Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 131/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał skargi W.K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 września 2010 r. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], [...], [...],w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r.
Strony postępowania – skarżący w piśmie z dnia 22 lipca 2013 r., a Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 23 lipca 2013 r. – wniosły o sprostowanie omyłki w treści komparycji ww. wyroku, polegającej na błędnym oznaczeniu numerów zaskarżonych decyzji.
Z kolei postanowieniem z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 131/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził prawomocność ww. wyroku w części niezaskarżonej. W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2013 r. skarżący zauważył, że wyrok ten uprawomocnił się w zakresie pkt. I, III i IV, a nie wyłącznie w zakresie pkt. I, jak wynika z treści wspomnianego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), sąd może – na posiedzeniu niejawnym – sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Należy podnieść, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku, bowiem prawidłowe numery zaskarżonych decyzji widnieją w treści skarg W.K. oraz w odpowiedziach na te skargi. Nie bez znaczenia jest również fakt, że zarówno skarżący, jak i Dyrektor Izby Skarbowej zgodnie wnoszą o sprostowanie ww. wyroku.
Podobnie należy ocenić niedokładność treści postanowienia z dnia 28 czerwca 2013 r., albowiem prawomocność ww. wyroku w zakresie punktu III i IV jest konsekwencją prawomocności rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I tego orzeczenia, gdyż pomiędzy nimi występuje ścisły związek wynikający z art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że postanowienie stwierdzające prawomocność orzeczenia ma charakter deklaratoryjny.
W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji