasadnienia uchwały), że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w literaturze przyjmuje się, że w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. W obecnych uwarunkowaniach ustrojowych funkcjonowania administracji publicznej domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją "prawa do procesu administracyjnego", wynikającego z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1185/04, prawo do procesu – którego źródłem jest konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawnego – "ma podstawowe znaczenie dla interpretacji przepisów prawa materialnego w kwestii formy rozstrzygnięcia sprawy, w kierunku przyjęcia zasady załatwiania spraw jednostki w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis prawa materialnego nie przyjmuje expressis verbis innej formy załatwienia sprawy".
W uzasadnieniu cyt. wyżej wyroku NSA dodał, że "obywatel ma prawo do tego, by jego oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej prawem procedury. Nie jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi takie postępowanie organów wykonujących administrację publiczną, w którym wnioski obywateli załatwiane są poza procedurą".
Naczelny Sąd Administracyjny podkreślając w uzasadnieniu uchwały z dnia 24 maja 2012 r., że domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją przywołanej powyżej zasady prawa do procesu administracyjnego podniósł, że nie dość, iż prawo do procesu ma podstawowe znaczenie dla interpretacji przepisów prawa materialnego w kwestii formy rozstrzygnięcia sprawy, w kierunku przyjęcia zasady załatwiania spraw jednostki w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis prawa materialnego nie przyjmuje expressis verbis innej formy załatwienia sprawy, to również, że orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego podkreśla, że z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia spraw indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. W szczególności regulacje prawne tych postępowań muszą zapewnić wszechstronne i staranne zbadanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, gwarantować wszystkim stronom i uczestnikom postępowania prawo do wysłuchania, to jest prawo przedstawiania i obrony swoich racji, a jednocześnie umożliwiać sprawne rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie.
Istotnym elementem sprawiedliwości proceduralnej jest także m.in. obowiązek uzasadniania swoich rozstrzygnięć przez organy władzy publicznej oraz prawo do zaskarżania przez strony i uczestników postępowania rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji, zagwarantowane w art. 78 Konstytucji (wyrok TK z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt K 53/05).
Omówiony wyżej pogląd co do charakteru aktu określonego jako informacja o negatywnym sposobie rozpatrzenia wniosku o przyznanie środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – jako decyzji administracyjnej – jest konsekwentnie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1846/14, postanowienie NSA z 16 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1615/17, wyrok NSA z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2835/17, wyroki NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 302/18 i 303/18, postanowienie NSA z 21 listopada 2019 r., sygn. akt I GZ 385/19 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując oceny pisma zakwestionowanego odwołaniem skarżącego na tle przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 o rehabilitacji zawodowej i społecznej (...) jak również przepisów załącznika do uchwały nr 4/2020 Rady Nadzorczej PFRON z dnia 18 marca 2020 r.) należy stwierdzić, że to na staroście (oraz prezydencie miasta na prawach powiatu) ciąży obowiązek prawny dokonania weryfikacji żądanego przez skarżącego dofinansowania.
W sprawie objętej skargą administracyjną pismem z dnia 22 lipca 2020 r. oznaczonym nr [...] Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie Dyrektor wymienionej jednostki poinformował skarżącego, iż nie przyznał mu dofinansowania ze środków PFRON na pomoc osobom niepełnosprawnym poszkodowanym w wyniku żywiołu lub sytuacji kryzysowych wywołanych chorobami zakaźnymi a w uzasadnieniu wskazał na jego przesłanki.
Pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania, w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a. jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzja. Do takich elementów należy zaliczyć:
- 1) oznaczenie organu administracji państwowej wydającego ten akt,
- 2) wskazanie adresata aktu,
- 3) rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz
- 4) podpis osoby reprezentującej organ administracji (patrz: wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. SA 1163/81 OSPiKA 1982 Nr 9-10).
Pismo Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia 22 lipca 2020 roku zawiera te wszystkie elementy będące minimum dla przyjęcia, iż jest to decyzja organu administracji państwowej. Zgodnie bowiem z art. 112 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2020 r. poz.1876) decyzje administracyjne wydaje starosta lub z jego upoważnienia kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie i inni pracownicy centrum upoważnieni na wniosek kierownika.
Wobec tego błędem organu odwoławczego jest przyjęcie, iż zachodzą przesłanki z art. 134 k.p.a. będące podstawą stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach nie orzeczono na zasadzie przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.